ลานตะวันตก ถนนฝูหนิง
เจียงอู๋โยวหิ้วห่อกระดาษน้ำมันที่ร้านอาหารของรัฐห่อกลับบ้านมา เพิ่งเลี้ยวพ้นมุมบันได ก็มีเงาร่างหนึ่งพุ่งสวนลงมาอย่างกะทันหัน
เธอถอยหลังอย่างรวดเร็วไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ แต่ไหล่ก็ยังเฉียดอีกฝ่ายอยู่ดี
เหอกุ้ยฮวากอดเด็กทารกในห่อผ้าไว้แนบอกแน่น การหยุดชะงักกะทันหันทำให้เด็กน้อยตกใจ ปากเล็ก ๆ เบะออก ท่าทางจะร้องไห้ขึ้นมาทันที
เหอกุ้ยฮวารีบยื่นมือมาตบหลังหลานชายเบา ๆ เดิมทีก็หงุดหงิดอยู่แล้ว พอเงยหน้ามองเห็นว่าเป็นใคร สีหน้าก็พลันบึ้งตึงลง
เธอกอดเด็กในอ้อมแขนไว้ พลางถอยหลังไปก้าวเล็ก ๆ
“ไม่มีตาหรือไง? เดินก็หัดมองทางบ้างสิ! ถ้าทำหลานรักของฉันเจ็บขึ้นมา เธอรับผิดชอบไหวหรือ?”
เหอกุ้ยฮวารีบปลอบเด็กที่กำลังร้องงอแงในอ้อมแขนไปพลาง จ้องเจียงอู๋โยวด้วยสายตาระแวดระวังไปพลาง ราวกับกลัวว่าเจียงอู๋โยวจะทำอะไรหลานรักของเธอ
ห่อกระดาษน้ำมันในมือเจียงอู๋โยวเกือบหล่น เธอรีบตั้งสติ พอเห็นว่าเป็นป้ากุ้ยฮวาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ทั้งคู่เคยมีเรื่องกระทบกระทั่งกันไม่น้อย แต่เมื่ออยู่ลานเดียวกัน เธอก็ตั้งใจจะเป็นฝ่ายทักทายก่อนแล้วค่อยไป
ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะชิงด่ากราดใส่เธอเสียก่อน
มุมบันไดมืดสลัว ทั้งคู่ต่างก็เดินกันเร็วและไม่ได้ระวังทาง ผิดพลาดก็เกิดจากทั้งสองฝ่าย แล้วทำไมความผิดทั้งหมดถึงต้องตกอยู่ที่เธอคนเดียวด้วย
เธอรู้ตัวดีว่าไม่ใช่คนอารมณ์ดีนัก ในเมื่อถูกดุไปชุดหนึ่งแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องยื่นหน้าเข้าไปให้คนอื่นเมินใส่อีก