"เรื่องจริง!" เสียงของเซียนขานสั่นพร่า
ขณะที่เขานำของขวัญเข้าถวาย จากประตูตำหนักใหญ่ตรงมายังเสิ่นคว่อและจงหมิงหลาน แสงเทวะห้าสีโปรยปรายตลอดทาง
ใต้หล้านี้ มีเพียงโอสถวิถีที่ท่านจวิ้นหลอมเท่านั้น จึงจะมีแสงเทวะ มีปราฏการณ์เช่นนี้! ย่อมไม่ใช่ของปลอม
ส่วนโอสถวิถี ไม่ว่าใครได้ลิ้ม ก็ล้วนบรรลุธรรมได้ ไม่ว่าผู้รับจะมีขั้นสูงส่งปานใด ก็ไม่มียกเว้น
แต่ของสิ่งนี้หายากยิ่ง นับแต่มีเทพยนตร์จวบจนบัดนี้ รวมสองเม็ดที่ให้ในวันนี้ด้วยแล้ว ก็ถูกมอบออกไปเพียงห้าเม็ด!!
เช่นนั้น...
ตี้จิ้นคือใคร?
สามีในเรือนเล่า?
นามของท่านจวิ้น ผู้ที่รู้มีเพียงเสิ่นคว่อ
จงหมิงหลานและเสิ่นชิงหลีล้วนเพิ่งทราบทีหลัง
ยามนี้เมื่อมองดูโอสถวิถี ทั้งสามคนในครอบครัวล้วนมีสีหน้าค่อนข้างซับซ้อน
"ฮา!"
จิ่วหลีกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา
สมกับเป็นเขา! ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ไม่ลืมแสดงตัวตนให้เป็นที่จดจำ
เสิ่นชิงหลีลูบหัวมัน รู้สึกสงสัยนัก เจ้าคนที่ถูกนางเลี้ยงไว้เพื่อยื้อชีวิต ไฉนยังส่งของขวัญมาได้อีก?
ข้อนี้ ไร้คำตอบ
'รับไหม?'
จงหมิงหลานส่งกระแสจิตถามเสิ่นคว่อแล้ว
หลัก ๆ ก็เพราะแววตาของเสิ่นคว่อน่ะ ซับซ้อนที่สุด!
เสิ่นคว่อยื่นมือ 'รับเถอะ พวกเขาให้มาแล้ว'
'เจ้าคิดให้ดีสิ เจ้านี่ให้ของแทนบุตรเขยคือพ่อแม่เจ้าเชียวนะ'
จงหมิงหลานไม่ใส่ใจเท่าไหร่ บุตรเขยเนี่ยนะ ย่อมต้องเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด! ไม่อย่างนั้นจะคู่ควรกับน้อยน่ารักได้อย่างไร?
ก็แค่เสิ่นเฒ่าดูท่าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ต้องคำนึงถึงจิตใจของพ่อบ้านอย่างเขาบ้าง
'ข้ารู้'
เสิ่นคว่อจะไม่รู้ได้อย่างไร! อีกฝ่ายถึงขั้นจารึกคำว่าสามีในเรือนไว้ นี่ย่อมหมายความชัดแจ้ง?