จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางจึงให้ทั้งสองเข้ามาในห้องด้านข้างซึ่งปกติใช้พักผ่อนและอ่านหนังสือเล่น ใบหน้าประดับรอยยิ้ม “เหตุใดจึงมาถึงยามนี้? หาได้ยากที่สถานศึกษาจะหยุดพัก พวกเจ้าควรพักผ่อนให้เต็มที่จึงจะถูก”
เมื่อเห็นนางไม่ได้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด ทั้งยังวางตัวตามปกติ หลิงเวยอวิ๋นก็ผ่อนคลายลงได้เล็กน้อย
นางก้าวเข้าไปหาแล้วอิงแอบหลัวฮุ่ยหรานอย่างสนิทสนม เขย่าแขนนางออดอ้อน “เมื่อวานท่านอาสะใภ้รองเกิดเรื่องขึ้น หลังกลับไปแล้ว ข้ากับพี่ใหญ่ต่างก็เป็นห่วง วันนี้จึงตั้งใจมาเยี่ยมท่าน”
หลิงเวยหลานนั่งหลังตรง ก่อนเอ่ยถามด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย “ท่านอาสะใภ้รอง ร่างกายไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“ไม่เป็นไรนัก แค่สะดุดล้มเล็กน้อย หมอประจำจวนบอกว่าส่วนอื่นไม่เป็นอะไร เพียงต้องพักรักษาตัวให้ดี”
หลัวฮุ่ยหรานแสร้งทำท่าสนิทสนม พลางลูบหลังมือหลิงเวยอวิ๋นไปด้วย วางตัวเป็นผู้ใหญ่ผู้มีเมตตา
แม้การมาเยี่ยมจะล่าช้าไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังมาไม่ใช่หรือ?
หลัวฮุ่ยหรานคิดว่าตนยังมีความใจกว้างของผู้อาวุโสอยู่บ้าง คงไม่ถึงกับถือสาเด็ก ๆ
เรื่องใหญ่ก็ทำให้เล็ก เรื่องเล็กก็ปล่อยให้ผ่านไป ถือว่าแล้วกันไป
แต่ท่าทีอ่อนโยนของนางกลับทำให้หลิงเวยอวิ๋นเข้าใจผิด นางรีบเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อวานพี่ใหญ่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เพียงแค่มองไม่ชัด จึงสะดุดท่านอาสะใภ้รองเข้า ท่านอาสะใภ้รองเป็นผู้ใจกว้าง คงไม่ถือสาพี่ใหญ่หรอกกระมัง?”
นางเลิกคิ้ว ริมฝีปากมีรอยยิ้ม ท่าทางว่าง่ายและประจบเอาใจ
หลัวฮุ่ยหรานซึ่งตั้งใจจะกลบเกลื่อนเรื่องนี้ไปพลันนึกสงสัยขึ้นมา
อะไรนะ?
หลิงเวยหลานเป็นคนสะดุดนางหรือ?
“ไม่ผิด เมื่อวานข้าเองที่ไม่ระวัง...” หลิงเวยหลานก้มหน้า กล่าวขอโทษอย่างไม่จริงใจนัก
หลัวฮุ่ยหรานตัดบทเขาทันที “ไม่ใช่เวยหลานไม่ระวัง แต่เป็นอวิ๋นอวิ๋นต่างหากที่ไม่ระวัง”
นางย้ำอีกครั้ง “เรื่องใดเป็นเรื่องใดก็ต้องแยกให้ชัด จะสับสนปะปนกันไม่ได้”
นางหาได้ตาบอด ความจำก็ไม่ได้เลอะเลือน แล้วจะจำไม่ได้ได้อย่างไรว่าผู้ใดยืนอยู่ข้างหลังนาง?
แค่สะดุดนางครั้งหนึ่ง นางก็ไม่ได้ถือสาแล้ว เหตุใดหลิงเวยหลานจึงต้องออกหน้ารับผิดแทน?
คิดว่านางเป็นคนโหดเหี้ยม ชอบสืบสาวหาความ จนต้องหาคนมารับโทษให้ได้หรือ?
เวยหลานไม่มีเหตุผลต้องทำเรื่องเกินจำเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นคนที่ยุยงก็คงเป็นอวิ๋นอวิ๋น
นางเพียงหันสายตาไปทางหลิงเวยอวิ๋น อีกฝ่ายก็มีน้ำตาคลอเบ้า ดูราวกับกำลังจะร้องไห้
“ท่านอาสะใภ้รองยังไม่ยอมให้อภัยพี่ใหญ่หรือ? พี่ใหญ่ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นี่เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น”
“หรือว่าท่านอาสะใภ้รองอยากให้ข้ารับผิดแทน?”
นางสะอึกสะอื้นต่อ “หากทำให้ท่านอาสะใภ้รองพอใจ ข้ารับเรื่องนี้ไว้เองก็ได้ ขอเพียงท่านอาสะใภ้รองอย่าโกรธพี่ใหญ่...”
หลิงเวยหลานดึงน้องสาวไปไว้ด้านหลังอย่างร้อนใจ “มีเรื่องอะไรก็มาลงที่ข้า อย่าทำให้น้องสาวข้าลำบาก...”
หลัวฮุ่ยหรานรู้สึกเหมือนเส้นประสาทบนศีรษะเต้นตุบ ๆ จนปวดแทบแย่
สองคนนี้รู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดจาอะไรอยู่?
เดิมทีขอโทษกันสักคำก็จบแล้ว ไยต้องทำให้เรื่องบานปลายด้วย!
พวกเขาเข้าใจหรือไม่ว่าเวยหลานกับอวิ๋นอวิ๋นมีฐานะต่างกันอย่างไร?
เมื่อเห็นหลัวฮุ่ยหรานไม่ตอบ หลิงเวยอวิ๋นก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น? อยู่ดี ๆ เหตุใดจึงร้องไห้เล่า”
หลิงสิงจือแหวกม่าน ก้าวเข้ามาในห้องด้านใน
เขาเป็นชายร่างกำยำองอาจ รูปร่างสูงใหญ่ ช่วงหลายวันมานี้ยุ่งจนไม่มีเวลาจัดแต่งหนวดเครา ทั้งยังสวมเสื้อผ้าหนาเตอะ มองจากไกล ๆ คล้ายหมีสีน้ำตาลตัวหนึ่ง
พอเขาก้าวเข้าประตู ห้องทั้งห้องราวกับมืดลง
*
หลิงสิงจือได้รับแผนผังการวางกำลังมา เดิมทีตั้งใจจะหันหลังกลับทันที แต่ยังเป็นห่วงภรรยา คิดว่าหากรถม้าวิ่งเร็วขึ้นระหว่างทางก็น่าจะพอแบ่งเวลาได้สักหนึ่งเค่อ จึงหันกลับเข้ามาในห้องด้านใน ผลกลับได้ยินเสียงหลานสาวร้องไห้
เขาจึงกลับเข้ามาดู
เมื่อเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าซีดจางของภรรยา นางเอนพิงหมอนอิง มือคลึงขมับ ดูอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง
เขาตกใจมาก “อาฮุ่ย เจ้าป่วยหรือ?”
หลัวฮุ่ยหรานยังไม่ทันเอ่ยปาก หลิงเวยหลานก็ชิงพูดก่อน “ท่านอารอง เป็นความผิดของข้า เมื่อวานที่ลานด้านหลัง...”
เขาพูดพร่ำไม่กี่คำ ก็โยนความผิดทั้งหมดมาไว้บนหัวตนเอง
หลิงสิงจือฟังแล้วเข้าใจในทันที ไม่สนใจเรื่องอื่น รีบไปตรวจดูบาดแผลของภรรยาก่อน
ชิงเหมี่ยวรีบก้าวเข้ามา อธิบายคำพูดของหมอว่าอาการบาดเจ็บไม่ร้ายแรง แต่ต้องพักรักษาตัวอีกหลายวันเพื่อสังเกตอาการ
คราวนี้เขาจึงวางใจ
เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขาจึงไม่รีบร้อนกลับค่ายทหาร กลับตั้งใจจะอบรมหลานชายให้รู้เรื่องรู้ราวเสียก่อน
หากเป็นเจ้าตัวแสบในบ้านของตน ป่านนี้เขาคงเตะไปสักทีแล้ว ไหนเลยจะยังพูดด้วยท่าทีอ่อนโยนเช่นนี้?
แต่หลิงเวยหลานมีฐานะไม่เหมือนกัน
เขาเป็นหลานชายสายตรงคนโต บุตรชายคนโตของตระกูลใหญ่ หากไม่มีเรื่องไม่คาดฝัน เขาย่อมเป็นผู้สืบทอดของพี่ใหญ่ ต่อไปยังต้องสืบทอดจวนแม่ทัพและตระกูลหลิงทั้งตระกูล เป็นผู้นำตระกูล
ผู้มีฐานะเช่นนี้ หากก่อเรื่องทำร้ายญาติพี่น้อง ไม่เท่ากับทำให้คนทั้งตระกูลพลอยขายหน้าและถูกตั้งข้อสงสัยเรื่องการอบรมเลี้ยงดูหรือ? อีกทั้งคนนอกยังจะสงสัยด้วยว่าเขามีคุณสมบัติเพียงพอจะเป็นผู้นำตระกูล และดูแลกิจการของตระกูลทั้งหมดหรือไม่!
ผู้เป็นผู้นำตระกูล ภายนอกต้องเฉียบแหลมเข้มแข็ง ภายในต้องมีเมตตาและใจกว้าง!
มีเพียงเช่นนี้ คนทั้งตระกูลจึงจะร่วมแรงร่วมใจกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน
ต่อให้เวยหลานไม่ได้เป็นคนทำ หากเกิดเรื่องขึ้น คนอื่นก็ต้องรับผิดแทนให้เรียบร้อย!
เวยหลานเข้าใจหรือไม่?
หลิงเวยหลานเองก็ไม่ได้โง่ เมื่อท่านอารองอธิบายอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจ
ใบหน้าเขาแดงก่ำ กล่าวอย่างละอายใจว่า “ท่านอารอง เป็นความผิดของข้า น้องสาวกลัวมาก ข้าจึงอาสารับผิดแทนนาง...”
“รักมากเกินไปกลับกลายเป็นทำร้าย ในเมื่อเจ้าเป็นพี่ชาย ปกติจะรักและดูแลน้อง ๆ ไม่ใช่เรื่องผิด แต่เมื่อน้องทำผิด เจ้าก็ควรกล้าชี้ให้เห็นและช่วยให้พวกนางแก้ไข เข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจแล้ว เหมือนที่ท่านอารองสั่งสอนข้าในวันนี้!”
หลิงเวยหลานพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นก็สะกิดน้องสาว “เสี่ยวอวิ๋น เจ้าก็ขอโทษด้วยสิ”
หลิงเวยอวิ๋นถูกดันออกมายืนเบื้องหน้า ใบหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู นางเงยหน้าขึ้นแล้วก็ก้มลงอีก “เป็น...เป็นข้าที่ผิด เมื่อวานข้าเผลอเหยียบชายกระโปรงท่านอาสะใภ้รอง พอเห็นท่านอาสะใภ้รองล้มก็กลัวมาก จึง...จึงไม่กล้ามาหา...”
น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำตรงปลายจมูก ดูน่าสงสารยิ่งนัก
เมื่อเทียบกับท่าทางเสแสร้งเหมือนจะร้องไห้เมื่อครู่ นางดูแย่กว่า แต่ก็จริงใจกว่ามาก
เดิมทีหลัวฮุ่ยหรานกำลังโกรธ บัดนี้ทำได้เพียงถอนใจ
เด็กขวัญอ่อนก็เป็นเรื่องปกติ
ตอนนางยังเด็ก สอบคณิตศาสตร์ได้คะแนนไม่ผ่าน ยังไม่กล้าเอาไปให้ผู้ปกครองลงชื่อ ต้องแอบซ่อนไว้จนถึงที่สุดกว่าจะกล้าเดินเข้าไป สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้นถูกตีอยู่ดี
นางจึงผ่อนน้ำเสียงลง กล่าวเบา ๆ ว่า “ท่านอาสะใภ้รองไม่ได้โทษเจ้า ต่อไปจงจำบทเรียนนี้ไว้ เมื่อทำผิดก็ต้องกล้ายอมรับ แล้วค่อยหารือกันว่าจะรับมืออย่างไร ดีหรือไม่?”
หลิงเวยอวิ๋นรีบพยักหน้า
หลังจากนั้น บรรยากาศในห้องจึงค่อยผ่อนคลายลง
หลิงสิงจือยังคงสั่งสอนหลานชายถึงหน้าที่และความรับผิดชอบของผู้สืบทอด
หลัวฮุ่ยหรานรู้สึกอ่อนเพลีย คิดว่าพอรับรองพวกเขาเสร็จแล้วจะพักผ่อนต่อ
ทว่าเหตุใดพอเงยหน้าขึ้น นางกลับเห็นตัวอักษรสีขาวเรืองแสงเป็นวงอยู่เหนือศีรษะเวยหลาน กำลังลอยไหวไปมา?
หลัวฮุ่ยหรานเกือบคิดว่าศีรษะของตนกระแทกจนมีปัญหา ถึงได้เห็นภาพหลอน
นางกะพริบตา หลับตาลง ตัวอักษรเหล่านั้นก็ยังอยู่
นางเพ่งมองตัวอักษรอย่างระมัดระวัง จึงเห็นข้อความเขียนด้วยอักษรซ่งขนาดห้าอยู่ด้านบนว่า:
《ซื่อจื่อไล่ตามรักสุดกำลัง อนุภรรยานอกจวนอย่าหนีไป!》
สวรรค์! นี่มันนิยายอนุภรรยานอกจวนชื่อดังไม่ใช่หรือ!