ใต้พิภพ เพลิงใจกลางปฐพีเดือดพล่าน!
"บัดนี้แหละ!"
เจียงหยวนนำพลังชีวิตที่สะสมไว้ระยะนี้ กระตุ้นด้วยระดับฝึกตนที่หลงเหลือซ่อนในกระดูกและเลือด
พลังชีวิตจากดินเทพ ดุจโอสถเทพที่เชื่อมเอ็นต่อกระดูก ฟื้นฟูและเติมเต็มเส้นลมปราณที่เหี่ยวเฉาของเจียงหยวน และไหลรวมเข้าสู่แดนปราณที่แตกสลายของเขา
ดวงตาทั้งคู่ดำสนิทในชั่วพริบตา เสมือนตาขาวไม่มีอีกต่อไป แต่ระดับฝึกตนของเขา ในชั่วขณะที่พลังชีวิตหลั่งเข้าสู่แดนปราณ กลับหวนคืนราวกับนกนางแอ่นกลับรัง
"หึ่ง!"
เขาเซี่ยงเซียงบนยอดเขาฮุ่นหยวนสั่นสะเทือนกะทันหัน
บนแท่นหลอมโอสถ เพราะเป็นรอบชิงชนะเลิศ ทุกคนล้วนมีเพลิงต้นกำเนิดของตน จึงไม่ถูกความปั่นป่วนของไฟใจกลางพิภพส่งผลต่อการหลอมโอสถ
แต่การเสียสมาธิย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้! ต่อให้มีสมาธิแน่วแน่เพียงใด ในยามนี้ก็มิอาจจดจ่อได้
ไฟใจกลางพิภพที่พลุ่งพล่านอยู่ใต้ผืนอักขระเทวะทั้งหมดราวกับจะปะทุออกมา พวกเขาหวาดกลัว!
"ครีด!"
เสียงหงส์ร้องกังวานกึกก้อง
หงส์เขียวครามร่างมหึมาปรากฏกาย
พลังของมัน ดั่งเส้นใยแสงนับหมื่นโปรยปรายจากนภา ตกลงบนแท่นหลอมโอสถ รักษาอักษรเทวะที่กำลังจะระเบิดทั้งหมดไว้ เพื่อให้แน่ใจว่าปรมาจารย์โอสถผู้บริสุทธิ์คนอื่นจะไม่ได้รับผลกระทบจากเสิ่นชิงหลี
เดิมทีเรื่องนี้เป็นหน้าที่ของเสิ่นชิงฮวง เสิ่นคว่อ และตี้จิ้น แต่เมื่อเสิ่นจิ้งเป็นผู้ลงมือ คนทั้งสถานที่กลับรู้สึกวางใจเป็นพิเศษ เพราะอย่างไรเสียเขาก็คือเฒ่าไม่ตายที่โด่งดังมานับหมื่นปี ยิ่งทำให้ผู้คนเชื่อมั่น
"นี่จะทำอะไร?"
เหล่าขุมกำลังที่เดิมทีเป็นห่วงปรมาจารย์โอสถของตนจะถูกพัวพัน แม้ยังกังวลอยู่บ้าง แต่ก็สามารถนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ได้อย่างมั่นคง ไม่ได้พุ่งขึ้นไปบนแท่นหลอมโอสถ