จิ่วยิง ไอ้ปากโป้งนั่น อยากจะตะโกนให้โลกรู้ยังไงยังงั้น
เสิ่นชิงหลีเกือบอันตรธานไปจากที่ตรงนั้น!
แม้จะหักห้ามใจไว้ทัน แต่วิญญาณของนางก็เข้าไปในช่องว่างแล้ว
จงหมิงหลานรู้ตัวทันที 'อาหลี...'
'ดูแลนางให้ดี ข้าจะออกไปดู'
เสียงส่งข่าวของเสิ่นคว่อดังจบลง มือเท้าขยับพลันร่างก็ทะยานขึ้นฟ้า
เหล่าเซียนจำนวนมากที่ก่อนหน้านี้ยังไม่กลับสู่ตำแหน่ง ไม่เคยได้ประจักษ์แก่นแท้ของเสิ่นคว่อ ต่างก็ได้เห็นในชั่วขณะนี้ พลังเทวะไร้ขอบเขตที่ถูกกลบไว้ด้วยศาสตร์การแพทย์ของเขา
ร่างที่แท้จริงใสดุจหิมะ ผงาดขึ้นเหนือตำหนักเทวะ!
"นี่ นี่คือ..."
"นี่ไม่ใช่แค่ภาคเทวะแล้ว! นี่คือกายมหามรรค!"
ฉีม่อ สายตาประหลาด ราวกับมองทะลุเพดานตำหนัก เห็นเสิ่นคว่อผู้ตั้งตระหง่านดุจเสาค้ำฟ้าได้อย่างชัดเจน
ความสามารถ "ทะลวงมอง" เช่นนี้ เหล่าเซียนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนทำได้โดยพื้นฐาน
ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นกายมหามรรคแห่งร่างที่แท้ของเสิ่นคว่อ ก็ย่อมเห็นมหาพุทธะตะวันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งสถิต ณ ทิศตะวันตกไปด้วยโดยธรรมชาติ
ต่างจากไอ้หัวโล้นอย่างที่พวกเขาจินตนาการไว้ พุทธะศักดิ์สิทธิ์แม้ศีรษะจะโล้น แต่ก็ทรงพลังแข็งแกร่ง!
แม้ทั้งร่างจะถูกแสงสีทองปกคลุม จนไม่อาจมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงได้ แต่ก็ยังเลือนรางพอจะบอกได้ว่า เขายังหนุ่มนัก
"เป็นท่านซื่อจวินบรรลุพุทธะจริง ๆ ด้วย" ฉีม่อขมวดคิ้ว
และในชั่วขณะนั้นเอง วิญญาณของเสิ่นชิงหลีในช่องว่าง ก็ไม่สามารถรับรู้ถึงพลังชีวิตบนร่างของตี้จิ้นได้อย่างแน่นอนแล้ว
'เสียแล้วหรือ?'
ความคิดเป๋อ ๆ ของต้นหม่อนเทพ แล่นเข้าสู่จิตสำนึกของเสิ่นชิงหลี
'เด็ดทิ้ง?'
ในเมื่อเป็นลูกที่ไม่สมบูรณ์แล้ว โดยสัญชาตญาณของต้นหม่อนเทพ ย่อมต้อง "ร่วงหล่น"
เสิ่นชิงหลีพูดไม่ออก แม้นางจะตระหนักมานานแล้วว่าเขาอาจตายไปแล้วก็ตาม