เสียงเลิกงานของโรงงานฝ้ายเพิ่งดังขึ้น เจียงอู๋โยวก็หิ้วกระเป๋าเดินออกมาจากตึก ไกลออกไปเธอเห็นเสิ่นฉางเกิงยืนพิงจักรยาน มือซุกกระเป๋ากางเกง รออยู่ตรงประตู
เธอเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา ยังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงของพี่หลิวก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“อ้าว อู๋โยว เสี่ยวเสิ่นมารับเธอเหรอ?”
เจียงอู๋โยวหันกลับไปมองพี่หลิว ซึ่งกำลังจูงจักรยานเดินมาจากด้านหลัง
“พี่หลิว อย่าล้อฉันเลย วันนี้พวกเราจะกลับไปเยี่ยมบ้านแม่กันค่ะ”
“ไปเถอะ ๆ” พี่หลิวขึ้นคร่อมจักรยาน รีบไปรับลูก
เจียงอู๋โยวเดินไปนั่งซ้อนท้าย มือโอบเอวเขาไว้ เสิ่นฉางเกิงออกแรงถีบบันได จักรยานปะปนไปกับกลุ่มคนที่กำลังเลิกงาน
เสิ่นฉางเกิงเอียงหน้ามาถาม “พวกเราซื้อของติดมือกลับไปสักหน่อยดีไหม พี่ชายคนรอง พี่สะใภ้รอง แล้วก็หลานสาวตัวน้อยชอบอะไรกันบ้าง?”
เจียงอู๋โยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันจำได้ว่าพี่รองชอบกินขนมงา ที่ร้านค้ารัฐวิสาหกิจขายน่ะค่ะ”
“ส่วนพี่สะใภ้รอง ฉันไม่แน่ใจ งั้นซื้อครีมหิมะสักกระปุกดีไหม? ของแบบนี้คงไม่พลาดหรอก ผู้หญิงมีสักกี่คนที่ต้านทานกลิ่นหอมของครีมหิมะได้”
“เซี่ยเซี่ยยังเด็กอยู่ ซื้อไม่นมมอลต์สักสองกระป๋องไปฝากดีไหม?”
“ได้ เอาตามที่เธอว่าเลย” เสิ่นฉางเกิงรับคำ แล้วปั่นจักรยานไปทางร้านค้ารัฐวิสาหกิจ
*
ลานตะวันตก ถนนฝูหนิง
เสิ่นฉางเกิงจอดจักรยานเรียบร้อยแล้วหิ้วห่อกระดาษน้ำมันที่ใส่ขนมงาไว้ รวมถึงไม่นมมอลต์อีกสองกระป๋อง
เจียงอู๋โยวถือครีมหิมะในกล่องของขวัญที่ติดป้ายสีแดงไว้ด้านบน
ทั้งสองหิ้วของฝากเดินขึ้นไปชั้นบน
“อ้าว อู๋โยว พวกเธอสองคนกลับไปเยี่ยมบ้านแม่กันหรือ? กลับมาบ่อยเชียวนะ”
“ใช่ค่ะ ป้าหวัง วันนี้พี่ชายคนรองของฉันกลับมา พวกเราเลยแวะมาหาค่ะ”
หวังฟางคิดว่าเมื่อสวีคนรองแต่งงานกับผู้หญิงทางโน้นแล้ว ก็คงจะปักหลักอยู่ที่นั่นเสียอีก ไม่คิดว่าจะยังกลับมา