«ฝ่าบาท!» จินอูแทบร้อนใจจนตาย! เขาเป็นห่วงจนแทบหมดแรงแล้ว
เสิ่นชิงหลีกลับกล่าวต่อว่า «ดี นางสมควรตายจริง ๆ และควรถูกสังหารอย่างผ่าเผย»
จินอูแทบร้องไห้ ไม่เสียทีที่เป็นแม่ลูกกัน ความคิดดื้อรั้นเหมือนกันไม่มีผิด...
«ปล่อยนางไปเถิด» เสิ่นคว่อเอ่ยขึ้น
คราวนี้จินอูร้องไห้จริง ๆ คนดีแท้!
จงหมิงหลานขุ่นเคือง «เจ้าพูดว่าอะไรนะ?»
«ปล่อยนางไปเถิด» เสิ่นชิงหลีกล่าวเช่นกัน
จงหมิงหลานอึ้งไป «น้อยน่ารัก เจ้า...»
เสิ่นชิงหลีกลับโอบแขนมารดาไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา «ท่านแม่ เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเองได้หรือไม่?»
จงหมิงหลานเหลือบมองนาง เห็นแววตากระจ่างใสคู่นั้นเปล่งประกายแน่วแน่และมุ่งมั่น
«ได้หรือไม่?» เสิ่นชิงหลีถามอีกครั้ง ศีรษะยังพิงอยู่บนไหล่ของจงหมิงหลาน
จงหมิงหลานใจอ่อน นางไม่อาจปฏิเสธคำขอใด ๆ ของน้อยน่ารักได้ แม้เรื่องนี้จะขัดกับแนวทางจัดการของนางก็ตาม
«เจ้ากลัวว่าท่านแม่จะรับมือไม่ไหวหรือ?» จงหมิงหลานย้อนถาม «ไม่ต้องกลัว ข้าพาเจ้ากลับมา ไม่ใช่เพื่อให้เจ้ารับผิดชอบสิ่งใด ข้าต้องการเพียงให้เจ้าได้ทำตามใจและโบยบินอย่างอิสระ
ท่านแม่รับรองกับเจ้าได้เช่นกัน ว่าข้าจะไม่เป็นอะไรแน่นอน เป็นจักรพรรดินีมาหลายปีแล้ว ตั๊กแตนแบบใดบ้างที่ข้าไม่เคยพบ ไม่มีตัวไหนทำอะไรข้าได้หรอก»
ในฐานะจักรพรรดินี!
คำพูดเหล่านี้ของจงหมิงหลานมิได้กล่าวเพื่อปลอบเสิ่นชิงหลี
นางมีความมั่นใจเช่นนั้นจริง ๆ!
และนางก็พร้อมใช้ความมั่นใจทั้งหมดที่มี คอยผลักดันเสิ่นชิงหลีอย่างไม่เก็บงำ
จงหมิงหลานเช่นนี้ไม่เพียงทำให้เสิ่นชิงหลีอบอุ่นใจจนขอบตาชื้น ยังทำให้เสิ่นคว่อเหลือบมองด้วยความประหลาดใจ เขาที่จริงแล้ว...
«ข้ารู้ ท่านแม่คือเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งตำหนักเทวะ!» เสิ่นชิงหลีแหงนมองมารดาผู้เปี่ยมความมั่นใจ แข็งแกร่ง และอบอุ่นราวดวงตะวัน แต่นางก็ไม่ยอมให้เมฆหมอกมาบดบังแสงตะวันเจิดจ้านั้น