เสิ่นชิงหลีหยิบจิ่วยิงขึ้นมา!
จิ่วยิงแทบระเบิด หัวบวมปูดทั้งเก้าหัวชูขึ้นมาทันที!
เพราะตำแหน่งที่เสิ่นชิงหลีหยิก คือจุดอ่อนของมัน!
น่ากลัวยิ่งกว่าตอนถูกจิ่วหลีทุบหัวเสียอีก!
“สตรี เจ้ามาทำอะไร? ปล่อยข้านะ!”
จิ่วยิงกรีดร้อง แม้เสียงจะเหมือนเด็ก แต่กลับเจ้าอารมณ์ ไม่ได้น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนจิ่วหลี
เสียงแหลมบาดหูจนเสิ่นชิงหลีเจ็บหู “เงียบหน่อย”
จิ่วยิงยกมือปิดปากทั้งเก้าข้างตามสัญชาตญาณ!
แต่ทำไมกัน?
ทำไมมันถึงเชื่อฟังนางขนาดนี้!
แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้ อยากเชื่อฟังนาง...
นี่มันนิสัยชอบถูกทรมานอะไรกัน?
ทั้งที่มันไม่ใช่อสูรแบบนี้ชัด ๆ!
มันคือเทพอสูรโรคระบาดผู้โหดเหี้ยมไร้เทียมทานนะ!
แล้วตอนนี้ทำไมมันถึงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนปลาหมึกเน่า ๆ ไปได้?
“พลังมืดในร่างเจ้าได้มาจากที่ใด?”
เสิ่นชิงหลีถามอย่างตั้งใจ นางรู้สึกว่ากลิ่นอายนี้มีอยู่ในร่างของเทพอำมหิตที่ชื่อ “เอี๋ยนลี่” เช่นกัน
“จี๊ ๆ~”
“ก๊า!”
จี๊ ๆ ขานรับแล้วมุดออกมาจากท้ายทอยของเสิ่นชิงหลี รีบหลบจิ่วหลีไปซ่อนอยู่ด้านหลังนาง!
พอมันปรากฏตัว...
จิ่วหลีก็น้ำลายสออย่างไม่ผิดคาด “จี๊ ๆ หอมขึ้นอีกแล้ว! อาหลี อาหลี ให้ข้าเลียสักคำได้ไหม?”
“ถุย!” จี๊ ๆ ถ่มน้ำลายใส่จิ่วหลี!
จิ่วหลีเกือบจะยื่นมือไปรับ เสิ่นชิงหลีก็คว้าตัวมันมาไว้ในอ้อมแขนเสียก่อน
“อ๊าง~” จิ่วหลีดิ้นพล่าน “อาหลี อาหลี~”
“ทำตัวน่ารักก็ไร้ประโยชน์ ห้ามเลียจี๊ ๆ”
“ว่าแต่ ข้าถามหน่อย เหตุใดเจ้าไม่เลียจิ่วยิง?”
“มันน่าเกลียดปานนั้น!” จิ่วหลีทำท่ารังเกียจ
จิ่วยิงโกรธจัด “เจ้าต่างหากที่เตี้ยอ้วนขี้เหร่! ข้านี่แหละหล่อที่สุดในใต้หล้า!”