เสิ่นฉางเกิงถือถุงกระดาษใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างหิ้วของฝาก ส่วนเจียงอู๋โยวก็คอยยกมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนใหม่เป็นระยะ
ทั้งสองเพิ่งเดินมาถึงหัวมุมถนนฝูหนิง
“น้องสามตระกูลเสิ่น มีโทรศัพท์ถึงเธอ!”
เจ้าของร้านขายของชำตะโกนเรียกเขาไว้
“เมื่อกี้มีคนจากโรงงานเครื่องจักรโทรมา บอกว่าเครื่องจักรเสีย ต้องการให้เธอกลับไปทำงานล่วงเวลาที่โรงงานเดี๋ยวนี้ เรื่องค่อนข้างด่วน!”
เสิ่นฉางเกิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก้มมองถุงใบใหญ่ใบเล็กที่เต็มสองมือ
“ของเยอะขนาดนี้ ให้ฉันช่วยเอากลับไปส่งที่บ้านก่อนดีไหม…”
เจียงอู๋โยวรีบก้าวเข้าไปรับของมาวางลงกับพื้น ก่อนส่ายหน้าให้เสิ่นฉางเกิงเบา ๆ “ไม่เป็นไร ฉันถือไหว อย่างมากก็จ่ายลูกอมสักสองสามเม็ดจ้างเด็ก ๆ ในบ้านเราให้ช่วยถือ”
“รีบกลับไปโรงงานเถอะ อย่าให้งานสำคัญต้องล่าช้าเลย ของพวกนี้ฉันเอากลับบ้านเองได้”
เสิ่นฉางเกิงขมวดคิ้วแน่น ทางโรงงานเร่งรัดเสียขนาดนั้น เขาจึงไม่อาจเสียเวลาไปมากกว่านี้
น้ำเสียงของเขาเจือความรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน “ฝากสวัสดีคุณน้าถาวกับลุงสวีแทนฉันด้วย วันนี้ฉันเสียมารยาทไปหน่อย วันหลังจะไปขอโทษถึงบ้านด้วยตัวเองแน่นอน”
“ไม่ต้องห่วง งานสำคัญกว่า ฉันจะฝากคำทักทายไปให้แน่นอน แม่ฉันเข้าใจอยู่แล้ว”
เสิ่นฉางเกิงหันหลังเดินเร็ว ๆ ไปทางโรงงานเครื่องจักร เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ยังอดหันกลับมามองเธอไม่ได้
เจียงอู๋โยวยืนอยู่ตรงหัวมุมถนน มองแผ่นหลังที่เร่งรีบของเขาค่อย ๆ ลับหายไป ก่อนก้มมองสิ่งของที่เต็มสองมือ สูดหายใจลึก แล้วเดินขึ้นไปยังห้องพักของตัวเอง