“พี่เฉิน พี่ต้องเชื่อฉันนะ ถึงฉันจะแต่งหมั้นกับเฉินเจียง แต่ในใจฉันมีพี่อยู่”
“อย่าโทษพ่อฉันเลย เขาก็ทำไปเพราะหวังดีกับฉัน”
……
เสียงหวานเลี่ยนชวนหนวกหูดังขึ้น ทำเอาจิ่นเฉินปวดหัวอยู่ไม่น้อย เขาพลันลืมตาขึ้น ทุกสิ่งรอบตัวล้วนแปลกตา
【โฮสต์ ยินดีต้อนรับสู่โลกแรก】
จิ่นเฉินไม่สนใจเสียงที่ดังขึ้นในหัว เพียงเงยหน้ามองเด็กหนุ่มตรงหน้า
อีกฝ่ายมีใบหน้าแบบเน็ตไอดอลตามมาตรฐาน เขาเบือนสายตาหนี รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้าให้
“ออกไป”
จี้อวี่ตกใจอย่างยิ่ง ไม่อยากเชื่อว่าจิ่นเฉินจะพูดกับเขาเช่นนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง
เขาเม้มริมฝีปากอย่างน้อยใจแล้วเดินจากไป ถ้าไม่ใช่เพราะครอบครัว เขาก็ไม่อยากอยู่กับจิ่นเฉินนานหรอก น่ากลัวจะตาย!
จิ่นเฉินเอนกายอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้ไม้จื่อถาน นิ้วเรียวยาวขาวผ่องเล่นลูกประคำในมืออย่างเกียจคร้านไม่ใส่ใจ
“ระบบ 0731”
【อยู่นี่ครับ โฮสต์】
0731 รู้สึกหวาดกลัวโฮสต์ลึกลับคนนี้อยู่บ้าง
เขาเป็นยอดฝีมือที่ครองอันดับหนึ่งของแผนกพลิกชะตาติดต่อกันมาหลายปี ว่ากันว่าความสามารถลึกล้ำเกินหยั่งถึง
ครั้งนี้เขาถูกส่งมาทำภารกิจกอบกู้ตัวร้าย แต่ดันต้องให้ระบบมือใหม่อย่างตัวเองมาร่วมมือ
น่าหวาดหวั่นจนระบบใจสั่นไปหมด!
【โฮสต์ ถ้าพร้อมแล้ว ผมจะเริ่มส่งความทรงจำให้นะครับ】
โลกนี้เป็นพล็อตแนวแจ็กซูแบบฉบับ
ตัวร้ายผู้น่าสงสารคือจี้เยี่ยน คุณชายใหญ่แห่งตระกูลจี้
ตอนเด็กมารดาเสียชีวิต หลังแม่เลี้ยงเข้าบ้าน บิดาแท้ ๆ ก็ไม่เคยใส่ใจเขาอีกเลย จนทำให้เขาป่วยเป็นออทิสติก
ส่วนจี้อวี่ ลูกนอกสมรสของตระกูลจี้ เป็นนายเอกผู้เป็นที่รักของคนทั้งปวง หลังจากโปรยเสน่ห์ไปทั่ว ก็ไปยั่วตัวจริงผู้ทรงอิทธิพลอย่างจิ่นเฉินเข้า
เมื่อจิ่นเฉินบังคับให้แต่งงานด้วย เขาก็ส่งจี้เยี่ยนให้จิ่นเฉิน แล้วยังแสร้งทำเป็นฝืนใจยอมรับ
จี้เยี่ยนถูกเหยียดหยามสารพัด ทั้งยังถูกกล่าวหาว่าเจ้าเล่ห์คิดร้าย สุดท้ายถูกจิ่นเฉินบีบคั้นจนถึงขีดสุด จึงจุดไฟเผาคฤหาสน์
ต่อมายังแก้แค้นจี้อวี่ จนกลายเป็นตัวร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเรื่อง
มีจุดชวนให้บ่นมากมาย จนไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
นิ้วที่กำลังคลึงลูกประคำของจิ่นเฉินชะงัก เขาบีบสันจมูกเบา ๆ “คนเมื่อกี้เป็นใคร”
【จี้อวี่ นายเอกผู้เป็นที่รักของคนทั้งปวงครับ】0731 ตอบตามจริง
“แล้วตัวร้ายอยู่ไหน”
【ถูกคุณขังไว้หนึ่งสัปดาห์แล้วครับ】
“……”
เอาเถอะ เปิดเรื่องมาก็ต้องตามง้อแบบหนักหน่วงเลยสินะ
เขาวางลูกประคำของเจ้าของร่างเดิมลง ลุกออกจากห้องหนังสือ เตรียมไปดูเจ้าตัวร้ายผู้น่าสงสาร
เมื่อเดินตามความทรงจำมาถึงหน้าห้อง ก็พบพ่อบ้านหลิวกับคนรับใช้เข้า
บนถาดที่คนรับใช้ถือมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดกับยาทาแผลหลอดใหม่ที่ยังไม่เปิดใช้
เจ้าของร่างเดิมไม่อนุญาตให้ทายาให้จี้เยี่ยน พวกเขาจึงกล้าทำเพียงเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ทันเวลา
เมื่อเห็นจิ่นเฉิน ทั้งสองก็มีท่าทีตื่นตระหนก
พ่อบ้านหลิวเห็นว่าจิ่นเฉินไม่ได้โกรธ จึงค่อยวางใจ คิดว่าวันนี้เขาอารมณ์ดี แล้วเอ่ยเตือนขึ้น
“คุณชายครับ นายน้อยเยี่ยนน่าสงสารจริง ๆ อีกทั้งก็ไม่ได้ทำผิดอะไรใหญ่โต เหตุใดคุณถึงปล่อยให้จี้อวี่ทรมานเขาจนถึงเพียงนี้”
ตลอดเวลาสั้น ๆ เพียงหนึ่งสัปดาห์ พ่อบ้านก็ไม่ได้เพิ่งเตือนเขาเป็นครั้งแรก แต่ก่อนเจ้าของร่างเดิมถูกจี้อวี่ปั่นหัว จึงคิดเพียงว่าจี้เยี่ยนเก่งกาจในการซื้อใจคน
โลกแจ็กซูนี้ช่างไร้ตรรกะเสียจริง
“ฉันรู้แล้ว”
น้ำเสียงเขาราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร ก่อนรับยาทามา “พวกคุณลงไปก่อน แล้วให้จี้อวี่กลับบ้าน”
“ครับ” พ่อบ้านหลิวรับคำ
เมื่อผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่จิ่นเฉินเห็นคือเด็กหนุ่มที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงเพราะความเจ็บปวด
แผ่นหลังผอมบาง ผิวขาวจนสะดุดตา
คงเป็นฝีมือของจี้อวี่สินะ
แล้วรอยแผลใหม่พวกนี้……
จิ่นเฉินถอนหายใจเบา ๆ ในใจตำหนิเจ้าของร่างเดิมว่าไม่ใช่คนเอาเสียเลย
เมื่อสายตาเลื่อนไปหยุดบนใบหน้าของจี้เยี่ยน เขาก็อดตะลึงกับความงามของเด็กหนุ่มไม่ได้
ดวงตาเรียวสวยฉ่ำวาว แววตาใสกระจ่าง มีไฝหยาดน้ำตาแต้มตรงหางตาอย่างพอเหมาะ คิ้วตางดงามราวภาพวาด
ยามนี้ขอบตาแดงก่ำ ทั้งที่กลัวเขาจนแทบแย่ แต่ยังฝืนสบตา ราวกับลูกแมวที่กำลังหวาดผวา
ว่าง่ายแต่ก็แสนหยิ่งทะนง แฝงความเย็นชาอยู่เล็กน้อย ชวนมองเสียจนแทบอดใจไม่ไหว เป็นใบหน้าที่กระตุ้นความอยากปกป้องได้ง่ายดาย
ถ้าแววตานั้นไม่เศร้าหมองขนาดนี้ก็คงดี
จิ่นเฉินดึงสติกลับมาในชั่วพริบตา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอ่อนโยน
“ก่อนหน้านี้ฉันทำไม่ถูกเอง ไม่ว่าจะเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบหรือถูกคนยุยง สุดท้ายก็ทำให้เธอต้องลำบากใจ”
เขาบีบยาทาออกมาแตะลงบนก้านสำลี “ต่อไปจะไม่เป็นแบบนั้นอีก”
จี้เยี่ยนหลุบตาลง ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ ชายคนนี้ถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ พอเห็นเขาจะทายาให้ ถึงในใจจะหวาดกลัวเพียงใดก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เขารู้ว่าทายาแล้วจะไม่เจ็บมากนัก
ยาทาเย็นสบาย ช่วยลดความแสบร้อนของบาดแผล คิ้วที่ขมวดมุ่นของเด็กหนุ่มคลายลง เขานอนนิ่งเงียบอยู่บนเตียง
มีเพียงมืออีกข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ ซึ่งค่อย ๆ ดันของใต้หมอนเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม
การเคลื่อนไหวนั้นเล็กน้อยมาก จิ่นเฉินทำเหมือนไม่ทันสังเกตเห็น
【0731 อาการออทิสติกของจี้เยี่ยนเกิดจากอะไร】
จิ่นเฉินยังคงทายาต่อไป พลางถามระบบในใจ
【มารดาของเขาเป็นภรรยาเอกของจี้เหว่ยเสวีย บิดาของจี้เยี่ยน ตอนจี้เยี่ยนอายุ 10 ขวบ เขาเห็นมารดาถูกจี้เหว่ยเสวียทำร้ายร่างกายในครอบครัวจนฆ่าตัวตาย
หลังจากนั้นแม่เลี้ยงก็มักจะทุบตีดุด่าจี้เยี่ยน ส่วนจี้เหว่ยเสวียกลับทำเป็นไม่เห็น ผ่านไปไม่ถึงครึ่งปี เขาก็ป่วยเป็นออทิสติกครับ】
0731 เองก็สงสารชะตากรรมของจี้เยี่ยนมาก น้ำเสียงจึงฟังดูมีความเป็นมนุษย์ขึ้นไม่น้อย
เมื่อได้ฟังจบ จิ่นเฉินก็ยิ่งรู้สึกสงสารจี้เยี่ยน และโกรธจี้อวี่กับตระกูลจี้มากขึ้น
จี้เยี่ยนคล้ายจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของชายหนุ่ม จึงมองเขาอย่างสงสัย
เมื่อมองใบหน้าที่เชื่อฟังของเด็กหนุ่ม จิ่นเฉินก็เก็บยาทา แล้วห่มผ้าให้เขา
“นอนเถอะ ยานี้ได้ผลดี พอตื่นพรุ่งนี้ก็จะไม่เจ็บแล้ว”
จี้เยี่ยนเหมือนจะฟังเข้าใจ เขาซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม หลับตาลง ตั้งใจรีบหลับให้ได้
จิ่นเฉินหลุดหัวเราะเบา ๆ แต่พลันเหลือบไปเห็นแส้บนโต๊ะข้างเตียง
เจ้าของร่างเดิมใช้แส้นี้ทรมานจี้เยี่ยน ทุกครั้งหลังถูกจี้อวี่ปฏิเสธและทำอะไรไม่ได้
ไร้ประโยชน์จริง ๆ
ยังดีที่เขามาไม่สายเกินไป ยังพอมีเวลาแก้ไขภารกิจนี้
จิ่นเฉินซ่อนอารมณ์ในดวงตา ลุกขึ้นหยิบแส้แล้วเดินออกจากห้อง
จี้อวี่ ตระกูลจี้ เขาจะทวงความเป็นธรรมคืนให้จี้เยี่ยนทีละคน
ไม่มีใครเข้าใจวิธีตบหน้าคนได้ดีไปกว่าผู้ครองอันดับหนึ่งของแผนกพลิกชะตา