“พี่สามเสิ่น สู้ต่อไปก็ไร้ความหมาย มิสู้ยอมจำนนเสีย ยังจะช่วยลดบาปจากการเข่นฆ่าได้บ้าง” เฉินเนี่ยนฉือมีแววเมตตาเต็มดวงตา มองศิษย์ร่วมสำนักที่ล้มตายด้วยความปวดร้าว ราวกับเป็นพระแม่ผู้เปี่ยมเมตตา
ไป๋เพียวเพียวถึงกับร่ำไห้จนดวงหน้างามเปื้อนน้ำตา “จริงด้วย หากพี่สามยอมวางมือ ตอนพวกเรารุมสังหารน้องอาหลี พวกเราจะไว้ชีวิตท่านแน่นอน”
เจินปี้จวินไม่กล่าววาจา แต่กระบี่กลับแทงเข้าใส่ท้องน้อยของเสิ่นชิงโม่!
สองนางผู้เปี่ยมเมตตาอย่างไป๋เหลียนฮวากลับลงมือเร็วยิ่งกว่านางเสียอีก!
คนหนึ่งตวัดกระบี่ฟันเข้าใส่ลำคอของเสิ่นชิงโม่!
อีกคนฟันเข้าใส่ขาทั้งสองข้างของเสิ่นชิงโม่!
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามแห่งสำนักซู่หนี่ว์ร่วมมือกันอย่างพร้อมเพรียงเป็นครั้งแรก!
พวกนางแยกกันโจมตีจากสามทิศทาง ปิดทางรอดของเสิ่นชิงโม่โดยสิ้นเชิง
เสิ่นชิงหลี “มอง” เห็นพอดี ทั้งยังได้ยินด้วย!
“พี่สาม!”
เสิ่นชิงหลีพยายามเข้าช่วย
แต่นางทำได้เพียง “มอง” เห็นสถานที่แห่งนี้ ระยะห่างไกลเกินไป จึงไม่อาจควบคุมพลังมืดที่นี่ให้โจมตีได้
ส่วนเสิ่นชิงโม่ บาดเจ็บไปทั่วร่างตั้งนานแล้ว
เป็นเพราะทั้งสามสำนักระเบิดตัวผู้แข็งแกร่งขั้นเสวียนจงของตนไปสำนักละคนตั้งแต่เริ่มต้น ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสไปก่อนแล้ว
ต่อสู้มาจนถึงตอนนี้ เหล่าศิษย์ทั้งสามสำนักต่างอกสั่นขวัญแขวน!
ตอนแรกทุกคนคิดว่า ผู้แข็งแกร่งขั้นเสวียนจงทั้งสามคนระเบิดตัวแล้วจะเอาชีวิตเสิ่นชิงโม่ได้ แต่กลับไม่สำเร็จ
เขายังสังหารศิษย์ทั้งสามสำนักกลับไปถึงสี่คน แถมยังไม่ตาย! ยังคงฝืนต้านอยู่!
“จบกันเสียที”
“แสงพิสุทธิ์!”
“พิพากษาศักดิ์สิทธิ์!”
“ทำลายล้าง!”
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามต่างเรียกใช้เคล็ดวิชาเฉพาะตัว ลำแสงสีขาวสองสายกับแสงสีดำอีกหนึ่งสายพุ่งมาถึงในพริบตา หวังปลิดชีพเขาในคราเดียว