บทที่ 4 ช่วยเหลือเด็กหนุ่มผู้ปิดกั้นตัวเอง 04
เมื่อได้ยินจี้อวี่โต้แย้ง จี้อวี่ก็ยิ่งโมโห
“หมายความว่ายังไง?”
จี้เยี่ยนไม่พูดอะไรอีก
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สีหน้าเคร่งขรึม ตั้งใจจะให้จี้อวี่คืนกล่องมา
จี้อวี่โกรธจนเลือดขึ้นหน้า จึงฟาดกล่องลงกับพื้นอย่างแรง
ปัง——
เครื่องประดับกับลูกอมหลายชิ้นร่วงกระจายออกมา ถึงขั้นมีนกกระดาษกับกระดาษพับรูปหัวใจอยู่ด้วย กล่องเองก็แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ในพริบตา
รูม่านตาของจี้เยี่ยนหดวูบ เขามองพื้นอย่างไม่อยากเชื่อ สิ่งเหล่านี้...ล้วนเป็นความทรงจำในวัยเด็กระหว่างเขากับแม่
ภาพมากมายผุดวาบขึ้นมาในหัว รอยยิ้มของแม่ คำพูดอ่อนโยน และช่วงเวลาที่พับนกกระดาษด้วยกัน...
ภาพค่อย ๆ เลือนหายไป สุดท้ายเหลือเพียงสีแดงฉานไร้ที่สิ้นสุด แม่ล้มอยู่บนพื้น เลือดไหลนอง ศีรษะมีแผลใหญ่จนเห็นเป็นรู...
จี้เยี่ยนค่อย ๆ ย่อตัวลง อาการปวดศีรษะราวกับระเบิดนั้นทำให้รู้สึกราวกับเจ็บปวดไปด้วย
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาเงยหน้ามองจี้อวี่ ในส่วนลึกของดวงตาคือความมืดสงบนิ่ง ราวกับสระน้ำที่ไร้ชีวิต
จี้อวี่รู้สึกขนลุกกับสายตานั้น จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มลำพองบนใบหน้าค่อย ๆ หุบลง
“มองฉันแบบนั้นทำไม! ยังไม่รีบคุกเข่าลงไปเก็บอีก!”
【ตรวจพบค่าความมืดของตัวร้ายเพิ่มขึ้น 10 แต้ม สะสมรวม 50 แต้ม】
จิ่นเฉินพลันลืมตาขึ้น ลุกเดินขึ้นชั้นบน แววโกรธซ่อนอยู่ในดวงตา
ช่างเถอะ เขายังไม่อยากเห็นเจ้าหนูน่าสงสารถูกรังแก ส่วนเรื่องหยั่งเชิงขีดจำกัด ค่อยว่ากันทีหลัง
เมื่อเขาตัดการเฝ้าดูไป จึงไม่เห็นแววมืดมนคลุมเครือที่ก่อตัวในดวงตาของจี้เยี่ยนยามมองจี้อวี่
น่ารังเกียจชะมัด...
จี้เยี่ยนก้าวไปข้างหน้า มีดพกเล่มเล็กที่ติดตัวอยู่ปรากฏขึ้นในมือ
แต่จี้อวี่กลับคิดว่าตัวเองเสียหน้าเมื่อครู่ จึงยังคงยั่วยุไม่หยุด
“ฉันบอกไว้เลยนะ อย่าคิดว่าแค่มีจิ่นเฉินคอยหนุนหลังแล้วจะใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลได้! เขาเลิกชอบฉันได้เร็วขนาดนี้ อีกไม่นานก็ต้องหมดสนใจนายเหมือนกัน!”
จี้เยี่ยนหันหน้าเข้าหาประตู กำลังจะลงมือ แต่กลับเห็นรองเท้าหนังที่กำลังเดินมาทางห้อง
เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเก็บมีดพกเข้าไปอย่างกับถูกบางสิ่งดลใจ
จากนั้นก็ก้มหน้า ซ่อนแววตาเอาไว้
“เก็บขึ้นมา”
คำแรกที่จิ่นเฉินพูดเมื่อเดินเข้ามาในห้อง เย็นชาอย่างที่สุด
แต่จี้อวี่ในห้องกลับคิดว่าเขาสั่งให้จี้เยี่ยนเก็บ
จึงเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจทันที “ได้ยินไหม ยังไม่รีบเก็บอีก!”
“ฉันสั่งให้นายเก็บ”
น้ำเสียงของจิ่นเฉินเย็นเยียบขึ้นเรื่อย ๆ
“อะ...อะไรนะ?”
จี้อวี่อ้าปากค้าง “คุณให้ผม...”
“เก็บขึ้นมา” จิ่นเฉินย้ำเป็นครั้งสุดท้าย “ไม่อย่างนั้นฉันจะถอนสิทธิ์ดำเนินงานสองโครงการของบ้านนายทันที”
จี้อวี่รู้ดีว่าสองโครงการนั้นทำกำไรได้มากแค่ไหน จี้เหว่ยเสวียถึงได้ให้เขาคอยติดต่อกับจิ่นเฉินเป็นระยะ
ถ้าต้องเสียโครงการไปเพราะตัวเอง พ่อคงไล่เขาออกจากบ้าน ตอนนี้แม่ก็ยังไม่กลับมา เขาแทบไม่มีใครคอยหนุนหลังเลย
จี้อวี่ไม่กล้าถามอะไรอีก จึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง “ก็ได้ ๆ ผมเก็บเองก็ได้ พี่เฉินอย่าโกรธเลยนะครับ”
ต้องยอมรับว่าจี้อวี่รู้ดีจริง ๆ ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้ชายรู้สึกสงสาร
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง เงยหน้าขึ้น แววตาเผยความเปราะบางและน้อยใจ ก่อนจะมองจิ่นเฉินอย่างน่าสงสารจับใจ
แต่จิ่นเฉินไม่ได้ชายตามองเขาอีกเลย
“ร้องไห้ทำไม”
จิ่นเฉินเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอหางตาของจี้เยี่ยน “เขารังแกนาย ทำไมไม่ลงไปบอกฉันล่ะ”
เดิมทีน้ำตาของจี้เยี่ยนเป็นเพียงน้ำตาทางกายที่เอ่อล้นเพราะความโกรธ ทว่าพอจิ่นเฉินลูบแก้มและปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เขากลับแทบกลั้นไม่ไหว ความปวดร้าวแล่นขึ้นในใจ ความน้อยใจและความเสียใจทะลักออกมาพร้อมกัน
หยาดน้ำตาเม็ดโตไหลริน หางตาของเด็กหนุ่มแดงเรื่อ แม้แต่ตอนร้องไห้ก็ไร้เสียง กลับยิ่งชวนให้คนสงสาร
หัวใจของจิ่นเฉินพลันปวดแปลบ เขาขมวดคิ้ว “ทำไมยิ่งร้องยิ่งหยุดไม่ได้เลย”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ก็ยังคงเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
เขาดึงเด็กหนุ่มเข้ามาในอ้อมแขน น้ำเสียงมั่นคง “เอาละ อย่าร้องอีกเลย พรุ่งนี้ตาจะบวมเอา”
จี้เยี่ยนตกใจกับการกระทำของจิ่นเฉิน จนลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับตีกลอง
ในความพร่าเลือน เขาคล้ายได้กลิ่นไม้จันทน์จาง ๆ จากตัวชายหนุ่ม ทั้งเผ็ดซ่านนิด ๆ และเย็นสดชื่น หอมมาก
จิ่นเฉินเองก็ไม่คิดว่าจะจู่ ๆ กอดจี้เยี่ยน การกระทำนั้นเกิดขึ้นก่อนที่สมองจะทันสั่งเสียอีก
ร่างของเด็กหนุ่มอบอุ่น ทั้งยังนุ่มนวลแต่แฝงความยืดหยุ่นเป็นเอกลักษณ์ เอวบางจนโอบได้ด้วยมือเดียว
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร จิ่นเฉินลองวางฝ่ามือลงตรงท้ายทอยของจี้เยี่ยน แล้วลูบเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน
“อย่าเสียใจเลย เมื่อกี้เขาสั่งให้นายเก็บยังไง ก็ให้เขาทำแบบนั้น”
จี้อวี่: “……”
เมื่อกี้เขาพูดว่ายังไงนะ
จิ่นเฉินปล่อยเด็กหนุ่ม แล้วหันไปมองจี้อวี่ด้วยสายตาเย็นชาวูบหนึ่ง
“ทำตามที่นายพูดเมื่อกี้”
จี้อวี่ส่ายหน้า “พี่เฉิน เมื่อกี้ผมแค่เผลอทำกล่องแตกเอง ก็แค่ให้พี่เก็บขึ้นมาเท่านั้น”
จี้เยี่ยนเอ่ยว่า “ให้ผม...คุกเข่าเก็บ”
จี้อวี่ไม่คิดว่าคนโง่คนนี้จะฟ้องจริง ๆ โกรธจนใบหน้าเบี้ยวไปหมด
จิ่นเฉินกวาดตามองเขาอีกครั้ง
จี้อวี่จำใจคุกเข่าลง เก็บของชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ความอัปยศในใจยิ่งพุ่งสูง เขากัดฟันกรอด แอบคิดว่าจิ่นเฉินต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ
คนบ้ากับคนโง่ ช่างเหมาะสมกันดีจริง ๆ
แม้จะบ่นอยู่ในใจ แต่มือกลับทำงานอย่างไม่กล้าชักช้า ไม่นานก็เก็บของทั้งหมดเรียบร้อย
จี้เยี่ยนรับกล่องที่พังยับเยินมา สีหน้ายังคงเศร้าหมองอย่างยิ่ง
“...กลับ”
เขาดึงชายเสื้อจิ่นเฉินเบา ๆ เร่งเสียงแผ่ว
ครอบครัวที่กินคนครอบครัวนี้ เขาไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
“ได้ กลับบ้านกัน”
จิ่นเฉินรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูกกับคำนี้ จึงโอบไหล่ที่ดูบอบบางของเด็กหนุ่มแล้วเดินออกไป
ทั้งคู่ไม่เห็นกระดาษวาดภาพแผ่นหนึ่งที่ปลิวอยู่ใต้เตียง แม้แต่จี้อวี่ก็ไม่ทันสังเกต
เขาอัดอั้นด้วยความอัปยศ วิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อฟ้องเฉินเจียง แล้วก็คงได้กอดจูบปลอบโยนกันอีกยก
——
เมื่อกลับถึงบ้านตระกูลจิ่น จี้เยี่ยนก็กลับไปยังห้องของตัวเองเพื่อดูของที่แม่ทิ้งไว้
ส่วนจิ่นเฉินยังคงจัดการงานอยู่ในห้องหนังสือ
เพื่อให้ติดต่อกับเป้าหมายภารกิจได้สะดวกขึ้น เขาจึงแจ้งเลขานุการของบริษัทว่าช่วงนี้จะทำงานจากบ้าน
แต่วันนี้ความคืบหน้าในการจัดการงานกลับช้าลงอย่างเห็นได้ชัด เขาเผลอใจลอยอยู่เป็นพัก ๆ
ก๊อก ๆ ๆ——
“คุณชายครับ ในครัวตุ๋นซุปเห็ดหูหนูกับรังนกไว้แล้ว ดื่มตอนยังร้อนนะครับ”
เสียงอาหลิวดังมาจากด้านนอก
“เข้ามา”
อาหลิวนำถ้วยไปวางข้างโต๊ะทำงาน เห็นจิ่นเฉินอารมณ์ดี จึงลองถามหยั่งเชิง
“ตอนนี้คุณชายเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคุณชายเยี่ยนแล้วหรือครับ?”
ปลายปากกาที่จิ่นเฉินใช้เซ็นเอกสารชะงักไปเล็กน้อย ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาก็เซ็นชื่อจนเสร็จ
“อืม บอกให้คนในครัวยกไปให้เขาอีกถ้วยด้วย”
“ได้ครับ!”
อาหลิวหัวเราะอย่างยินดี คุณชายเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อคุณชายเยี่ยน ก็หมายความว่ามองเห็นธาตุแท้ของจี้อวี่แล้ว แบบนี้ดีจริง ๆ