แม้แต่งู แมลง หนู มดที่ไร้สติปัญญา ก็ยังไม่กล้าส่งเสียง
ฟ้าดิน จักรวาล สรรพชีวิต...
ราวกับถูกพลังลึกลับที่มองไม่เห็นบีบลำคอเอาไว้
แม้แต่ผู้นำระดับสูงของ 18 ขุมกำลัง ในชั่วขณะนี้ก็ยังเหม่อลอย ราวกับวิญญาณหลุดลอย
เมื่อได้สติกลับมา ดวงตายักษ์คู่นั้นที่อาบไล้ด้วยความมืดมิด แต่แฝงความลึกลับสุดหยั่งถึง ก็หายไปแล้ว
“นั่นเป็นเทพจากที่ใดกัน?”
สุนัขเฒ่าหวงถามด้วยใจหวาดหวั่น
ไม่มีใครตอบเขาได้
สิ่งที่ขานรับมีเพียงเสียงร้องตกใจของซู่หยวน!
“ท่านเจ้าสำนักหลี่!”
เหล่าผู้นำของสำนักต่าง ๆ จึงเพิ่งสังเกตว่า ประมุขสำนักฮุ่นหยวน “หายตัวไป” แล้ว
การหายตัวเช่นนี้ชวนให้ใจสั่น! ถึงขั้นหวาดผวา
เพราะข้าวของของเขาร่วงอยู่บนพื้นทั้งหมด ทั้งแหวนเก็บของ เสื้อผ้า รองเท้าและถุงเท้า ล้วนอยู่ครบ
สิ่งที่หายไปมีเพียงตัวเขา
“เกิดอะไรขึ้น?”
สุนัขเฒ่าหวงถามทันที
ซู่หยวนยื่นมือสั่นเทาออกมา เมื่อครู่นางอยู่ใกล้ประมุขสำนักฮุ่นหยวนที่สุด แม้ไม่ได้มองตรง ๆ แต่หางตาก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจน
มั่วจวินก็เห็นเช่นกัน เขาสั่นเทาไม่แพ้กัน “เขาถูกลบเลือนไปแล้ว”
ลบเลือน
คำนี้ช่างใช้ได้เหมาะเจาะ
ไม่ใช่ถูกฆ่า
แต่ถูกลบเลือนไปโดยสิ้นเชิง!
“เป็นไปไม่ได้!”
ผู้อาวุโสหลิ่ว ผู้ดูแลสำนักฮุ่นหยวน ไม่ยอมเชื่อเด็ดขาด!
เขารีบส่งข่าวไปยังสำนัก หวังใช้ข้อเท็จจริงที่ว่าป้ายชีวิตของประมุขสำนักฮุ่นหยวนยังสมบูรณ์มายืนยันความมั่นใจของตน
ทว่าคำตอบจากสำนักกลับเป็น—ป้ายชีวิตของประมุขแตกสลายแล้ว
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วบริเวณ!
“ท่านผู้นั้นมาเพื่อสังหารประมุขสำนักฮุ่นหยวนโดยเฉพาะหรือ?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? ตัวตนระดับนั้น ไหนเลยจะเห็นหลี่เฒ่าอยู่ในสายตา”
“ข้ารู้แล้ว! เมื่อครู่ประมุขหลี่ชี้ไปที่ดวงตาเทพคู่นั้น”