ตำหนักเทวะสั่นสะเทือน!
แม้แต่ซีหวังหมู่ยังลุกขึ้นยืน!
ถึงจะมีเพดานตำหนักกั้นอยู่ นางก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน!
เจ็ดดาราประจำกลุ่มดาวปรากฏกายมาด้วยร่างจริง มิใช่เพียงภาพแสง
ไท่ซั่งเอ่ยเสียงสั่น “นี่...นี่คิดจะชักนำเพลิงดารามาหลอมโอสถเทพหรือ?”
“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!” ปรมาจารย์โอสถผู้หนึ่งร้องอุทานจนเสียงหลง “เพลิงดารา...จะใช้เพลิงดาราหลอมโอสถได้อย่างไร?”
“ทำไมจะไม่ได้? ก็เป็นไฟเหมือนกันไม่ใช่หรือ?” คนนอกวงการโต้แย้ง ในสายตาพวกเขา เมื่อเป็นไฟเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นไฟใต้พิภพ เพลิงสวรรค์ หรือไฟเทพ ล้วนใช้หลอมโอสถได้ แล้วเพลิงดาราจะใช้ไม่ได้อย่างไร?
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!” โหลวกวานเสวี่ยผู้ถูก “รบกวน” จนเสียสมาธิถึงกับพังทลาย เดิมทีนางเชื่อมั่นเช่นเดียวกับไท่ซั่งว่า ด้วยระดับฝึกตนของเสิ่นชิงหลี นางไม่มีทางสกัดสรรพคุณของโอสถเทพออกมาได้!
ขอเพียงนางตั้งสติให้มั่น นางย่อมไม่แพ้! ต่อให้เกิดเหตุไม่คาดฝันจนแพ้ขึ้นมาจริง ๆ ผลลัพธ์ก็คงไม่น่าอับอายเกินไป อย่างน้อยฐานะของนางก็ยังไม่ตกต่ำลงมากนัก!
แต่ตอนนี้...
นางไม่มั่นใจแล้ว
ความไม่มั่นใจนี้ทำให้นางระเบิดหม้อยาโดยตรง!
“ตูม!”
ทันทีที่พลังโอสถเซียนระเบิดออก นางซึ่งกำลังใจลอยไม่มีเวลาหลบแม้แต่น้อย จึงถูกแรงระเบิดจนใบหน้าดำมอมแมม
ความโกลาหลครั้งนี้ทำให้ผู้คนเหลือบมองนางเพียงนิดเดียว ทว่าโหลวกวานเสวี่ยยอมไม่เป็นจุดสนใจเช่นนี้เสียยังดีกว่า
“ดูจะเรียกร้องความสนใจเกินไปสักหน่อย” เทพราชาองค์หนึ่งเห็นว่าการกระทำคราวนี้ดูตื่นตาตื่นใจมากกว่าจะเกิดประโยชน์ ทั้งยังกล่าวกับนางว่า “เซียนชั้นสูงโหลว ตั้งสติให้มั่นเถิด เพลิงดาราไม่มั่นคงมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เรียกมาได้แล้วอย่างไร?”