บทที่ 25 เก็บสมุนไพรสร้างฐานะ? สองอัจฉริยะตัวน้อยผนึกกำลัง
เสียงแตรปลุกยามเช้าดังขึ้นสองครั้ง ฮั่วอวิ๋นเจิงก็ผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้ามา
ลมยามเช้าของปลายฤดูใบไม้ร่วงถูกกันไว้ด้านนอกม่านประตู
เขาเพิ่งวิ่งฝึกยุทธวิธีพร้อมอุปกรณ์ครบชุดมาสิบกิโลเมตร ตอนนี้สวมเพียงชุดฝึกสีเขียวบาง ๆ กล้ามเนื้อที่อยู่ใต้เนื้อผ้าตึงแน่นจนเห็นเป็นรูปทรง
ทั้งร่างราวกับถ่านไฟที่เพิ่งถูกคีบออกจากเตา แผ่พลังหยางบริสุทธิ์อันร้อนแรงและทรงอำนาจออกมา
ถูซานเหยาที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นแทบจะในทันที
ดวงตาจิ้งจอกเรียวยาวคู่นั้นไร้แววพร่ามัวของคนเพิ่งตื่น มีเพียงความหลงใหลในกลิ่นอายนี้อย่างไม่ปิดบัง
นางห่มผ้าไว้แล้วขยับออกมาด้านนอกเล็กน้อย เปิดทางให้ไอร้อนนั้นไหลผ่านเส้นลมปราณที่แห้งผากได้สะดวกขึ้น
“ตื่นแล้วหรือ” ฮั่วอวิ๋นเจิงวางกล่องข้าวอะลูมิเนียมสองใบในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง “อาหารเช้าจากโรงอาหาร มีหมั่นโถวแป้งผสมกับโจ๊กข้าวขาว”
เขาถอยออกไปสองก้าว เว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ห่อกระดาษสีน้ำตาลข้าง ๆ
“นั่นคือน้ำตาลทรายแดง เหล่าโจวบอกว่าช่วยบำรุงเลือดลม ชงกับน้ำร้อนดื่มวันละถ้วย อย่ามัวประหยัด ดื่มหมดแล้วผมจะไปซื้อมาให้อีก”
ถูซานเหยาพิงหัวเตียง ผมยาวสยายลงมาข้างไหล่ ใบหน้ายังคงซีดขาวจนแทบโปร่งแสง
“ผู้บังคับกองพันฮั่วช่างใส่ใจจริง ๆ”
เสียงของนางนุ่มนวล ท้ายเสียงแฝงเสน่ห์ชวนให้ใจสั่น
ลูกกระเดือกของฮั่วอวิ๋นเจิงขยับวูบอย่างผิดปกติ
เขาเบือนหน้าหนี แล้วเดินไปดูถูซานเสี่ยวเป่าที่ห้องข้าง ๆ ซึ่งยังนอนแผ่แขนขาอยู่บนเตียง หลับสนิทจนเสียงดังฟี้ ๆ
“วันนี้พวกคุณพักอยู่บ้านกันนะ” ฮั่วอวิ๋นเจิงลดเสียงลง พลางติดกระดุมเม็ดบนสุดของชุดฝึก
“ตอนพักเที่ยง ผมจะแวะไปลำธารหลังเขา จับปลาสดมาให้คุณสักตัว นึ่งกิน”
“ใส่ขิงเยอะ ๆ” ถูซานเหยาเอ่ยข้อเรียกร้องอย่างเนิบช้า
“รู้แล้ว” ฮั่วอวิ๋นเจิงรับคำ ก่อนหมุนตัวก้าวยาวออกจากบ้าน
เสียงฝีเท้าผ่านห้องโถงไป ประตูรั้วลั่นเอี๊ยดอ๊าดก่อนปิดลง