หลังส่งญาติมิตรกลุ่มสุดท้ายกลับไป เสิ่นฉางเกิงกับเจียงอู๋โยวก็กลับมาถึงบ้านใหม่ในหมู่บ้านพักครอบครัวโรงงานเครื่องจักร
กุญแจหมุน ประตูบ้านเปิดออกพร้อมเสียงกริ๊ก พอเปิดไฟ เฟอร์นิเจอร์ใหม่เอี่ยมทั้งชุดก็ปรากฏแก่สายตา
เจียงอู๋โยวเห็นโซฟาตัวใหญ่ในห้องรับแขกเป็นอย่างแรก เธอชะงักฝีเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนหันไปมองเสิ่นฉางเกิงที่ยืนอยู่ข้างกาย
“โซฟาตัวนี้ แล้วยังมีเฟอร์นิเจอร์ทั้งบ้านอีก... เงิน 200 หยวนจะพอเหรอ?”
เสิ่นฉางเกิงปิดประตูใหญ่ เดินมาหยุดข้างเธอ “พอครับ”
“ฝากคนรู้จักช่วยหาให้ เลยได้โซฟากับเฟอร์นิเจอร์ในราคาถูกพอดี เงิน 200 หยวนลงตัวเป๊ะ”
เจียงอู๋โยวเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือแตะผิวผ้าของโซฟาเบา ๆ หัวใจทั้งตื่นเต้นทั้งอบอุ่น เธอเงยหน้ามองเสิ่นฉางเกิง “ฉันนึกว่าแค่โซฟาตัวเดียวก็เกินงบแล้วเสียอีก”
เสิ่นฉางเกิงมองเธออย่างคาดหวัง “ชอบไหมครับ?”
เจียงอู๋โยวพยักหน้า น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดี “ฉันชอบโซฟาตัวนี้มากเลย”
เธอกดเบาะนั่งเบา ๆ อีกสองที “ต่อไปถ้าวันไหนไม่ต้องไปทำงาน ฉันก็จะได้นอนเอกเขนกอ่านนิยายสบาย ๆ ตรงนี้”
เสิ่นฉางเกิงมองเธอ รอยยิ้มในดวงตายิ่งลึกซึ้ง “คุณชอบก็ดีแล้วครับ”
พอพูดจบ ทั้งคู่ก็เงียบไปชั่วขณะ
ในบ้านเงียบสนิท ความอึกทึกข้างนอกสลายหายไปนานแล้ว เหลือเพียงแสงไฟดวงหนึ่งในห้องที่ทอดเงาของทั้งสองคนลงบนพื้น
กระทั่งถึงตอนนี้ ทั้งคู่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า—คืนนี้ดูเหมือนจะเป็นคืนเข้าหอของพวกเขา
บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นคลุมเครือชวนใจเต้น
ปลายนิ้วของเจียงอู๋โยวขยับงอเล็กน้อย เธอก้มตาลงโดยไม่รู้ตัว ปลายหูค่อย ๆ แดงระเรื่อ