หลินอิ๋งหงชะงักไปครู่หนึ่ง กะพริบตาปริบ ๆ พลางสงสัยว่าตัวเองฟังผิดหรือเปล่า ก่อนรีบถามย้ำว่า “ได้สิ แต่เธอบอกว่าจะซื้อกี่ชุดนะ? ไม่ใช่กี่ดวงเหรอ?”
เจียงอู๋โยวใช้นิ้วลูบขอบกระดาษของแสตมป์เบา ๆ ยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ค่ะ หลายชุดเลย ฉันเห็นแล้วชอบจริง ๆ นาน ๆ ทีจะเจอแสตมป์ภาพสลักที่สวยขนาดนี้ เลยอยากเก็บชุดสมบูรณ์ไว้หลายชุด”
หลินอิ๋งหงขมวดคิ้ว หวังดีจึงเอ่ยเตือน “อู๋โยว แสตมป์ชุดนี้ไม่ถูกเลยนะ เธอซื้อทีเดียวตั้งหลายชุด คิดรวมแล้วก็ปาเข้าไปหนึ่งสองร้อยหยวน เท่ากับค่าแรงหลายเดือนเลย”
“เอาอย่างนี้ไหม ลองคุยกับเสี่ยวเสิ่นดูก่อน หรือวันนี้เลือกซื้อสักสองสามดวงให้หายอยากก็พอ แสตมป์ซื้อไปแล้วคืนไม่ได้ ฉันกลัวว่าเดี๋ยวเธอจะมาเสียดายทีหลัง”
เจียงอู๋โยวรู้ว่าพี่อิ๋งหงเป็นห่วง กลัวว่าเธอจะตัดสินใจเพราะอารมณ์ชั่ววูบ ตอนที่พูดออกไปเมื่อครู่ ตัวเธอเองก็ยังคิดเลยว่าตัดสินใจหุนหันเกินไปหรือเปล่า
แต่พอใจเย็นลง เธอก็พบว่าตัวเองยังอยากซื้ออยู่ดี
ในเมื่ออยากได้ ก็ต้องได้มา
ยิ่งไปกว่านั้น เทคนิคพิมพ์ชุดแสตมป์ภาพสลักแบบนี้ใช่ว่าจะพบได้ง่าย ๆ หากไม่มีใครซื้อเพราะราคาแพงแบบนี้ ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ทางการจะยังพิมพ์แสตมป์ด้วยเทคนิคนี้อีกหรือเปล่า
เพราะฉะนั้นวันนี้ไม่ว่าอย่างไร เธอก็ต้องซื้อให้ได้หลายชุดนี้
“พี่อิ๋งหง ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงฉัน ไม่ต้องปรึกษาฉางเกิงหรอกค่ะ เขาบอกว่าเรื่องเงินในบ้านให้ฉันเป็นคนตัดสินใจ ฉันชอบแสตมป์ที่พิมพ์ด้วยเทคนิคนี้จริง ๆ ซื้อไปแล้วไม่เสียใจแน่นอน ถ้าไม่ซื้อสิคงเสียใจ”
พอได้ยินเช่นนั้น หลินอิ๋งหงก็คลายความกังวล “ได้ ถ้าเธอคิดรอบคอบแล้ว ฉันก็ไม่ห้ามแล้วละ เดี๋ยวฉันห่อให้ดี ๆ แล้วเราออกไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์กัน”
เจียงอู๋โยวเดินตามหลินอิ๋งหงจากห้องเก็บของกลับมายังโถงใหญ่ ก่อนจะตรงไปที่เคาน์เตอร์