“ยิ่งไปกว่านั้น กองกำลังป้องกันยังประกอบด้วยกองทัพกลางและกองกำลังท้องถิ่นของเทียนเฉาอีกหลายส่วน”
“พวกเขาแทบไม่มีการประสานงานกันเลย ดูจากความอลหม่านตอนกองทัพชาติถอนกำลังในศึกครั้งก่อนแล้ว พวกเขาคงจัดการถอนกำลังอย่างเป็นระเบียบไม่ได้แน่”
“ภารกิจถ่วงเวลาและสละชีพโดยทั่วไปย่อมตกเป็นของกองกำลังท้องถิ่นไร้ชื่อเสียง!”
“การจะตีแตกกองพันของเราได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ต่อให้เป็นการซุ่มโจมตี อย่างน้อยก็ต้องใช้กำลังรบของกองพลติดอาวุธเยอรมันที่พร้อมรบเต็มอัตราศึก!”
“แต่ถ้าพวกเขามีกองพลติดอาวุธเยอรมันที่พร้อมรบเต็มอัตราศึกอยู่ เหตุใดถึงไม่ส่งเข้าร่วมในช่วงชิงประตูเมือง ซึ่งเป็นช่วงสำคัญที่สุด”
“กลับเอามาใช้ตอนถอนกำลังหลังเมืองแตกอย่างนั้นหรือ?”
“ช่างน่าประหลาด!”
พลตรีคุโรอิเองก็คิดไม่ตกกับเรื่องนี้เช่นกัน
ขณะนั้นเอง นายทหารสื่อสารตุ่นโดคนหนึ่งรับโทรศัพท์จากแนวหน้า ก่อนรายงานว่า
“ท่านผู้บังคับการกองพล หน่วยแนวหน้ารายงานว่า กองกำลังป้องกันในเมืองชูธงทหารขึ้นแล้ว!”
“ดูท่าจะมีกองกำลังป้องกันเต็มหน่วยทำหน้าที่ถ่วงเวลาจริง ๆ!”
“รายงานเรื่องนี้ไปยังกองบัญชาการแนวรบทันที!”
พลโทโยชิตะออกคำสั่ง
แต่เมื่อกองบัญชาการแนวรบของกองทัพญี่ปุ่นได้รับรายงานนี้ กลับไม่ได้ใส่ใจนัก
ก็แค่กองกำลังป้องกันทิ้งหน่วยถ่วงเวลาที่จัดตั้งเป็นกองกำลังไว้โดยไม่คาดคิดเท่านั้น
แม้แต่กำแพงเมืองที่แข็งแกร่งที่สุดยังถูกตีแตก ราวกับเปลือกไข่ที่แข็งที่สุดถูกกะเทาะจนพังไปแล้ว
หน่วยถ่วงเวลาที่เหลืออยู่จะไปมีความหมายอะไรต่อหน้ากองทัพตั๊กแตนอันเกรียงไกรกัน!
จึงออกคำสั่งโดยไม่ลังเล ให้กองพลที่ 9 ร่วมมือกับกองพลที่ 16 กำจัดหน่วยถ่วงเวลาที่กองกำลังป้องกันทิ้งไว้ให้ตายให้หมดก่อนเที่ยงวัน