เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นฉางเกิงสวมรองเท้าของตัวเองเสร็จแล้วก็โน้มตัวยื่นมือเข้าไปในตู้รองเท้า หยิบรองเท้าหนังสีขาวคู่เล็กที่ขัดจนสะอาดเอี่ยมออกมาวางไว้บนพื้น
นี่เป็นของโปรดชิ้นใหม่ของภรรยาในช่วงนี้
เจียงอู๋โยวเดินออกมาจากห้องนอน แววตาเปี่ยมประกายตื่นเต้น เธอหมุนตัวหนึ่งรอบ
“ดูเร็ว ดูเร็ว วันนี้ฉันแต่งตัวเป็นยังไงบ้าง”
เสิ่นฉางเกิงเงยหน้ามอง สายตาชะงักไปเล็กน้อย
ปกติเวลาอยู่บ้าน เธอมักแต่งตัวตามสบาย เสื้อกับกางเกงไม่เคยเป็นชุดเดียวกัน หยิบได้ชิ้นไหนก็สวมชิ้นนั้น
ถ้าออกไปทำงาน ก็จะเป็นอีกแบบหนึ่ง แต่งตัวเรียบง่ายสบาย ๆ
แต่ถ้าออกไปเที่ยว เธอจะใส่ใจจับคู่เสื้อผ้าเป็นพิเศษ ทั้งผ้าคาดผมหรือกิ๊บติดผมสีเข้ากับกระโปรง สะพายกระเป๋าใบเล็ก แล้วสวมรองเท้าหนังคู่จิ๋ว ดูสดใสสะดุดตา
แต่วันนี้กลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบสะอาด ถักเปียสามธรรมดา ๆ เก็บความเอาแต่ใจน่ารักที่เคยมีไว้ ดูอ่อนโยนว่าง่ายเป็นพิเศษ
เสิ่นฉางเกิงอดรู้สึกตาเป็นประกายไม่ได้
ภรรยาในลุคแบบนี้ เขาเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก
ทั้งลุคสบาย ๆ ตอนอยู่บ้าน ลุคเรียบง่ายเวลาไปทำงาน และลุคสดใสเวลาออกไปเที่ยว เขาล้วนเคยเห็นมาหมดแล้ว มีเพียงสไตล์สงบนิ่งเช่นนี้ที่เพิ่งได้เห็นเป็นครั้งแรก
เขาคิดว่าอยู่ ๆ วันนี้ภรรยาคงนึกอยากเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวขึ้นมาเป็นพิเศษ
เจียงอู๋โยวเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาคาดหวัง ก่อนจะถามว่า “คุณรู้สึกไหมว่าวันนี้ฉันมีอะไรไม่เหมือนเดิม”
หัวใจของเสิ่นฉางเกิงกระตุกวูบ เขาเข้าใจทันทีว่านี่เป็นคำถามที่ตอบผิดแล้วถึงตายได้