บทที่ 30 หม้อวิเศษสำแดงฤทธิ์! กลิ่นหอมเข้มข้นนี้ลอยไปไกลถึง 2 กิโลเมตร!
แสงแดดยามบ่ายสาดเฉียงลงบนกำแพงลานบ้าน
ถูซานเหยาอิ่มหนำสำราญแล้วก็ขดตัวอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่เพื่อพักผ่อน
ภายในห้องเงียบสงัด
เสียงดังลั่นของพี่หวังดังมาจากนอกลานบ้าน
“บ้านผู้บังคับกองพันฮั่ว! เสี่ยวเป่าอยู่ไหม? วันนี้มีเห็ดสนขึ้นเยอะตรงเชิงเขาหลังหมู่บ้าน พวกเรากำลังจะไปเก็บมาทำกับข้าวเพิ่มสักอย่างตอนเย็น ไปด้วยกันไหม?”
เสี่ยวเป่านั่งเลือกขนไก่อยู่บนม้านั่งตัวเล็กในห้องโถง พอได้ยินเสียงก็รีบใช้มือเล็ก ๆ ที่เปื้อนฝุ่นเช็ดกับผ้ากันเปื้อน ก่อนวิ่งไปเปิดประตูรั้ว
“ป้าหวังคะ!” เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานเจี๊ยบ “แม่ไม่ค่อยแข็งแรง เพิ่งหลับไป ผมไปกับพี่ซือฉิงได้ไหมครับ? พ่อเพิ่งฆ่าไก่ป่ามา พอดีขาดเครื่องเคียงเลย”
พี่หวังใจละลายกับความน่ารักราวกับเด็กเซียนของเขา จึงก้มลงบีบแก้มป่อง ๆ เบา ๆ
“ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ พวกเธอสองคนเดินตามฉันให้ดี อย่าเข้าไปในพงหญ้าทึบล่ะ”
เสี่ยวเป่าหันกลับไปวิ่งเข้าลานบ้าน หยิบตะกร้าสานไม้ไผ่ใบเล็กสองใบจากมุมกำแพง แล้วส่งให้เสิ่นซือฉิงใบหนึ่ง
ทั้งสองเดินตามพวกป้าหลายคนมุ่งหน้าไปยังเชิงเขา
เชิงเขาเป็นป่าที่มีต้นไม้ขึ้นปะปนกัน ใบไม้ร่วงปกคลุมพื้นหนาเตอะ
หลังผ่านน้ำค้างแข็งในฤดูใบไม้ร่วงมา เห็ดดอกแล้วดอกเล่าก็ผุดขึ้นจากใบไม้ผุใต้โคนต้นไม้ ร่มเห็ดมีลักษณะคล้ายร่มกาง
พวกพี่สะใภ้พอมาถึงก็แยกย้ายกันไป ต่างคนต่างก้มหน้าค้นหาใต้โคนต้นไม้
เสี่ยวเป่าพุ่งเข้าไปในป่า เริ่มกวาดเก็บอย่างเต็มที่
สำหรับลูกครึ่งปีศาจวัย 4 ขวบ ยิ่งของมีสีสันฉูดฉาดก็ยิ่งดึงดูดใจ
พอเห็นเห็ดดอกใหญ่สีแดงมีจุดขาว ดวงตาก็เป็นประกาย ยื่นมือเด็ดก้านขาดแล้วโยนลงตะกร้าทันที