เหล่าทวยเทพพากันเหลียวมองโดยไม่รู้ตัว และต่างก็ตะลึงงัน!
“จิ่ว...จิ่วยิง?”
“เรียกข้าให้ตายทำไม?”
แม้จิ่วยิงจะยังเล็ก แต่ท่าทางผยองยิ่ง เมื่อต้องสายตาทั้งโถง ก็ไม่หวั่นแม้แต่น้อย
“มานี่”
เสิ่นชิงหลีเรียกมัน
“ได้เลยเจ้าค่ะ~”
จิ่วยิงวิ่งตับตับมาเบื้องหน้าเสิ่นชิงหลี หน้าตาประจบประแจง ไร้แววดุร้าย
เหล่าทวยเทพพากันเมินหนี เทพปีศาจตนนี้เป็นถึงตัวตนที่เทียบชั้นกับซีหวังหมู่!
แต่ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนปลาหมึกทะเลบูรพา...
ไร้ซึ่งเลือดนักรบ ยิ่งไร้กระดูกราชสีห์
มันกำลังยื่นหัวให้เสิ่นชิงหลีลูบ แต่เสิ่นชิงหลีรำคาญหนามมัน ลูบทีเดียวก็เลิก
“ลูบหัวเดียว...” จิ่วยิงไม่ค่อยพอใจ มันยังไม่น่ารักพอหรือ?
จิ่วหลีตวาดทันที “เจ้านี่พอเถอะ! เสียงดังจริง”
“อิง!” จิ่วยิงร้องไห้!
เสียงมันเดิมก็เหมือนเด็กทารก แต่พอมันร้องขึ้นมา กลับเหมือนพาทั้งโถงเข้าไปอยู่ในบรรยากาศหนังผี
เสิ่นชิงหลีปวดหัว รีบเก็บมันเข้าไป
“คือว่า...จิ่วยิงมันสูญพันธุ์แล้วมิใช่หรือ?” ไท่ซั่งถามอย่างนอบน้อม
“นี่คือจิ่วยิงที่อาหลีของเราฟักออกมาเอง!” จิ่วหลีตอบ
เหล่าทวยเทพก็มึนงงกันไป เสิ่นชิงหลีมีความสามารถฟักไข่อสูรร้ายได้งั้นหรือ?
อีกทั้งจิ่วยิงก็สูญพันธุ์ไปแล้ว เหตุใดยังมีไข่หลงเหลืออยู่อีก!
“อย่านอกเรื่อง ถึงเวลาประกาศผลการประลองหลอมโอสถแล้ว” เสิ่นชิงหลีกล่าว
“อ้อ ใช่แล้ว” ไท่ซั่งตบหน้าผาก “จากการข้าตัดสิน โอสถเปลี่ยนวิญญาณขั้นยอดของท่านซื่อจวิน สูงส่งกว่าโอสถหลอมจิตขั้นต่ำของโหลวกวานเสวี่ยมากนัก”
“ข้าเห็นด้วย” ไท่จินสนับสนุน