เสิ่นชิงหลีเองก็ไม่แน่ใจ เพราะเบื้องหน้าของนางนั้นต่างจากจ้าวเยว่โดยสิ้นเชิง!
ในความทรงจำของจ้าวเยว่ที่นางเห็น จงหมิงหลานเหมือนจ้าวเยว่ไม่มีผิด ท้ายที่สุดก็เป็นลูกสาวฝาแฝด
แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า—
งามสง่าโอ่อ่า ใบหน้าคมเข้มดุจดอกโบตั๋นที่เบ่งบานเต็มที่
ดวงตาหงส์ที่เปี่ยมด้วยอำนาจและสูงศักดิ์คู่นั้นไร้ซึ่งความอ่อนโยนดั่งสายน้ำ แต่กลับมีความหนักแน่นอบอุ่น
ต่างกันเกินไป แตกต่างอย่างสิ้นเชิง นางคือจงหมิงหลานจริงหรือ?
‘ใช่ข้าเอง’
จงหมิงหลานยืนยันหนักแน่น!
นางยื่นมือออกมาอีกครั้ง อยากสัมผัสบุตรสาวผู้เลอโฉมของตน
แต่แม้จะ “มองเห็น” ได้จริง ทว่าพวกนางที่อยู่ในสภาวะเมล็ดมัสตาร์ดบรรจุเขาพระสุเมรุล้วนเป็นเพียงร่างจิตวิญญาณ ยังคงสัมผัสกันจริงมิได้
ถึงกระนั้น จงหมิงหลานก็ยังยั้งใจไว้ เอื้อมมือไปแตะต้องเสิ่นชิงหลีอย่างระมัดระวัง นางเกรงว่าระดับขั้นของตนสูงเกินไป แค่สัมผัสธรรมดาก็อาจทำร้ายบุตรสาวตัวน้อยได้
แต่ในใจนางก็อยากลูบคลำสักครั้ง
ช่างเล็กเหลือเกิน
แม้เพียงสัมผัสทางจิตวิญญาณ จงหมิงหลานก็ “ดูออก” ว่าเสิ่นชิงหลีอายุเพียงสิบแปดปี
หากอยู่ในแดนเทวะ ยังไม่ทันบรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ
ในแดนเทวะ ล้วนอายุร้อยปีจึงจะบรรลุนิติภาวะ
ตัวจงหมิงหลานเองยิ่งมีอายุยืนยาวเทียมฟ้า นับไม่ถ้วนหมื่นปีแล้ว
ดังนั้นในสายตาจงหมิงหลาน เสิ่นชิงหลีไม่ต่างจากทารกแรกเกิดเลย
‘ขออภัยด้วย’
จงหมิงหลานเอ่ยขอโทษ
บุตรสาวที่ยังเล็กเพียงนี้ ยังถูกลืมเลือนโดยนางอีก
ซู่หนี่ว์สาวใช้นั่นต้องลงมือกับบุตรสาวของนางแน่ นางไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเด็กน้อยรอดชีวิตมาได้อย่างไร