หากเดาไม่ผิด ตี้จิ้นกำลังอนุมานวิถีสวรรค์
เขาคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วน ในที่สุดก็อนุมานหนทางรอดให้ตนกับบุตรีได้สายหนึ่ง
แม้ยังมีขวากหนามอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังเหลือโอกาสรอดแม้เพียงริบหรี่
ไม่สิ
คงไม่ได้มีเพียงเท่านั้น
เสิ่นคว่อไม่ใช่ตี้จิ้น ถึงจะพอมองเห็นเงื่อนงำบางอย่าง แต่ก็ไม่อาจมองทะลุได้ทั้งหมด
‘หากเจ้ายังไม่อธิบายให้ชัด ข้าคงร้อนใจแล้วนะ’
จงหมิงหลานเตือน ความอดทนของนางใกล้หมดลงเต็มที
“ดูเถิด”
เสิ่นคว่อก้มศีรษะ หน้าผากแนบเข้ากับหน้าผากของจงหมิงหลาน
ความทรงจำช่วงนั้นพลันถ่ายทอดถึงกัน!
ทันทีที่เห็นเสิ่นชิงหลีแตกสลาย ลมหายใจของจงหมิงหลานก็หยุดชะงัก
นางไม่ได้เดือดดาลจนคลุ้มคลั่ง มีเพียงความเงียบสงัดไร้เสียง ทว่าเสิ่นคว่อรู้ว่านางเจ็บปวดเพียงใด
เขาโอบกอดแม่ลูกไว้ “อาจิ่นลงไปยังแดนอายุวัฒนะ บางทีอาจเป็นเพราะข้ากับอาหลี”
จงหมิงหลานไม่กล่าวอะไร เพียงกอดบุตรีในอ้อมแขนแน่นขึ้นเรื่อย ๆ บุตรีที่เกือบจะ... ไม่สิ จากไปแล้วครั้งหนึ่ง
จะกล่าวโทษเสิ่นคว่อหรือ? อย่างน้อยเขาก็ยังไป ทั้งยังซ่อมแซมบุตรีของพวกเขา
แล้วนางเล่า? นางอยู่ที่ใด
แม้แต่นางเองก็ไม่รู้
หากรู้แต่แรกว่าเป็นเช่นนี้...
น้อยน่ารักคงไม่ได้อยากถือกำเนิดมาหรอกกระมัง
ให้กำเนิดแต่ไม่เลี้ยงดู นางช่างเห็นแก่ตัวเหลือเกิน
“ขอโทษ”
จงหมิงหลานกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
เกิดมาเพื่อเผชิญความทุกข์ แล้วจะมีประโยชน์อันใด?
“อย่าคิดเช่นนั้น”
เสิ่นคว่อผ่อนลมหายใจ ก่อนจะกล่าวต่อ “อาหลีมีความสุขมากในตอนนี้”
เสิ่นคว่อสัมผัสถึงจิตใจของเสิ่นชิงหลีได้ จึงเข้าใจว่าแม้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคนานัปการ บุตรีก็ยังดีใจที่ได้ถือกำเนิด และได้พบมารดาที่แท้จริง
จงหมิงหลานยังคงเจ็บปวดในใจ
ถึงตอนนี้น้อยน่ารักจะมีความสุข แต่ความทุกข์ยากเหล่านั้น นางไม่จำเป็นต้องประสบเลยแท้ ๆ