จิ่วหลีพลันเข้าใจขึ้นมา “ที่เจ้านอนหลับไปครึ่งค่อนวัน ก็เพื่อไปเร่งมันนี่เอง!”
เจียงหยวนทำพลาดไปแล้ว ตี้จิ้นก็ต้องลงมือเองมิใช่หรือ?
คนคนเดียวทำงานแทนคนหลายคน ทั้งยังถูกข่มพลังไว้อย่างหนัก เขาจะไม่เป็นอะไรได้อย่างไร?
แต่เรื่องของเสิ่นชิงหลีสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดสำหรับเขา เขาไม่มีวันทำให้นางผิดหวัง
เพราะฉะนั้น สัญชาตญาณของเจียงหยวนจึงแม่นยำจริง ๆ
ทว่าตี้จิ้นกลับไม่ค่อยพอใจ “มาเร็วเกินไปแล้ว”
จิ่วหลีหมดคำจะพูด! ท่านลงมือเร่งด้วยตัวเอง ภูเขาลูกนี้จะกล้ามาช้าได้อย่างไร?
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน” เสิ่นชิงหลีกลับเห็นว่ากำลังพอดี “ถึงจะอาศัยอำนาจจากชั่วขณะที่มันมาถึงไม่ได้แล้ว แต่เมื่อมันมาอยู่ที่นี่ ท่านอาบรรพจารย์กับพวกเขาก็น่าจะปลอดภัยขึ้น”
มีเพียงสายเทียนซิงเท่านั้นที่กระตุ้นเขาเซี่ยงเซียงได้ และบัดนี้เขาเซี่ยงเซียงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
ต่อให้แต่เดิมจี้ไป๋มีอำนาจเด็ดขาดเพียงใด เมื่อเผชิญผลประโยชน์มหาศาล ก็ยากจะตัดสินใจตามอำเภอใจ
ก่อนหน้านี้เขาเซี่ยงเซียงยังไม่มา คนส่วนใหญ่ในสำนักฮุ่นหยวนคงคิดว่าภูเขาลูกนี้ไร้ประโยชน์ ทั้งไม่ได้อยู่ในสำนักฮุ่นหยวน ทั้งเปิดใช้ไม่ได้ จะมีหรือไม่มีสายเทียนซิงก็ดูเหมือนจะไม่ต่างกัน
แต่ตอนนี้มันมาแล้ว!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับภูเขาเช่นนี้!
ใครจะเมินมันได้? ใครจะยอมสละมันได้?
แม้แต่หยวนฉางไจ่ก็ทำไม่ได้ เขาจึงไปหาจี้ไป๋อีกครั้ง
เพราะเขาเซี่ยงเซียงในครั้งนี้แตกต่างจากที่เคยปรากฏมาก่อน
กล่าวได้ว่าคนทั้งสำนักฮุ่นหยวนเพิ่งได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเขาเซี่ยงเซียงเป็นครั้งแรก!
ทั้งสำนักต่างแตกตื่น!
ผู้คนจากขุมกำลังอื่น ๆ ก็พากันตื่นตะลึงไม่แพ้กัน
เป็นภาพมหัศจรรย์! งดงามตระการตา มิใช่สิ่งที่โลกมนุษย์จะมีได้เลยมิใช่หรือ!
เสิ่นคว่อกับเสิ่นชิงฮวงต่างเงยหน้ามอง แล้วก็หันไปมองตี้จิ้นเป็นระยะ
“เหนื่อยหน่อยนะ” เสิ่นชิงหลีประคองศีรษะตี้จิ้นไว้ พลางลูบเบา ๆ สองสามครั้ง
บรรพชนเทียนซิงบอกว่าสามารถเร่งเขาเซี่ยงเซียงได้ นางก็ประหลาดใจมากแล้ว แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำได้เช่นกัน