เมื่อเจียนอวี๋ลืมตาขึ้น สมองก็เหมือนถูกใครยัดความทรงจำกว่าสิบปีเข้ามาอย่างฝืนใจ
สอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จแล้ว
อายุสิบแปด
โลกคู่ขนาน
ผู้เข้าแข่งขันรายการวาไรตี้สืบสวนรายการใหญ่ “จำลองคดี”
คำสำคัญไม่กี่คำประสานกันอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน
โลกนี้คล้ายโลกเดิมของเขาเป็นส่วนใหญ่ แต่วงการบันเทิงกลับเดินไปบนเส้นทางอีกสายหนึ่ง วัฒนธรรมสืบสวนไขปริศนาแห้งแล้งน่าสงสาร ไม่มีอากาธา ไม่มีเชอร์ล็อก โฮมส์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกลอุบายคลาสสิกที่ผู้คนนับไม่ถ้วนเคยศึกษา
ผลงานแนวสืบสวนที่วางขายอยู่ในตลาด ส่วนใหญ่ยังคงติดอยู่แค่ขั้นตรวจลายนิ้วมือ หาคราบเลือด และสอบปากคำผู้ต้องสงสัย
ส่วน “จำลองคดี” คือรายการวาไรตี้ถ่ายทอดสดที่ได้รับความนิยมที่สุดในขณะนี้
รายการมีทีมก่อคดีทั้งหมดยี่สิบทีม และทีมไขคดีสิบทีม
ก่อนเริ่มแต่ละรอบ ทีมก่อคดีจะมีเวลาสองชั่วโมง สามารถจัดฉากจำลองคดีได้ภายในพื้นที่ที่ทีมงานกำหนด จากนั้นทีมไขคดีจะเข้าไปสืบสวน โดยคะแนนจะเพิ่มหรือลดตามเวลาที่ใช้ไขคดี
คดีลักทรัพย์หรือฉ้อโกงทั่วไปมีคะแนนไม่มาก
ส่วนคดีจำลองร้ายแรงอย่างลักพาตัวหรือฆาตกรรมจะมีคะแนนพื้นฐานสูงกว่า
หากทีมไขคดีหาความจริงไม่พบภายในเวลาที่กำหนด ทีมก่อคดียังจะได้รับคะแนนพิเศษอีกด้วย
ในแต่ละรอบ ทีมที่มีคะแนนรั้งท้ายจะถูกคัดออก
แชมป์รายการจะได้รับเงินรางวัลหนึ่งร้อยล้าน!
เจียนอวี๋นั่งอยู่บนเตียงโรงแรม ก้มมองมือทั้งสองข้าง
ดูอ่อนเยาว์ เรียวยาว และไม่มีร่องรอยของการอดนอนเป็นประจำ
เขาทะลุมิติมาจริง ๆ
ที่บังเอิญยิ่งกว่านั้นคือ เมื่อวานร่างเดิมจับฉลากได้คู่กับถานหยุนชู ทั้งสองกลายเป็นทีมก่อคดี และวันนี้ก็เป็นวันถ่ายทอดสดตอนแรกของรายการ
เพื่อการแข่งขันครั้งนี้ ร่างเดิมอดนอนออกแบบแผนการไว้ชุดหนึ่ง
เจียนอวี๋หยิบสมุดบันทึกบนหัวเตียงขึ้นมา เปิดอ่านเพียงสองหน้า มุมปากก็กระตุก
แผนเรียบง่ายมาก
หลอกเหยื่อจำลองให้เข้าไปในห้องเก็บของ ใช้ของทื่อ “ลงมือโจมตี” จากนั้นเช็ดลายนิ้วมือที่เกิดเหตุ เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือดปลอม แล้วหนีออกทางประตูหลัง
มองเผิน ๆ เหมือนจะไม่มีปัญหา
แต่ประตูหลังมีกล้องวงจรปิด หน้าห้องเก็บของมีรอยเท้า เสื้อผ้าที่ถอดออกก็จัดการได้ยาก แถมยังอธิบายที่มาของของทื่อไม่ได้ แม้แต่วิธีสร้างหลักฐานยืนยันตำแหน่งว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ ร่างเดิมก็เขียนไว้แค่ประโยคเดียวว่า “ค่อยแก้ตามสถานการณ์”
นี่ไม่ใช่แผนก่อคดี
นี่มันส่งคะแนนให้ทีมไขคดีชัด ๆ
“ฝีมือแค่นี้ ยังกล้ามาแข่งรายการสืบสวนอีกเหรอ”
เจียนอวี๋คลึงหว่างคิ้ว
จากความทรงจำของร่างเดิม คนที่มีฝีมือประมาณนี้ในหมู่ผู้เข้าแข่งขันกลับยังนับว่าอยู่ระดับกลาง
ไม่ใช่ว่าร่างเดิมห่วยเกินไป
แต่พัฒนาการด้านการสืบสวนของทั้งโลกต่างหากที่ล้าหลังมาก
ขณะนั้นเอง เสียงกลไกเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา
【ตรวจพบว่าโฮสต์ผสานความทรงจำเสร็จสมบูรณ์แล้ว】
【ผูกระบบก่อคดีปริศนาสำเร็จ】
เจียนอวี๋ชะงักไป
ถัดมา แผงโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นในสายตา
【โฮสต์: เจียนอวี๋】
【อายุ: สิบแปดปี】
【พลังสังเกต: 76】
【การใช้เหตุผลเชิงตรรกะ: 81】
【สภาพจิตใจ: 85】
【ความสามารถในการปลอมตัว: 42】
【คลังความรู้: 68】
【การประเมินโดยรวม: มีพรสวรรค์โดดเด่น แต่ขาดการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ】
【มอบแพ็กเกจมือใหม่แล้ว ต้องการเปิดหรือไม่?】
“เปิด”
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: คัมภีร์วิธีฆาตกรรมห้องปิดตายคลาสสิก】
【ภารกิจหลักเริ่มต้นแล้ว】
【เนื้อหาภารกิจ: ก่อคดีจำลองหนึ่งครั้งโดยไม่ถูกไขคดี】
【รางวัลภารกิจ: โอกาสสุ่มรางวัลสามครั้ง】
ข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
โครงสร้างกลอนประตู การบิดเบือนพื้นที่ ความคลาดเคลื่อนของเวลา จุดบอดสายตา การจัดฉากที่เกิดเหตุ การจัดการร่องรอย...
หลักการต่าง ๆ ถูกแยกย่อยและจัดเรียงใหม่ ก่อนจะประกอบเป็นแผนห้องปิดตายที่สมบูรณ์
เจียนอวี๋หลับตาลง ผ่านไปครึ่งนาทีเต็มจึงค่อยลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ความคิดที่ก่อนหน้านี้ยังสับสนอยู่บ้าง ตอนนี้กระจ่างชัดอย่างสมบูรณ์
แผนที่เต็มไปด้วยช่องโหว่ของร่างเดิม ย่อมไม่จำเป็นต้องนำมาใช้อีก
เมื่อมีวิธีสร้างห้องปิดตายชุดนี้ เขาถึงขั้นมั่นใจว่าจะทำให้ทีมไขคดีไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าคดีเกิดขึ้นได้อย่างไร
ก๊อก ๆ ๆ!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“เจียนอวี๋ ตื่นหรือยัง”
“รายการเริ่มถ่ายทอดสดตอนแปดโมง เราต้องคุยแผนกันล่วงหน้านะ!”
เสียงจากนอกประตูสดใส ทั้งยังแฝงความร้อนใจอยู่เล็กน้อย
เจียนอวี๋เหลือบมองเวลา
หกโมงสิบห้านาทีตอนเช้า
เมื่อคืนร่างเดิมอดนอนจนถึงตีสาม ไม่แปลกที่ถานหยุนชูจะเคาะประตูอยู่นานแล้วยังไม่ได้รับคำตอบ
“เดี๋ยวนี้”
เขาปิดสมุดบันทึก ลูบจัดผมที่ยุ่งเหยิงอย่างรวดเร็ว ก่อนเดินไปเปิดประตู
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู
เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวกับกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน รูปร่างเพรียว ผิวขาวสะอาด ผมยาวมัดเป็นหางม้าสูง มีปอยผมสองสามเส้นตกลงข้างแก้ม ดูสดใสและน่ารัก
เธอคือถานหยุนชู
เธออายุสิบแปดปีเท่ากัน เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ และเป็นหนึ่งในผู้เข้าแข่งขันที่อายุน้อยที่สุดของรายการนี้
หลังข่าวการจับฉลากให้ทั้งสองจับคู่กันถูกประกาศ ความคิดเห็นใต้บัญชีทางการของรายการก็แทบระเบิด
ผู้ชมไม่น้อยเรียกพวกเขาว่าคู่ชายหญิงที่เหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก
แต่เมื่อพูดถึงฝีมือด้านการสืบสวน ความเห็นของคนทั่วไปกลับเป็นเอกฉันท์อย่างน่าประหลาด
มีดีแค่หน้าตา นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
ด้านหลังถานหยุนชูยังมีทีมงานคนหนึ่งสะพายกล้องอยู่ด้วย แม้การถ่ายทอดสดจะยังไม่เริ่มอย่างเป็นทางการ แต่การถ่ายทำฟุตเทจก่อนรายการก็เริ่มไปนานแล้ว
เมื่อเห็นว่าเจียนอวี๋เปิดประตูในที่สุด ถานหยุนชูก็ถอนหายใจโล่งอก
“ฉันนึกว่านายจะตื่นสายเสียแล้ว”
“เมื่อคืนคิดแผนอยู่ เลยนอนดึกไปหน่อย”
“ไม่เป็นไร ยังมีเวลา”
ถานหยุนชูไม่ได้ตำหนิเขา กลับพยักพเยิดไปทางห้องน้ำ
“นายไปล้างหน้าล้างตาก่อน เราคุยกันระหว่างเดินได้ เวลาก่อคดีมีแค่สองชั่วโมง ถ้ารอเริ่มเตรียมตอนแปดโมงคงไม่ทันแน่”
“เธอมีแผนแล้วเหรอ”
“คิดไว้แผนหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือเปล่า”
เจียนอวี๋เดินเข้าไปในห้องน้ำ ช่างกล้องหยุดอยู่ที่หน้าประตู เล็งกล้องไปที่ทั้งสองคนเท่านั้น
ถานหยุนชูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดบันทึกที่ตัวเองเตรียมไว้
“ฉันอยากทำคดีลักพาตัวจำลอง”
“เป้าหมายล่ะ”
“พนักงานคนหนึ่งของโรงแรม”
“ว่าต่อ”
“ก่อนอื่นนัดเขาไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน ให้เข้าไปในเขตอุปกรณ์ที่ไม่มีกล้องวงจรปิด แล้วใช้เครื่องพันธนาการที่ทีมงานเตรียมไว้จำกัดการเคลื่อนไหวของเขา”
ถานหยุนชูพูดอย่างจริงจัง
“หลังจากนั้น เราส่งข้อเรียกร้องของคนร้ายไปให้ทีมไขคดี แล้วจงใจทิ้งเบาะแสไว้ในลานจอดรถ ล่อให้พวกเขาไปผิดชั้น”
เจียนอวี๋บีบยาสีฟันไปด้วย ถามไปด้วยว่า “เธอจะใช้ข้ออ้างอะไรนัดพนักงานเข้าไปในเขตอุปกรณ์”
“ก็บอกว่ามีของเสียอยู่ตรงนั้น”
“เราเป็นผู้เข้าแข่งขัน ไม่ใช่ฝ่ายบริหารโรงแรม พนักงานจะเชื่อฟังเราไปทำไม”
ถานหยุนชูอ้าปากค้าง
“งั้นก็หาพนักงานที่รู้จักกันดีไหม”
“ติดต่อคนรู้จักย่อมทิ้งร่องรอย แค่ทีมงานตรวจประวัติการโทรกับข้อความ คนแรกที่ถูกระบุตัวก็เป็นเธอแล้ว”
“เจอกันแล้วพูดต่อหน้าได้”
“พื้นที่ส่วนกลางของโรงแรมมีกล้องวงจรปิด เธอเคยพบเป้าหมายก่อนเกิดเหตุ ก็ยังต้องตกเป็นเป้าการสืบสวนอยู่ดี”
คิ้วของถานหยุนชูค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“งั้นฉันใส่หมวกกับหน้ากาก หลบกล้องก็ได้”
เจียนอวี๋คาบแปรงสีฟันไว้ น้ำเสียงฟังไม่ค่อยชัด
“ทีมงานดึงภาพจากกล้องทุกตัวในโรงแรมได้ คนที่จงใจปิดบังใบหน้าแล้วไปปรากฏตัวแถวที่เกิดเหตุหลายครั้ง แบบนั้นยิ่งสะดุดตาไม่ใช่เหรอ”