เฉินเนี่ยนฉือหลุบตาลงทันที รักษาจิตเต๋าให้มั่นคง "อาจารย์กำชับมา บอกไม่ได้"
"แล้วถ้าข้าจะให้เจ้าบอกล่ะ?" เสิ่นชิงหลีย้อนถาม
เฉินเนี่ยนฉือใจเต้นรัว เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นชิงหลีมีสีหน้าเรียบเฉย อ่านไม่ออกว่ายินดีหรือโกรธ
"ท่านแม้จะเป็นคุณชายรองสกุลเสิ่น แต่ก็อย่าเกินไปนัก!"
ธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักทำลายล้างผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมเอ่ยขึ้น พลางชักกระบี่ออกจากฝักอย่างช้าๆ
ธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักบัวขาวกลับกดกระบี่ของนางกลับฝัก "ยังไม่ถึงขั้นนั้น ผู้หลักผู้ใหญ่ต่างก็เฝ้าดูอยู่หน้าจอยักษ์ พวกเราไม่ได้ทำผิด สกุลเสิ่นแห่งฉางสุ่ยมิใช่ผู้หยิ่งยโสและสังหารโดยไร้เหตุผล คุณชายรองเสิ่นคงไม่คิดจะกลั่นแกล้งพวกเรา"
แต่นางเพิ่งพูดจบ เสิ่นชิงโม่และคนอื่นๆ ก็ปรากฏตัวด้านหลังเสิ่นชิงหลี สร้างความตื่นตะลึงแก่เหล่าศิษย์สำนักซู่หนี่ว์!
"ก็พวกเจ้าชักกระบี่ก่อน ในแดนอายุวัฒนะของเรา การชักกระบี่ก่อนคือการท้ารบ" เสิ่นชิงฉือยิ้มบางพลางกล่าว
สีหน้าของสามธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักซู่หนี่ว์เปลี่ยนไปหมด เฉินเนี่ยนฉือรีบพูด "นี่มันบิดเบือนเกินไปแล้ว พวกเราเพียงป้องกันตัวเท่านั้น!"
"ในเมื่อผู้หลักผู้ใหญ่ต่างก็เฝ้าดูอยู่ ก็เชิญแม่เฒ่าจงบอกบิดาข้าที ว่าเรื่องลับสุดยอดที่บอกไม่ได้นี้คืออะไร?" เสิ่นชิงหลีกล่าวออกไป
หน้าจอยักษ์เบื้องหน้า จงอู๋ชีมีสีหน้าไม่สู้ดี "ลูกของหญิงชั่วสมควร..."
"อาฉี ระวังคำพูด!" เจ้าสำนักซู่หนี่ว์ตัดบทเตือน
"ว่าเถิด เป็นความลับอะไร" เสิ่นคว่อเอ่ยอย่างเย็นชา
"ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า!" จงอู๋ชีเองก็สีหน้าเย็นชา ยิ่งมองเสิ่นคว่อไม่ชอบใจ
"หากไม่เกี่ยวข้อง แล้วเหตุใดต้องปิดบังอาหลี? ทั้งยังจงใจบอกใบ้ให้ศิษย์เจ้ามาบอกอาหลีว่า สิ่งที่นางจะถามนั้นเป็นความลับสุดยอด? ชัดเจนว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอาหลี ก็ย่อมเกี่ยวข้องกับข้า" เสิ่นคว่อชี้แจงอย่างเป็นระบบ