ม้วนสารสีชาดกลายร่างเป็นเงาจินอูสามขา มองไปยังห้วงเวหาด้วยความปิติยินดี
เสิ่นชิงหลีก็มองตามไปทันใด! ทว่า นางมิเห็นสิ่งใด
แต่ที่ตามมาพร้อมกับน้ำเสียงน่าเกรงขามดุดันนั้น คือพลังสังหารอันเกรียงไกร
เงาอาคมแห่งเทพเสวียนอู่ ถูกบดขยี้สลายไปในพริบตา...
“ฟู่!”
เซียนทูตตำหนักเสวียนอู่ทั้งสามคนกระอักโลหิต ร่วงหล่นจากฟากฟ้าเบื้องสูง ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
ไม่มีผู้ใดสนใจพวกเขา แม้แต่เสิ่นชิงหลีก็มิสนใจ เพราะ—
“จง! หมิง! หลาน!”
เสียงตวาดคำรามดังมาจากฟ้าเบื้องบน ฟังไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรี! คล้ายเสียงชายผสมกับเสียงหญิง แหลมเสียดแก้วหู!
ส่วนชื่อ “จงหมิงหลาน” ทำให้จิตใจของเสิ่นชิงหลีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! เกือบหลุดจากสภาวะเมล็ดมัสตาร์ดบรรจุเขาพระสุเมรุ แต่นางมิอาจละทิ้ง นางอยากเห็น
จงหมิงหลาน มารดาที่แท้จริงของนาง
ที่แท้นีสตรีหงส์เพลิงก็คือจงหมิงหลาน
มิใช่ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดของนางเปลี่ยนไปอีก แต่มันคือ “จงหมิงหลาน” มาโดยตลอด จงหมิงหลานผู้ที่เลือกใช้ชีวิตของตนให้กำเนิดนาง
“เจ้าบังอาจลงมายังโลกเบื้องล่างโดยพลการ!”
“เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำอะไร!”
เสียงผสมของบุรุษและสตรีซักไซ้ไม่หยุด
“สิ่งที่เจ้าทำ อาจถูกเพิกถอนฐานันดรเทพได้โดยตรง!”
“เจ้ายังทำร้ายวิญญาณเต๋าของข้าอีก!”
สองประโยคนี้ ยิ่งทำให้ใจของเสิ่นชิงหลีลอยขึ้นค้างเติ่ง!
ทว่า น้ำเสียงของจงหมิงหลานกลับดังก้องอย่างน่าเกรงขาม “แกสมควรแล้ว”
“เจ้า...” เทพเสวียนอู่โกรธจนแทบหายใจไม่ทัน
“ลูกสาวของข้า เจ้ายังกล้าแตะต้อง! แกรอข้าเถิด ถ้าไม่รื้อกระดองเต่าแก ข้าจงหมิงหลานจะไม่ขอมีชื่อ!”