“ผมได้รับคำสั่งจากกองบัญชาการให้จัดตั้งหน่วยกล้าตายไว้รั้งท้าย อาศัยอาคารคอนกรีตเสริมเหล็กในเมืองและกระสุนของกองทัพหลายแสนนัดที่ทิ้งไว้ สู้กับตุ่นโดในสงครามตามตรอกซอกซอย”
“ถ่วงเวลาไอ้ยุ่น เพื่อเปิดโอกาสให้กำลังหลักข้ามแม่น้ำ รักษากำลังของชาติเอาไว้!”
“ใช้กระสุน ดาบปลายปืน และระเบิดมือ บอกให้ไอ้ยุ่นรู้ว่า กองทัพของเราไม่ได้ก่อร่างขึ้นจากกองทราย!”
“ถ้าพวกมันอยากยึดทั้งเมือง ก็ต้องใช้ซากศพสกปรกของพวกมันปูทาง!”
“หน่วยกล้าตายเปิดรับสมัครด้วยความสมัครใจอย่างเต็มที่ ไม่มีการบังคับ กำลังพลจากทุกหน่วยสมัครเข้าร่วมได้ รับเพียงสองหมื่นคนเท่านั้น!”
“มากกว่านั้นผมก็ไม่เอา น้อยกว่านั้นผมก็ไม่รังเกียจ!”
“เพราะผมต้องการเพียงวีรบุรุษผู้กล้าที่พร้อมสู้ตายกับไอ้ยุ่นตัวเล็ก ๆ พวกนี้จนถึงที่สุด!”
“ไม่เอาพวกขี้ขลาดตาขาว!”
“กระทรวงทหารให้คำมั่นว่า ทหารทุกนายที่เข้าร่วมหน่วยกล้าตาย!”
“จะได้รับเงินชดเชยเป็นสามเท่า พร้อมมอบเกียรติยศวีรบุรุษแห่งชาติ และจารึกชื่อแยกไว้ในลำดับวงศ์ตระกูลกับบันทึกประจำอำเภอ”
“เมื่อตายแล้วจะได้ฝังในสุสานแห่งชาติ ได้รับการเซ่นไหว้สืบไปชั่วลูกชั่วหลาน!”
“ลูกหลานในภายภาคหน้าจะจดจำชื่อของพวกคุณตลอดไป จดจำว่าพวกคุณสู้ตายกับไอ้ยุ่นที่นี่เพื่อพวกเขา!”
คำพูดเหล่านี้มีพลังไม่น้อย ทหารเริ่มหันซ้ายหันขวามองกันไปมา
หลังพูดถึงรางวัลทางใจจบ หลินอ้าวเทียนก็เพิ่มเดิมพันต่อทันทีว่า:
“แน่นอนว่า หน่วยกล้าตายมีเพียงสองหมื่นคน ปืนและกระสุนทั้งหมด เสบียงกระป๋อง รถบรรทุก และรถยนต์ที่กำลังหลักทิ้งไว้หลังถอนกำลัง ล้วนเป็นของพวกเรา”