หยางซื่อถึงกับเลียนแบบพวกป้าบางคนในหมู่บ้าน นั่งลงกับพื้นแล้วแหกปากร้องไห้ทันที
“โอ๊ย… ช่างไร้ความเป็นธรรมเสียจริง! หลานสาวแท้ ๆ กลับไม่ยอมรับปู่กับครอบครัวของลุงใหญ่แล้วหรือ?!”
“พวกเราทำไปก็เพื่อพวกนางทั้งนั้น! แล้วพวกนางพูดกับพวกเราแบบนี้ได้อย่างไร?!”
แม้แต่หวังซื่อผู้เป็นสะใภ้รองยังอดนับถือพี่สะใภ้ใหญ่ที่ปกติชอบวางท่าถือตัวไม่ได้
ไม่คิดเลยว่านางจะมีวันที่เลียนแบบพวกปากตลาดในหมู่บ้าน นั่งแหกปากร้องไห้อยู่กับพื้นได้ด้วย!
หวังซื่อได้แต่มองการแสดงของหยางซื่ออย่างตาค้าง
หากหวังซื่อไม่ได้รู้เรื่องอยู่แล้ว เกรงว่าฟังเข้าแล้วคงคิดว่าเป็นเรื่องจริงไปด้วย!
หลินเยวี่ยอวิ๋นได้ยินหยางซื่อร้องโวยวายเช่นนี้ ก็พูดไม่ออกไปเลย
หยางซื่อก็ต้องการให้เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งชาวบ้านเห็นใจนางกับคนบ้านเก่า แล้วพากันต่อว่าหลานสาวตัวร้ายแห่งบ้านสามมากเท่าไรก็ยิ่งดี
หมูป่าตัวใหญ่อ้วนพีขนาดนี้ นางไม่อยากพลาดไปง่าย ๆ แน่นอน จึงต้องแสดงให้สมจริงสักหน่อย
เด็กสาวบ้านนอกที่แทบไม่เคยเห็นโลกอย่างนางจะไปรู้อะไร? จะเป็นคู่ต่อสู้ของนางได้อย่างไร?
“วันนี้ถ้าเจ้าไม่ทิ้งหมูป่าตัวนี้ไว้ ก็อย่าคิดว่าจะออกจากหมู่บ้านไปได้”
หยางซื่อแสร้งทำหน้าเวทนาพลางเหลือบมองทุกคน จากนั้นจงใจขยับเข้าไปใกล้หลินเยวี่ยอวิ๋นอีกหน่อย แล้วขู่ด้วยเสียงที่มีเพียงพวกนางสองคนได้ยิน
เดิมทีหญิงชราแซ่หลินก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ เหมือนหวังซื่อ แต่พอเห็นเหตุการณ์นี้ นางก็คิดว่าหลานสาวอวิ๋นคงสู้หยางซื่อไม่ได้เสียแล้ว