เปลวเพลิงที่ดาวทั้งเจ็ดแห่งหงส์เพลิงจุดขึ้นเอง มีฤทธิ์ยาที่ช่วยให้เสิ่นชิงหลีหลอมโอสถเทพได้โดยไม่ต้องใช้ฤทธิ์เทวะของตน
ทว่าดาวทั้งเจ็ดแห่งหงส์เพลิงหาใช่ปรมาจารย์โอสถไม่ การควบคุมไฟให้พอเหมาะจึงต้องอาศัยเสิ่นชิงหลีจัดสรรอย่างแม่นยำ! พลังจิตอันกว้างใหญ่ไพศาลของนางจึงเผยออกมาอย่างเต็มที่
นางหลับตาลง ประหนึ่งกำลังจัดแจงหน้าที่ให้ซีหวังหมู่และคนอื่น ๆ เช่นก่อนหน้า แล้วเริ่มควบคุมพลังของเพลิงจากดาวทั้งเจ็ดแห่งหงส์เพลิง จากนั้น——
รื่อหม่ากับหั่วเสออยู่ในปลาหยาง เยว่ลู่กับสุ่ยอิ่นอยู่ในปลาหยิน
ส่วนมู่หยัน จินหยาง และถู่จาง รับหน้าที่หลอมจิ่วจ่วนเสินจือ……
“ไม่ถูกต้อง! ในจิ่วจ่วนเสินจือนี้ ยังมีพลังดวงดาวจากดาวอีกยี่สิบเอ็ดดวงเข้ามาผสานด้วย!”
ไท่ซั่งยิ่งมองก็ยิ่งตื่นเต้น ถึงกับหยิบกระดาษกับพู่กันออกมาจดบันทึก!
กาลเวลาหลายหมื่นปีที่ผ่านมา ช่างเสียเปล่าจริง ๆ! ที่แท้การปรุงยาเป็นเช่นนี้ได้ด้วย ก่อนหน้านี้เขาทำอะไรอยู่กัน? ใช้ชีวิตไปวัน ๆ หรือไร!
“ยอดเยี่ยม! หากเป็นเช่นนี้ ฤทธิ์ยาทั้งหมดในปลาเทพคู่หยินหยางก็จะสกัดออกมาได้ใช่หรือไม่? จิ่วจ่วนเสินจือก็เช่นกัน ไม่สิ ไม่เพียงเท่านั้น ยังจะถูกยกระดับให้สูงขึ้นอีก! เหลือเชื่อจริง ๆ!”
ไท่ซั่งตื่นเต้นจนแทบพูดไม่รู้เรื่อง ซีหวังหมู่ยังอดเหลือบมองเขาไม่ได้ เห็นน้ำลายกระเด็นไปทั่ว ถึงกับเอาพู่กันเข้าปากเลียแล้วจดต่อ ช่างสกปรกนัก……
แต่ไม่นานซีหวังหมู่ก็พบว่า เหล่าปรมาจารย์โอสถที่อยู่ ณ ที่นี้ นอกจากโหลวกวานเสวี่ยซึ่งกำลังตัดขาดจากทุกสิ่งและตั้งใจปรุงยาแล้ว ที่เหลือล้วนกำลังจดบันทึก!
ก็แน่ล่ะ วิชาปรุงยาและวิธีปรุงยาของเสิ่นชิงหลีนั้นไม่เคยมีผู้ใดมาก่อน! เอ่อ……บางทีภายหน้าก็คงไม่มีผู้ใดทำได้เช่นกัน แม้พวกเขาจะจดไว้ แต่ย่อมลอกเลียนไม่ได้ ทำได้เพียงใคร่ครวญดูว่าจะพัฒนาฝีมือปรุงยาของตนได้หรือไม่