บทที่ 26 เสี่ยวเป่าลุยธุรกิจออนไลน์ ลูกค้ารายแรกมาแล้ว!
รถจี๊ปสีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านพักครอบครัวทหาร ชายชราในชุดจงซานสีเทาก้าวลงจากรถ
ผมของเขาขาวโพลนไปแล้ว ทว่าแผ่นหลังยังตั้งตรง ดวงตาคู่นั้นเป็นประกายคมกริบ ราวกับมองทะลุคนได้
ที่หน้าอกติดเข็มกลัดดาวแดงเคลือบ ซึ่งเป็นตราประจำสถาบันวิจัยแห่งหนึ่ง
เสิ่นเจี้ยนกั๋วที่รีบตามข่าวมาถึง พอเห็นพ่อของตนลงจากรถก็ถามด้วยความไม่เข้าใจ “พ่อ ทำไมถึง...”
ผู้เฒ่าเสิ่นไม่สนใจเขา ก้าวข้ามธรณีประตูตรงเข้าไป สายตากวาดมองทั่วลานบ้าน ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าประตูเรือนหลัก
เสิ่นซือฉิงกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนขั้นบันไดหิน ออกแรงบิดเสื้อบุนวมผู้ชายตัวหนึ่ง
เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบมีปลายนิ้วแดงก่ำจากความหนาว ตรงง่ามนิ้วมีรอยแตกเต็มไปหมด บางแผลมีเลือดซึมออกมาแล้ว
ฝีเท้าของผู้เฒ่าเสิ่นหยุดกึกอยู่กับที่
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป ก้มลงพลิกมือหลานสาวขึ้นมา ตรวจดูนิ้วทีละนิ้ว
ในลานบ้านเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
“เสิ่นเจี้ยนกั๋ว”
ชายชราเรียกชื่อลูกชายเต็ม ๆ
ขนตรงท้ายทอยของเสิ่นเจี้ยนกั๋วลุกชัน เขาอ้าปากคิดจะอธิบาย
“เพี๊ยะ!”
ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนหน้าเสิ่นเจี้ยนกั๋วอย่างจัง
ผู้บังคับกองพันที่สองซึ่งสูงใหญ่ถึงหนึ่งเมตรแปดสิบ ถูกพ่อฟาดจนเซถอยไปสองก้าว ใบหน้าซีกหนึ่งบวมขึ้นทันตา
“แกมันสมควรเป็นพ่อคนหรือไง!” อกของผู้เฒ่าเสิ่นกระเพื่อมแรง ในลำคออัดแน่นด้วยโทสะที่สะสมมานานไม่รู้เท่าไร
หลี่ชุ่ยฮวาโผล่ศีรษะออกมาจากในบ้านครึ่งหนึ่ง พอเห็นใบหน้าถมึงทึงของพ่อสามี ก็หดกลับเข้าไปเร็วเสียยิ่งกว่ากระต่าย
“ออกมา”
สองคำสั้น ๆ เปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการ
หลี่ชุ่ยฮวาอิดออดอยู่นานกว่าจะขยับออกมาได้ ปากก็พึมพำว่า “พ่อคะ ซือฉิงทำงานบ้านบ้าง จะได้ฝึกฝน...”
“ฝึกฝน?” ผู้เฒ่าเสิ่นชี้ไปยังมือทั้งสองข้างของหลานสาวที่แดงบวมและแตกเป็นแผล น้ำเสียงต่ำจนแทบไม่ได้ยิน