อันเอ้อร์นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของโรงเตี๊ยม ตั้งใจแอบฟังว่ามีใครมาลอบนัดพบกับจูเปียวหรือไม่?!
รอไปอีกหนึ่งเค่อ
ก็ยังไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวของคนอีกคนจากห้องส่วนตัวข้าง ๆ
เวลานี้ ไก่ย่างกับอาหารที่อันเอ้อร์สั่งก็มาถึงแล้ว
อันเอ้อร์ไม่สนใจอาหารบนโต๊ะ พอเด็กรับใช้ในร้านออกไปแล้ว
เขาก็ลงกลอนประตูห้อง จากนั้นแนบหูกับผนังกั้นห้องเพื่อพยายามแอบฟัง
แต่กลับได้ยินจูเปียวพูดว่า
“เสี่ยวเอ้อร์! เอ่อ... อาหารพวกนี้ เอามาอย่างละที่ แล้วก็ข้าวอีกสองชาม”
ที่จริงจูเปียวสังเกตได้ว่ามีคนแอบฟังความเคลื่อนไหวของตนจากห้องข้าง ๆ
มุมปากจูเปียวยกขึ้นเล็กน้อย พลางคิดในใจว่า
“อยากแอบฟังนักใช่ไหม?! งั้นก็ปล่อยให้สงสัยต่อไปเถอะ! หึ~”
นั่นจึงเป็นเหตุให้จูเปียวสั่งอาหารและข้าวสองชาม
จูเปียวยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดในใจเงียบ ๆ ว่า
“คนที่เลื่อนตำแหน่งให้ข้าคือรองผู้บัญชาการจ้าว”
“ถึงจะล่วงเกินผู้บัญชาการเซียว ก็ช่วยไม่ได้”
“หวังว่าแผนของรองผู้บัญชาการจ้าวจะสำเร็จ กำจัดไอ้เด็กแซ่เซียวให้ได้”
จากนั้นจูเปียวก็กินอาหารในห้องส่วนตัวอย่างเอร็ดอร่อย
ระหว่างนั้น นอกจากเด็กรับใช้ในร้านที่ยกอาหารมา ก็ไม่มีใครเข้าไปอีก
อันเอ้อร์จึงไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรเลย
ส่วนทางด้านอันชี...
เขาก็ติดตามกองกำลังกลุ่มหนึ่งมาจนถึงเชิงเขาแห่งหนึ่งในเมืองไป๋สุ่ย
ภายใต้การควบคุมของหวังซิ่น พวกเขาเริ่มออกลาดตระเวนตามปกติ
ขณะเดียวกัน ในค่ายทหาร จ้าวอี้กวงก็ได้รู้จากบิดาว่าผู้บัญชาการเซียวคนใหม่