ดวงตาคู่คมของเสิ่นชิงหลีเป็นประกายวาบ "หมายความว่าอย่างไร?"
เผยย่านซูหยิบยันต์บันทึกภาพออกมาหนึ่งแผ่น "ข้าได้ลอกความทรงจำช่วงนั้นของนางไว้แล้ว เจ้าดูเอาเองเถิด"
เสิ่นชิงหลีไม่ได้รับมาทันที "เงื่อนไขคืออะไร?"
"ของหมั้นของข้า เจ้ารับไปแล้วใช่หรือไม่" เผยย่านซูเอ่ยถาม
เสิ่นชิงหลีเลิกคิ้ว "ข้า รับของหมั้นเจ้า?"
เผยย่านซูมองนาง "หลังจากเจ้าส่งอัฐิเสร็จ พวกมันก็หายไป"
"ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก" เสิ่นชิงหลีตอบอย่างหน้าชื่นอกตรม มิติลักไป เกี่ยวอะไรกับนาง?
เผยย่านซูมองนางอย่างเงียบงัน "...น่าเสียดายจริง"
"ไม่มีธุระอื่น ข้าไปก่อน"
"ไม่ดูให้จบก่อนหรือ?" เผยย่านซูเสนอ "บางเรื่อง ข้าอาจเป็นพยานรู้เห็นด้วย"
เสิ่นชิงหลีบีบยันต์บันทึกภาพแน่น "เจ้าเคยเห็นจงหมิงหลานเช่นกัน"
"ย่อมอยู่แล้ว" เผยย่านซูพยักหน้า "เวลานานมาแล้ว ข้าไม่ค่อยจดจำเรื่องไม่สลักสำคัญ พอเห็นความทรงจำของจ้าวเยว่จึงนึกขึ้นได้ว่า ปีนั้นนางพาหญิงชรามายังยอดเขาสำนัก"
นับอายุแล้ว ตอนนั้นเผยย่านซูน่าจะสิบขวบโดยประมาณ เป็นช่วงที่สามารถจำความได้แล้ว
ทั้งยังเป็นผู้ฝึกตน ความทรงจำย่อมดีกว่าคนปกติ ต่อให้ไม่ได้ตั้งใจจดจำ หากได้รับการเตือนใจ ก็จะหวนระลึกได้
เสิ่นชิงหลีครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงกระตุ้นยันต์บันทึกภาพ อดีตที่คัดลอกมาจากความทรงจำของจ้าวเยว่ก็ปรากฏชัดต่อหน้านาง
"ความทรงจำของคนก็บันทึกได้หรือ?"
เสิ่นชิงหลีนึกไม่ถึงว่ายันต์บันทึกภาพจะมีความสามารถนี้