ยายหวังชะงักไปทั้งตัว รอยยิ้มบนใบหน้าค้างนิ่งอยู่ตรงนั้นทันที
ในกลุ่มคนมีคนสงสัยเอ่ยถามขึ้นมา “คุณยายหวัง คุณอยู่ติดกับบ้านพวกเขาเลย ไม่ได้ยินเสียงโทรทัศน์บ้างหรือคะ?”
หัวใจยายหวังกระตุกวูบ นางเองก็จำไม่ได้แล้วว่าตอนคุยเล่นวันไหน เผลอพูดเรื่องนี้ออกไปเพราะปากไว
พอคิดอีกที เสิ่นกับเจียงเป็นสามีภรรยาที่ไม่ชอบโอ้อวด ดูท่าคงไม่อยากให้คนนอกล่วงรู้ว่าซื้อโทรทัศน์มาไว้ที่บ้าน
ถ้านางเป็นคนเอาเรื่องนี้ไปพูดต่อทั่วละแวก ไม่เท่ากับสร้างปัญหาให้พวกเขาหรือ?
ยายหวังกลอกตาไปมา ก่อนโบกมือพูดอ้อมแอ้มว่า “เอ๊ะ? เรื่องนี้... บางทีฉันอาจจำผิด บ้านตระกูลหลินที่อยู่ถนนข้าง ๆ ซื้อโทรทัศน์ ฉันเลยจำสับสนว่าเป็นบ้านพวกเขา”
พูดจบก็ไม่รอให้ใครซักต่อ นางหาเหตุผลสักอย่างแล้วรีบเบียดออกจากกลุ่มคนที่ล้อมอยู่ หิ้วม้านั่งตัวเล็กเดินจ้ำอ้าวกลับบ้าน
ป้ากวนยืนฟังเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้เข้าไปพัวพัน แต่ในใจกระจ่างขึ้นมาหลายส่วน ดูท่าเสิ่นกับเจียงจะเป็นคนมีความสามารถไม่น้อย
คนที่เหลือมองหน้ากันไปมา เสียงพูดคุยฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง
“เอ๊ะ? ครั้งก่อนคุณยายหวังยังบอกฉันอยู่เลยว่าพ่อแม่ของเสิ่นกับเจียงดีกับพวกเขามาก ถึงกับช่วยออกเงินซื้อโทรทัศน์ให้ แล้วทำไมพอถามตอนนี้ถึงบอกว่าจำผิดล่ะ?”
“หรือจริง ๆ แล้วไม่มีโทรทัศน์ คุณยายหวังแค่พูดส่งเดชไปอย่างนั้น?”
“ก็อาจจะมีจริง ๆ แต่พวกเขาไม่อยากเอิกเกริก คุณยายหวังเลยไม่กล้าพูดมากก็ได้”
เมื่อเห็นยายหวังลนลานแบบนั้น คนที่เหลือมองหน้ากันไปมา กลับยิ่งคิดว่าเรื่องนี้เป็นความจริง
“ดูท่าทางเธอสิ ถ้าไม่มีเรื่องนี้จริง จะต้องหลบหนีไปทำไม?”