ใต้ชื่อเรื่องนิยายอันเป็นแบบฉบับ ยังมีลูกศรพร้อมคำว่า “แสดงเพิ่มเติม” อยู่ด้วย
เมื่อเห็นลูกศรแล้วก็อยากกด นับเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์
หลัวฮุ่ยหรานตั้งสมาธิ จินตนาการว่าตนแตะหน้าจอ ลูกศรสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนข้อความเพิ่มเติมจะปรากฏขึ้นจริง ๆ
แต่พออ่านจบ นางกลับรู้สึกว่าไม่อ่านเสียยังดีกว่า!
*
“หลิงเวยหลาน ผู้เป็นบุตรแห่งสวรรค์และเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ ในฐานะหลานชายสายตรงคนโตของท่านอ๋องซิ่น เขาได้ครอบครองทุกสิ่งที่ดีที่สุดในใต้หล้า
ส่วนเซียงฝูเป็นเพียงสาวใช้ชั้นต่ำที่สุดในจวน
ด้วยวาสนานำพา เซียงฝูได้เป็นสาวใช้ประจำห้องหนังสือของเขา คอยเติมกลิ่นหอมเคียงแขนเสื้อแดง เป็นภาพชวนเพลิดเพลินใจ
ภายนอก ซื่อซุนหนุ่มสุภาพอ่อนโยน เปี่ยมด้วยบารมีอันสูงส่ง
มีเพียงเซียงฝูที่รู้ว่า ยามราตรีใต้แสงเทียนแดงสว่างไสว ซื่อซุนหนุ่มถอดเสื้อผ้าของนางอย่างไร บีบเค้นเอวบางอย่างหนักหน่วง ดวงตาแดงก่ำ บังคับให้นางก้มหน้าร้องขอความเมตตาเช่นไร
เซียงฝูกลายเป็นสาวใช้ประจำห้องหนังสือคนโปรดของเขา
ทว่ากาลเวลาเปลี่ยนผัน ความสุขอยู่ได้ไม่นาน ซื่อซุนหนุ่มกำลังจะแต่งงานกับคุณหนูสูงศักดิ์ที่มีฐานะคู่ควรกัน
เซียงฝูหอบเงินเก็บหนีไปเจียงหนานกลางดึก
ก่อนจากไป นางลูบเอวตนเบา ๆ พาตัวเจ้าไปด้วยไม่ได้ อย่างน้อยพาสายเลือดไปด้วยสักนิดก็ยังดี
ซื่อซุนหนุ่ม ในเมื่อเราไม่อาจร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เช่นนั้นก็ขอให้ต่างคนต่างลืมกันในยุทธภพเถิด”
หลัวฮุ่ยหรานอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างละเอียดถึงสามรอบ
สวรรค์!
แรงกระแทกมหาศาลทำให้นางตาพร่ามืด
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ตาข้า ตาข้า!
ราวกับถูกยัดเยียดมลพิษทางจิตใจ ในหัวหลัวฮุ่ยหรานมีแต่ภาพ “บีบเอวตาแดงหนีไปเจียงหนาน” หนีไปที่อื่นบ้างไม่ได้หรือไร?
ที่เจียงหนานมีใครรออยู่กันนักหนา!
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น พระเอกกลับเป็นเด็กน้อยวัยสิบสี่ปีที่อยู่ตรงหน้านางนี่เอง!
คิดเทียบดูแล้วก็เพิ่งอยู่ชั้นมัธยมต้นปีสองเท่านั้น เป็นวัยหัวเลี้ยวหัวต่อชัด ๆ!
หลิงเวยหลานยังอยู่ในวัยกำลังโต ร่างกายผอมบางสูงโปร่ง พอนึกถึงว่าเขาอายุเท่านี้แต่ต้องแสดงเรื่องอนุภรรยาตั้งครรภ์หนีไป เจ้าตามข้าไล่ เด็กอัจฉริยะน่ารักอะไรทำนองนั้น หลัวฮุ่ยหรานก็แทบตาพร่ามืดอีกครั้ง
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
ชวนแสบตายิ่งนัก
ตัวอักษรเหล่านั้นยังไม่หายไป เอาแต่กระโดดไปมาอยู่ตรงหน้า
หลัวฮุ่ยหรานได้แต่จนใจและพูดไม่ออก
หลิงสิงจือเห็นภรรยาใจลอย จึงรีบส่งหลานชายทั้งสองกลับไปก่อน
หลิงเวยหลานกลับไปพร้อมน้องสาว วันนี้อารองพูดคุยเปิดอกกับเขา ทำให้เขาเข้าใจหลายสิ่งหลายอย่าง
ที่แท้ วิธีปฏิบัติตนของผู้ใหญ่เป็นเช่นนี้เอง!
ดวงตาของหลิงเวยอวิ๋นยังมีคราบน้ำตา นางดึงแขนเสื้อพี่ชาย “พี่ใหญ่ ท่านไม่โกรธข้าใช่หรือไม่? วันนี้เป็นข้าที่ผิด คิดไปเองจนเข้าใจผิด”
“ปกติทุกคนพูดกันว่าท่านอาสะใภ้รองฉลาดเฉลียวและเด็ดขาด ไม่ยอมให้ผู้ใดเอาเปรียบ ข้าถึงได้กลัว...”
“อย่ากลัวเลย ท่านอาสะใภ้รองเก่งกาจเพียงใดก็ยังเป็นผู้อาวุโสของเรา คนภายนอกกับพวกเราย่อมไม่เหมือนกัน” หลิงเวยหลานปลอบน้องสาว “เอาละ พวกเรายังต้องกลับไปบอกท่านแม่สักคำ”
เรื่องนี้จึงจะถือว่าจบลง
*
เมื่อคนจากเรือนใหญ่กลับไปแล้ว หลัวฮุ่ยหรานจึงเอ่ยปากขึ้น “วันนี้กลับมาได้อย่างไร? ค่ายทหารนอกเมืองไม่ยุ่งจนหัวหมุนหรือ?”
แม้แต่บุตรชายคนโตของนางยังถูกเรียกไปช่วยงาน หลิงสิงจือพูดอย่างหนักแน่นว่านี่คือการฝึกทหาร ต้องเริ่มตั้งแต่วัยเยาว์
“ข้ากลับมาเอาแผนผังค่ายกล” หลิงสิงจือฮึดฮัดเบา ๆ “หากข้ามาไม่ทัน ภรรยาข้าคงถูกรังแกเสียแล้ว ช่าง...”
“เอาละ ๆ เด็กสองคนนั้น ต่อให้ข้าขี้ใจน้อยเพียงใด ก็ไม่ถึงกับโกรธพวกเขาหรอก”
หลัวฮุ่ยหรานผลักเขา “กิจการทหารสำคัญยิ่ง ท่านกลับไปเถิด”
“ข้าจากไปแล้ว ใครจะดูแลเจ้า?”
“ในห้องนี้มีคนอยู่เต็มไปหมด เพียงส่งสายตาก็มีคนยกน้ำชายกน้ำมาให้ ยังจะขาดคนอีกหรือ?”
หลัวฮุ่ยหรานเร่งเขา “กิจการทหารสำคัญยิ่ง จะขาดคนแม้ชั่วขณะมิได้ เบื้องหลังของท่านผู้เฒ่าล้วนฝากไว้กับท่าน”
ท่านผู้เฒ่ากำลังออกรบทั่วสารทิศอยู่ภายนอก เบื้องหลังไม่เพียงต้องมีคนคอยรักษาขวัญกำลังใจทหาร ยังต้องระดมกำลังเสริมได้ทุกเมื่อ รอช้าแม้ชั่วขณะก็ไม่ได้ หลัวฮุ่ยหรานเข้าใจดีว่ากิจการทหารเร่งด่วนเพียงใด ต่อให้ไม่อยากจากสามีเพียงไหนก็ทำได้แค่เร่งให้เขากลับค่ายโดยเร็ว
ทว่ายิ่งนางเป็นเช่นนี้ หลิงสิงจือกลับยิ่งอาลัยอาวรณ์ เขาชี้แก้มตนอย่างกระมิดกระเมี้ยน
หนวดเครารุงรังหลายวันไม่โกน ยาวไปจนถึงหูแล้ว ยังไม่รู้จักอายอีก
หลัวฮุ่ยหรานหลับตาแล้วจูบเขาแรง ๆ หนึ่งที
หลิงสิงจือจึงหัวเราะอย่างเบิกบาน โอบภรรยาแน่น ๆ หนหนึ่ง ก่อนจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์
เขาเดินถึงประตู หลัวฮุ่ยหรานก็ให้คนประคองลุกขึ้น มองส่งเขาตลอดทาง
ครั้นหลิงสิงจือเดินถึงประตูใหญ่ จู่ ๆ ก็เหมือนมีไฟฟ้าแล่นผ่านศีรษะ มีหลอดไฟสว่างขึ้นเหนือหัว
อักษรสามตัวเปล่งแสงราวกับป้ายไฟยามค่ำคืน เขียนว่า:
ตัวประกอบ ก.
หลัวฮุ่ยหรานขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ เดี๋ยวก่อน ตัวประกอบ ก. หมายความว่าอย่างไร?
“สิงจือ!”
นางอดตะโกนเรียกไม่ได้
หลิงสิงจือหันกลับมาทันที เห็นหลัวฮุ่ยหรานมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง
ภรรยาอาลัยอาวรณ์ข้าจริง ๆ ด้วย ฮ่า!
ทว่าบุรุษผู้ยิ่งใหญ่แม้มีใจอ่อนโยนได้ร้อยพันครั้ง ก็ไม่ควรมัวติดพันอยู่กับเรื่องนี้ เขาฝืนใจโบกมือ แล้วจากไปโดยเร็ว
หากไม่ไปอีก เขาคงยกเท้าไม่ขึ้นจริง ๆ
หลัวฮุ่ยหรานได้แต่มองสามีเดินจากไป โดยมีหลอดไฟอยู่เหนือศีรษะ
นางกลับเข้าไปในห้องอย่างใจลอย แล้วบังเอิญเห็นอักษรส่องประกายอยู่เหนือศีรษะตนในกระจกทองแดง
มีสามตัวอักษรเขียนว่า: ฉากหลัง
ข้ากันแน่ว่ามาอยู่ที่ไหนกัน...
หลัวฮุ่ยหรานใจสั่นสะท้าน ไม่รู้ควรทำเช่นไรดี
*
ยามบ่าย ฟางซื่อพี่สะใภ้ใหญ่ได้ยินข่าว จึงให้แม่นมคนสนิทนำของบำรุงมาขอขมาอีกครั้ง
เมื่อนางรับของบำรุงไว้ เรื่องนี้ก็เป็นอันผ่านพ้นไปโดยสิ้นเชิง
หลัวฮุ่ยหรานรับมือคนที่มาอย่างใจลอย จากนั้นก็เอนกายนอนพักต่อ
นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก
คนรอบกายมีทั้งพระเอกและฉากหลัง เช่นนั้นจวนแม่ทัพใหญ่คงกลายเป็นเวทีใหญ่ รอให้เรื่องราวในนิยายทยอยเปิดฉากขึ้นทีละเรื่องหรือ?
“ท่านแม่ ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว!”
เสียงเด็กชายที่ยังไม่แตกหนุ่มดังขึ้น แหลมใสอยู่บ้าง แต่สดชื่นกังวาน
ชิงเยียนได้ยินก็ยิ้ม “คุณชายรองกลับมาแล้ว!”
ผู้ที่กลับมาคือหลิงเวยเจิง บุตรชายคนโตของหลัวฮุ่ยหราน
เพราะท่านผู้เฒ่ายังอยู่ หลายเรือนจึงยังมิได้แยกครอบครัว เด็ก ๆ จึงเรียกขานตามลำดับอาวุโสของตระกูล
หลิงเวยเจิงจึงกลายเป็นบุตรชายคนรองเช่นเดียวกับบิดา
ชิงเยียนเปิดประตู หลิงเวยเจิงก็วิ่งพรวดไปยังเรือนหลัก กระโจนตัวขึ้นตั่งนุ่มข้างกายหลัวฮุ่ยหราน เงยหน้าขึ้น เผยเขี้ยวเล็ก ๆ แล้วเอ่ยประจบ “ท่านแม่คิดถึงข้าหรือไม่?”
หลัวฮุ่ยหรานไม่อยากมองตรง ๆ จึงตอบส่ง ๆ “คิดสิ คิดถึงยิ่งนัก”
หากสามีของนางเป็นหมี บุตรชายคนโตก็คงเป็นหมีที่ตัวใหญ่กว่าเดิม ร่างกำยำแทบไม่ต่างจากลูกวัว
ทว่ากลับมีใบหน้าน่ารักน่าชัง ใบหน้าเล็ก ๆ ตัดกับร่างหมี ดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
ทุกครั้งที่เขาเกาะนางออดอ้อน ภาพนั้นก็จะผุดขึ้นมาในหัวหลัวฮุ่ยหราน
เนี่ยจาออดอ้อน
ชวนให้ขนลุกอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อได้รับคำตอบจากมารดา หลิงเวยเจิงก็พอใจ แล้วร้องบอกว่าอยากกินอาหารเย็น
“อะไร บิดาเจ้าไม่ให้กินข้าวหรือ?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร? อาหารในค่ายทหารเป็นข้าวหม้อใหญ่ กินอิ่มก็จริง แต่รสชาติแย่เหลือเกิน!”
หลิงเวยเจิงขมวดคิ้ว “น้ำพริกเนื้อที่ท่านแม่ทำให้ ข้ากินหมดเกลี้ยงภายในสามวัน”
“หา? ไวถึงเพียงนี้หรือ ข้าเตรียมไว้ให้กินครึ่งเดือน มิใช่ให้กินกับข้าวหรือ...”
“ท่านพ่อแย่งกินไปหมด! ยังแบ่งให้ท่านอาในกองทัพด้วย อวดว่าฝีมือท่านแม่ทำ สามวันก็เกลี้ยงแล้ว...”
หลิงเวยเจิงฟ้องอย่างมีเหตุผล
นี่บิดาประเภทใดกัน!
หลัวฮุ่ยหรานอดกุมขมับไม่ได้
ในเมื่อบุตรชายกลับมาแล้ว จะปล่อยให้เขาหิวต่อไปไม่ได้ หลัวฮุ่ยหรานจึงสั่งคนในครัวเล็กให้เลือกอาหารที่ทำเสร็จไว แล้วยกมาให้คุณชายรอง
ไม่นานนัก ครัวเล็กก็ยกอาหารมาวาง
หลิงเวยเจิงกินอย่างเบิกบาน พลางเล่าเรื่องที่พบเห็นในค่ายทหารไปด้วย
เขาเป็นขุนนางรุ่นที่สาม จึงไม่มีผู้ใดกล้าใช้ให้ทำเรื่องอันตรายเป็นพิเศษ โดยมากก็อยู่ในค่ายทหาร คอยช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ
แต่เมื่อออกจากปากเขา กลับฟังดูราวกับตนกอบกู้สถานการณ์ เป็นผู้ขาดมิได้ และสำคัญยิ่งยวดเพียงใด
เด็ก ๆ ล้วนเคยผ่านวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ หลัวฮุ่ยหรานย่อมไม่จงใจขัดกำลังใจเขา
แน่นอนว่า สำหรับอักษรสี่ตัว “ตัวประกอบสารพัดประโยชน์” ที่กระโดดไปมาอยู่เหนือศีรษะบุตรชายคนโต นางก็ทำเป็นมองไม่เห็นได้ ปลอบตนเองว่านั่นเป็นเพียงภาพพร่ามัว
หลิงเวยเจิงเจริญอาหาร กินอะไรก็อร่อย มองเขากินแล้วคนรอบข้างก็พลอยเจริญอาหารไปด้วย หลัวฮุ่ยหรานคิดในใจว่า เขาช่างเหมาะกับการเป็นคนกินให้ผู้อื่นดูเสียจริง
เมื่อกินเสร็จแล้ว นางรอให้เขาย่อยอาหารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพาบุตรชายไปส่งที่เรือนฝั่งตะวันออกด้วยตนเอง แล้วกำชับให้พักผ่อน
ห้องของเขาจัดเตรียมไว้พร้อมเสมอ เพียงเปลี่ยนเครื่องนอนก็เข้านอนได้
หลิงเวยเจิงส่งมารดากลับไปอย่างเบิกบาน จากนั้นจึงมองเฮ่อกุยที่กำลังเปลี่ยนเครื่องนอน แล้วเอ่ยเสียงเบา “ช่วงนี้ในบ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”