สวี่จื้อเซี่ยนเพียงมองเขานิ่ง ๆ ไม่พูดอะไร เป็นเชิงบอกให้เล่าต่อ
“แม่ลูกตระกูลซุนนั่นไม่ใช่คนดีอะไรเลย!”
“ป้าจาง ยายอวี๋ พวกท่านเคยได้ยินสาเหตุที่แท้จริงเรื่องลูกสาวคนโตตระกูลซุนตกน้ำในหมู่บ้านหรือไม่?!”
หลิวโก่วเซิ่งหันไปถามยายอวี๋กับจางต้าโจ่ย
โชคดีที่หลิวโก่วเซิ่งได้ยินมาบ้าง ตอนกินมื้อเย็นเขาได้ฟังแม่ตัวเองนินทาเรื่องลูกสาวตระกูลซุนตกน้ำอยู่พักหนึ่ง
ถึงได้รู้ว่าลูกสาวคนโตตระกูลซุนกับลูกสาวคนโตบ้านสามตระกูลหลินไม่ลงรอยกัน
คิดดูแล้ว นางคงแค้นลูกสาวตระกูลหลิน ถึงได้อยากให้เขาไปวางยานาง
“แน่นอน พวกเราได้ยินมาแล้ว แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับที่เจ้าขโมยเสบียงกับเงินของตระกูลซุนไปด้วย?!”
ยายอวี๋กับจางต้าโจ่ยมองหน้ากัน ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามเช่นนั้น จางต้าโจ่ยหันไปมองเขาแล้วพูดว่า
“รู้ก็ดีแล้ว”
“งั้นข้าจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นให้ฟัง!”
หลิวโก่วเซิ่งหัวเราะเยาะแล้วกล่าว
พูดจบ เขาก็แค่นยิ้มอย่างเย้ยหยัน
“เรื่องนี้ คนที่เกี่ยวข้องก็อยู่ที่นี่พอดี”
“นางก็คือลูกสาวคนโตบ้านสามตระกูลหลิน นาง... แม่หนูอวิ๋น” หลิวโก่วเซิ่งชี้ไปที่หลินเยวี่ยอวิ๋น
“ใต้เท้า ขอท่านโปรดให้ผู้เกี่ยวข้องเล่าเหตุการณ์ที่แท้จริงตั้งแต่ต้นจนจบ ว่าซุนเสี่ยวเถาตกน้ำได้อย่างไร!”
“จะได้ให้ทุกคนรู้เรื่องอย่างชัดเจน” หลิวโก่วเซิ่งกล่าวต่อ
แม่สื่อซุนดูเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าหลิวโก่วเซิ่งคิดจะทำอะไร
แต่เงินของนางก็หายไปตั้งหกสิบกว่าตำลึงจริง ๆ นี่นา!
หลิวโก่วเซิ่งไม่ยอมคืนเงินให้หรือ?
ตอนนี้ยังคิดจะเปิดเผยเรื่องที่เขากับนางตกลงกันไว้อีกหรือ?