บทที่ 4 หลักการ (เต๋า) แห่งการพยากรณ์และแก้ไข
ขั้นตอนการไปต่างประเทศเสร็จเรียบร้อยเร็วมาก ฉันถือเอกสารภาษาอังกฤษปึกใหญ่ ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่สิงคโปร์
ต่อเครื่องที่เซี่ยงไฮ้
เวลารอนานไปหน่อย ฉันเลยเดินเล่นในสนามบินด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทันใดนั้น!
ตรงมุมด้านในของร้านหนังสือแห่งหนึ่ง!
คุณตาร่างบางในชุดคลุมยาวสีน้ำเงินคนนั้น ยืนอยู่ตรงนั้นจริง ๆ ด้วย!!!
ฉันตื่นเต้นสุดขีด ไม่ทันคิดอะไรก็พุ่งเข้าไปหา...
พอวิ่งไปถึงตรงหน้า ฉันก็นึกได้ เอ๊ะ? ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะพูดอะไร...
สมองฉันว่างเปล่า... อ้ำอึ้งเรียกออกไปว่า: "อาจารย์"
ตาเฒ่าหัวเราะอย่าง得意 พลางรับคำ: "เอ้า ศิษย์รัก"
โธ่เอ๊ย อาจารย์ราคาถูกนี่มาไวจนฉันตั้งตัวไม่ทัน ทั้งตกใจทั้งดีใจ
ที่ดีใจคือ ข้อสงสัยที่อัดอั้นมานานกำลังจะมีคำตอบเสียที ที่ตกใจคือ ฉันกลายเป็นศิษย์ได้ยังไง? รู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบยังไงชอบกล
ตอนนี้ยังไม่สนใจเรื่องอื่นก่อน
"อาจารย์ครับ ท่านเป็นนักพรตเต๋าเหรอ?"
"มีปัญหาอะไร?" ตาเฒ่าเลิกคิ้ว
"ไม่กล้า ไม่กล้า!" ฉันยิ้มประจบ "แค่ครั้งก่อนที่เจอกัน ท่านพูดเรื่องมาร์กซ์ ไอแซก นิวตัน ไอน์สไตน์ ฟังดูไม่ค่อยเหมือนนักพรตเต๋าเลย"
ตาเฒ่าเถียงอย่างไม่ยอม: "ทำไม นักพรตเต๋าจะมีความรู้ไม่ได้หรือไง? การศึกษาฉันอาจไม่สูงเท่านาย แต่ความรู้ฉันไม่ได้น้อยกว่านายหรอก"
"จริงครับ จริงครับ" พอเห็นท่าทีตาเฒ่าแบบนี้ ฉันก็รีบสานต่อทันที "อาจารย์ครับ ดูสิ พวกเรามีวาสนาต่อกันขนาดนี้ เรียกอาจารย์เรียกศิษย์ก็ถือว่าได้คารวะอาจารย์แล้ว อาจารย์น่าจะสอนอะไรให้ผมบ้างแล้วนะครับ?"
"อืม มีเหตุผล!" ตาเฒ่าพยักหน้า พลางคิดพลางบ่น "ควรสอนอะไรให้เจ้าบ้างแหละ"
ฉันมองเขาอย่างมีความหวัง พลางคิดในใจ
วิชาอมตะไร้ตาย? วิชาคืนสู่วัยเยาว์?
วิชาบัญชาลมฝน? วิชาแปรหินเป็นทอง?
วิชาแยกร่าง? วิชาล่องหน?
วิชาลอยเมฆ? วิชาย่นแผ่นดิน?
วิชาทะลุกำแพง? วิชาเรียกวิญญาณ?
ฉันจินตนาการไปไกลเป็นรอบแล้ว ตาเฒ่าก็ยังไม่มีทีท่าอะไร หลับตาลงเหมือนเข้าสมาธิ
"อาจารย์?" ฉันอดไม่ไหวจริง ๆ เรียกเขาเบา ๆ
เขาลืมตาพรวดเดียว ทำเอาฉันตกใจสุดขีด
"สอนวิชาพยากรณ์ให้เจ้าก่อนแล้วกัน ไว้ป้องกันตัว"
"วิชาพยากรณ์? ใช้ป้องกันตัวได้ด้วยเหรอ?" ฉันทวนคำ งงเล็กน้อย
"ใช่!" ตาเฒ่าทำสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น "โชคลาภของเจ้าอยู่ทางใต้ แต่ทิศทางคู่ครองไม่สอดคล้องกัน ชีวิตคู่ของเจ้ามีอุปสรรค จะสอนวิธีหนึ่งให้ ไว้หลีกเลี่ยงไม่ให้ตกหลุม"
"อย่ามาขู่ผมนะครับ? แก้ไขได้ไหมครับ?"
"ฉันจะสอนให้เจ้ารู้จักคำนวณทิศทางคู่ครองก่อน อย่าเสียเวลาไปกับคนที่ไม่ใช่ก็พอ"
"โอ..." ฉันรู้สึกผิดหวังมาก นึกว่าจะได้เรียนวิชาอัศจรรย์อะไรเสียอีก
ตาเฒ่าก็คือตาเฒ่า มองปราดเดียวก็รู้ว่าฉันผิดหวัง
"ฉันเคยบอกเจ้าแล้ว สิ่งที่ทนต่อการพิสูจน์ได้ ถึงจะเรียกว่าวิทยาศาสตร์" ตาเฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเคร่งขรึม
ฉันงงอีกแล้ว เกี่ยวอะไรกับวิทยาศาสตร์? มันเกี่ยวอะไรกับวิชาพยากรณ์?
คุณตาคนนี้ ความคิดทำไมกระโดดไปมาได้นะ?
"ใต้หล้านี้ ไม่มีใครหรืออะไรที่พยากรณ์ไม่ได้" เขาพูดอย่างหนักแน่น ทีละคำ
นี่มันฝึกเต๋าหรือฝึกเซียนกันแน่ มีอะไรเจ๋งขนาดนี้ด้วยเหรอ?
ฉันชายหนุ่มสายวิทย์หัวเหล็ก เก็บความสงสัยอะไรไว้ไม่อยู่เลย
ฉันถามอย่างไม่เชื่อ: "แม้แต่พยากรณ์อากาศบางครั้งยังทำนายผิดเลย นับประสาอะไรกับเรื่องอื่น"
ตาเฒ่าอธิบายอย่างใจเย็น: "หลักการพยากรณ์อากาศ คือการใช้ความชื้นในอากาศและความเร็วลม ทำนายว่าในช่วงเวลาหนึ่งในอนาคต กลุ่มเมฆฝนจะลอยไปที่ไหนและก่อให้เกิดฝนตก"
เขาหยุดเล็กน้อย มองว่าฉันเข้าใจแล้ว จึงพูดต่อ: "ที่ทำนายไม่แม่น เพราะมีปัจจัยอื่นเข้ามา เช่น มีแรงภายนอกใหม่ที่มาเปลี่ยนความเร็วลม ทำให้เมฆไม่ได้ลอยไปยังจุดที่คาดการณ์ไว้"
"พูดอีกอย่างคือ ที่พยากรณ์อากาศไม่แม่น ไม่ใช่เพราะหลักการพยากรณ์ผิด แต่เพราะเงื่อนไขที่รู้มีตกหล่นหรือเปลี่ยนแปลง" ฉันพูดความเข้าใจของตัวเอง
"ใช่แล้ว การพยากรณ์คือการให้เหตุผลทางคณิตศาสตร์ ขอแค่ตั้งเงื่อนไขถูกต้อง คำตอบที่คำนวณได้ก็ต้องถูกต้องแน่นอน" ตาเฒ่ายืนยันอย่างหนักแน่น
"ขอแค่ตรรกะถูกต้อง ก็มีวิธีแก้ไข เช่นอากาศ สามารถใช้การทำฝนเทียม หยุดฝนเทียม และวิธีแทรกแซงอื่น ๆ เพื่อเปลี่ยนผลลัพธ์เดิมของมันได้"
เขาพูดจบ รอให้ฉันซึมซับ
"ที่เหมือนทำนายไม่แม่น ก็แค่ถูกแก้ไขไปโดยไม่รู้ตัวเท่านั้น" เขาพูดอีก
คำพูดของตาเฒ่าชุดนี้ ราวกับลำแสงที่ส่องลงมาบนหน้าผากฉัน เปิดโลกใหม่ที่สดใสให้ฉัน
ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะเรียนวิชาพยากรณ์ชีวิตคู่แล้ว
(นอกเรื่อง: สองบทต่อไปต้องใช้สมองหน่อยนะครับ ถ้าเพื่อนที่ไม่มีพื้นฐานเลยอ่านรอบเดียวแล้วไม่เข้าใจ ก็ไม่เป็นไร อ่านต่อไปเรื่อย ๆ ก็ได้
ไม่กระทบความเข้าใจในตอนหลัง
จุดความรู้สำคัญ จะถูกพูดถึงซ้ำ ๆ ในภายหลัง อ่านหลาย ๆ รอบ ก็จะเข้าใจอย่างถ่องแท้เอง)