หลังจากหลินเยวี่ยอวิ๋นสาดน้ำทั้งถังใส่ซุนเสี่ยวเถาแล้ว ก็หันไปพูดกับแม่สื่อซุนด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง
“ว่าอย่างไร แม่สื่อซุน คราวนี้พอใจหรือยัง?!”
“คราวนี้ข้ายอมรับก็ได้ว่าข้าสาดน้ำใส่ลูกสาวของท่าน”
“ส่วนเรื่องผลักคนตกน้ำอันชั่วร้ายเช่นนั้น ข้าไม่เคยทำ”
“เพราะฉะนั้น ข้าคงยอมรับไม่ได้หรอกนะ”
แม่สื่อซุนถูกคำถามกึ่งเสียดสีของนางทำเอาโกรธไม่น้อย ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห
ทุกคนยังจะสงสัยอะไรได้อีก? เรื่องนี้ต้องเป็นซุนเสี่ยวเถาที่ไปหาเรื่องอีกฝ่ายก่อน คิดใส่ร้ายและทำลายชื่อเสียงของเขา พอถูกโต้กลับก็สมควรแล้วไม่ใช่หรือ?!
“อีกอย่าง ข้าขอเตือนพวกท่านทุกคนไว้ด้วย”
“คราวหน้าถ้าคิดจะเล่นงานคนในบ้านสามของตระกูลหลินอีก”
“ก็ช่วยคิดถึงผลที่จะตามมาเสียก่อน ว่าพวกท่านรับไหวหรือไม่?!”
“ข้าไม่ใช่บุรุษ ไม่รู้จักทะนุถนอมสตรี หากทำให้ข้าโมโห ข้าลงมือชกคนได้จริง ๆ นะ?!”
“ข้าไม่สนว่าพวกท่านเป็นใคร?!”
“ใครไม่ล่วงเกินข้า ข้าก็ไม่ล่วงเกินใคร หากใครล่วงเกินข้า ข้าจะเอาคืนเป็นเท่าตัว”
หลินเยวี่ยอวิ๋นพูดอย่างสงบนิ่งจบแล้ว ทุกคนต่างมองนางราวกับเป็นนางมารร้าย
แม้แต่คนที่ไม่ชอบนาง ตอนนี้ก็ยังไม่กล้าแสดงออกมา
บรรยากาศในที่นั้นเงียบไปชั่วขณะ หลินเยวี่ยอวิ๋นยกมือขึ้นลูบคาง มองคนที่อยู่ตรงหน้าแล้วตวาดว่า
“ว่าอย่างไร ยังไม่ไปอีกหรือ? คิดจะให้ข้าเลี้ยงข้าวพวกท่านหรือไง?!”
“หรืออยากให้ข้าใช้ไม้กวาดกวาดพวกท่านออกไปให้หมด?!”
คนที่อยู่ตรงนั้นต่างมองหน้ากัน แม่สื่อซุนหน้าซีดราวกับขี้ผึ้ง ถูกลูกสาวคนเล็กประคองไว้ นางถลึงตาใส่หลินเยวี่ยอวิ๋นอย่างเคียดแค้น ก่อนจะเดินออกไป