หลินเยวี่ยอวิ๋นอ่านอักษรจีนตัวเต็มเป็นมาตั้งแต่ชาติก่อน จะให้บอกหลินเยวี่ยหมิงตรง ๆ ได้อย่างไรกัน?!
คงต้องโกหกไปก่อน
อีกอย่าง เจ้าของร่างเดิมไม่รู้หนังสือสักตัว นางเองก็ไม่สะดวกจะบอกใครว่าตนอ่านออกเขียนได้
จึงได้แต่บอกว่าแอบไปฟังหลินเยวี่ยฮุยอ่านหนังสืออยู่ด้านนอกห้องหนังสือ แล้วท่องตามไปด้วย
เมื่อก่อนนางยังแอบขุดสมุนไพรไปขายที่ร้านยาในเมือง ได้เงินมาแล้วก็เอาไปอ่านหนังสือและเรียนหนังสือที่ร้านหนังสือ
นางยังเล่าว่าถามเถ้าแก่ร้านหนังสือกับบัณฑิตคนอื่น ๆ ที่มาอ่านหนังสือ จึงได้รู้เรื่องพวกนี้
เมื่อหลินเยวี่ยหมิงได้ฟังก็อิจฉาไม่น้อย รู้สึกว่าพี่สาวคนโตของตนเก่งมาก เขาอยากเรียนรู้จากพี่สาวบ้าง
หลินเยวี่ยอวิ๋นพยักหน้าอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ อยู่สองสามที แล้วก็ไม่สนใจเขาอีก
หลินเยวี่ยอวิ๋นคิดในใจว่า
“แค่หลอกเด็กเจ็ดขวบเอง คงไม่ถึงกับวิ่งไปพิสูจน์หรอกมั้ง?!”
หลินเยวี่ยอวิ๋นเห็นหลินเยวี่ยจิ่วกำลังล้างชามอยู่ในครัว แต่ล้างไปได้ครึ่งเดียวก็วิ่งไปห้องส้วม นางจึงเดินเข้าไปล้างชามต่อ
ระหว่างนั้น นางเห็นน้องชายกำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นอย่างตั้งใจ มือหนึ่งถือหนังสือ อีกมือจับไม้เล็ก ๆ เขียนตัวหนังสือไปพลางท่องไปพลาง ภาพนั้นช่างน่าขันอยู่ไม่น้อย!
หลินเยวี่ยอวิ๋นจึงใช้พลังจิตนำแท็บเล็ตของตนออกมาจากมิติ ตั้งค่าเป็นโหมดเงียบแล้วถ่ายภาพน้องชายที่นั่งยอง ๆ เขียนโน่นวาดนี่ไว้หลายภาพ ก่อนจะรีบเก็บแท็บเล็ตกลับเข้าไปในมิติ
คอมพิวเตอร์กับแท็บเล็ตที่ติดตัวนางมาด้วยใช้เล่นอินเทอร์เน็ตไม่ได้ตามปกติ แต่ยังชาร์จไฟและใช้งานในห้องได้ เพลง หนัง และเกมที่ดาวน์โหลดไว้ก็ยังใช้ได้ตามปกติ