เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ เจียงอู๋โยวยังหลับสนิทอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงศีรษะอุ่น ๆ ที่เอาแต่ซุกเข้าหาอกเธอเป็นพัก ๆ
ไม่เพียงแต่ซุก ยังจูบไปทั่ว แถมงับเบา ๆ อีกด้วย
เปลือกตาของเธอหนักอึ้ง จึงยังไม่ลืมตาขึ้นทันที เพียงขยับตัวมุดเข้าไปในผ้าห่มโดยไม่รู้ตัว
แต่ศีรษะนั้นไม่ยอมหยุด กลับขยับมาแนบแก้มเธอ แล้วจุ๊บเบา ๆ เป็นระยะ
คราวนี้เจียงอู๋โยวจึงลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าพร่ามัว เห็นดวงตาคู่หนึ่งที่มืดลึกล้ำ
“ตื่นแล้วเหรอ?”
เสียงของเสิ่นฉางเกิงแหบพร่าด้วยเพิ่งตื่นนอน ทั้งยังทุ้มต่ำเจือความปรารถนา
เจียงอู๋โยวกะพริบตา ยังไม่หลุดจากความง่วงเต็มที่ จึงพึมพำว่า “เช้าขนาดนี้เลย...”
“ไม่เช้าแล้ว เก้าโมงกว่าแล้ว”
“คุณ...คุณช่วยอย่าเกิดอารมณ์ตั้งแต่เช้าตรู่ได้ไหม!”
“หลายวันนี้ผมออกเช้ากลับค่ำ พอกลับมาคุณก็หลับแล้ว ตอนเช้าก็ยังไม่ยอมให้ผมทำอะไรอีก”
“ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรทำแต่เช้า...”
เสิ่นฉางเกิงโน้มเข้าไปใกล้ข้างหูเธอ น้ำเสียงชวนเคลิบเคลิ้ม “หรือคุณไม่อยากบ้างเลย?”
หลายวันมานี้ไม่ได้ทำกัน เธอก็ยอมรับว่าชักจะโหยหาอยู่เหมือนกัน
ความปรารถนาที่ถูกปลุกขึ้นมาเอาชนะความง่วงงุน เธอจึงเลิกต่อต้านอย่างไร้ประโยชน์ แล้วปล่อยตัวไปตามจังหวะของเขา ดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอย่างอิสระตั้งแต่เช้าตรู่
……
หลังสุขสมอยู่หลายครั้ง เจียงอู๋โยวก็หมดแรงจริง ๆ ผู้ชายที่อดกลั้นมานานเกือบทำเอาเธอสลบไปเสียแล้ว
เธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง เหงื่อท่วมศีรษะ ปล่อยให้ตัวการคนสำคัญใช้ผ้าขนหนูอุ่น ๆ เช็ดตัว เปลี่ยนผ้าปูที่นอน แล้วสวมชุดนอนตัวใหม่ให้
ส่วนอีกคนกลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ราวกับยังออกไปวิ่งต่อได้อีกหลายรอบ
เสิ่นฉางเกิงรู้ตัวว่าทำเกินไป จึงห่มผ้าให้เธอจนมิดถึงใต้คอ เมื่อครู่เธอเหงื่อออก จะปล่อยให้เป็นหวัดไม่ได้ โดยเฉพาะช่วงนี้ที่อากาศร้อนระอุราวกับฤดูใบไม้ร่วงยังไม่ยอมจากไป