หลังซื้อเป็ดปักกิ่งเสร็จ ทั้งคู่ก็ถือเป็ดที่ห่อด้วยกระดาษไขกับแป้งแผ่นม้วน เดินเข้าไปในตลาดสด
แผงขายผักเรียงติดกันเป็นแถว มีทั้งมะเขือเทศสีแดง แตงกวา มะเขือม่วงเปลือกสีม่วง ผักบุ้งกับผักกาดหอมจีนเป็นมัด ๆ และเห็ดสดกับเห็ดหอมในเข่งไม้ไผ่ข้าง ๆ
เจียงอู๋โยวยืนมองซ้ายขวาอยู่ตรงทางเข้า ทันใดนั้นก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน จึงดึงชายเสื้อเสิ่นฉางเกิงเบา ๆ แล้วถามว่า “ผักเยอะแยะขนาดนี้ เราควรไปหามันเทศจีนตรงไหนดีคะ?”
ก่อนหน้านี้เธอเคยตามแม่มาตลาดสด แต่ตอนนั้นแม่พาเธอเดินตรงไปยังแผงที่ต้องการ เลือกของ จ่ายเงิน แล้วก็กลับ ไม่ต้องเดินคลำทางไปทั่วแบบนี้
ตอนนี้เธอไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลย
เสิ่นฉางเกิงเองก็ไม่ต่างกัน
เขาทำกับข้าวมาพักหนึ่งแล้ว แต่คุ้นเคยอยู่แค่แผงขายเนื้อของสหกรณ์สินค้า
เวลาซื้อผัก ส่วนใหญ่ก็ดูตามสูตรอาหาร พอเห็นวัตถุดิบที่เขียนไว้ในสูตรถึงค่อยซื้อ นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งใจมาหาผักชนิดใดชนิดหนึ่งโดยเฉพาะ
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่เป็นไร เราถามเจ้าของแผงได้ ตอนนี้เป็นฤดูของมันเทศจีน คงหาไม่ยากหรอกครับ”
เจียงอู๋โยวพยักหน้า กำลังจะเอ่ยถามเจ้าของแผงผักข้าง ๆ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง
“เสี่ยวเสิ่น! เสี่ยวเจียง! นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันเจอพวกเธอสองคนในตลาดสด!”
เจียงอู๋โยวแปลกใจเล็กน้อย ก่อนยิ้มทัก “คุณยายหวัง มาซื้อผักเหมือนกันหรือคะ?”
เสิ่นฉางเกิงพยักหน้าทักทายยายหวังเช่นกัน
ยายหวังเดินเข้ามาใกล้ มองห่อกระดาษไขที่ทั้งคู่ถืออยู่ แล้วสูดกลิ่นหอมเบา ๆ “อ้าว ซื้อเป็ดปักกิ่งด้วยหรือ วันนี้โรงงานเครื่องจักรจ่ายเงินเดือนหรือไง?”
เสิ่นฉางเกิงยิ้มบาง ๆ “อยากกินก็เลยซื้อครับ”
“ยังดีที่พวกเธอยังหนุ่มสาว ไม่มีลูก เงินเดือนจะเอามาซื้อของกินเข้าปากตัวเองก็ไม่เป็นไรหรอก”