“เสิ่นชิงหลี?”
มั่วปู้อี๋เข้าป่าสิบทิศมาตั้งแต่เนิ่น ๆ ตอนนั้นสกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ยยังมาไม่ถึง เขาจึงยังไม่รู้จักเสิ่นชิงหลี
“ใช่นาง”
“ตามหาจนแทบพลิกแผ่นดิน กลับได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรงจริง ๆ”
ดวงตาของเฉินเนี่ยนฉือเป็นประกายวูบวาบ!
ก่อนหน้านี้ นางถูกเสิ่นชิงหลีกดข่มจนไม่กล้าสบตาด้วยซ้ำ
ตอนนี้พวกเขาสามสำนักร่วมมือกัน เสิ่นชิงหลีกลับเดินมาหาที่ตายถึงที่ ช่างประเสริฐยิ่งนัก
“ผลฝูซาง?”
“นั่นคือผลเทพฝูซางที่เล่าลือกันว่าออกผลจากต้นไม้เทพฝูซางหรือ?”
ในดวงตาของไป๋เพียวเพียวมีเพียงผลฝูซาง นางเคยอ่านตำราโบราณที่สุดของสำนัก ในนั้นมีบันทึกถึงผลฝูซาง ผลเทพอันดับหนึ่งใต้หล้า! มันคืนชีพคนตายได้! เป็นของวิเศษที่ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพ กระดูกเนื้อกลับงอกขึ้นใหม่ได้อย่างแท้จริง!
แต่นางไม่คิดเลยว่ามันจะใช้เช่นนี้ได้ด้วย?
“สังหารนาง!”
“ชิงผลฝูซางมา!”
มั่วปู้อี๋เร่งเร้ากระถางปราบมารสุดกำลัง
ศิษย์สำนักมารสองคนใช้พลังมารระดับเสวียนจงจนหมดสิ้น ต่างกระอักเลือดออกมา
ถึงกระนั้น พวกเขายังกลืนโอสถลงไปไม่หยุด แล้วถ่ายทอดพลังมารให้มั่วปู้อี๋อย่างไม่ห่วงชีวิต
กระถางปราบมารขยายใหญ่ขึ้นในพริบตา มั่วปู้อี๋ขยับจิตมาร “ปราบสังหาร!”
ไอมารอันน่าสะพรึงกู่ร้องดุจคลื่นควันมารทะมึน ราวกับผีร้ายจากตำหนักพญายมพากันหนีออกมา แล้วพุ่งถาโถมลงใส่เสิ่นชิงหลีกับเสิ่นชิงโม่!
ทว่าพุ่งไปได้เพียงหนึ่งจั้งก็แข็งค้างกลางอากาศ
“เกิดอะไรขึ้น?” เจินปี้จวินถามอย่างไม่เข้าใจ
มั่วปู้อี๋เองก็ไม่เข้าใจ “สะกดไว้!”
เหล่าผีร้ายที่ก่อตัวจากควันมารยังคงไม่ขยับ แม้แต่จะหดกลับเข้าไปด้วยซ้ำ
“ลงมาเดี๋ยวนี้! จงถูกสะกด! จงสังหาร!”
มั่วปู้อี๋ร้อนรน ไอมารทั่วร่างปะทุขึ้นอย่างรุนแรง ทว่ากลับไม่ได้ผลแม้แต่น้อย
“พวกเจ้าดูนั่นสิ อะไรอยู่ตรงนั้น?”
เจินปี้จวินหรี่ตา มองเห็นจุดสีขาวใต้กระถางปราบมารขนาดมหึมา