“หมุนฝาออก ดึงห่วงนี้ให้แรง แล้วนับถึงสี่ มันก็จะระเบิด!”
หลินอ้าวเทียนสอนวิธีใช้ระเบิดมือด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
เพียงแต่คนที่เขาสอนไม่ใช่ทหารใหม่ หากเป็นเฉินอาเมย์กับพี่น้องอีกกว่าสี่สิบคนที่เขาช่วยออกมาจากเงื้อมมือของตุ่นโด
หลินอ้าวเทียนเตรียมพาคนกลับเข้าเมือง จึงย่อมพาเฉินอาเมย์กับผู้หญิงอีกกว่าสี่สิบคนไปด้วยไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ หลินอ้าวเทียนจึงทิ้งธนบัตรฟาปี้สามพันใบ หยวนต้าหยางสองพันเหรียญที่ยึดมาจากกองทัพญี่ปุ่น รวมถึงทองคำแท่งและอาหารอีกส่วนหนึ่งไว้ให้
จากนั้นก็ชี้ให้พวกเธอไปตั้งหลักชั่วคราวในเขตภูเขาที่พวกตุ่นโดยังบุกไปไม่ถึง
แต่เฉินอาเมย์กับพวกกลับไม่สนใจเงินทองเหล่านั้น ขอเพียงหลินอ้าวเทียนมอบอาวุธให้พวกเธอ
อย่างที่เฉินอาเมย์พูด พวกเธอยอมตายดีกว่าตกไปอยู่ในมือของตุ่นโดอีกครั้ง
ปืนน่ะหรือ หลินอ้าวเทียนมีเหลือเฟือ
แต่ปืนไม่เหมาะกับผู้หญิงที่ร่างกายอ่อนแอเหล่านี้ อีกทั้งเขาก็ไม่มีเวลาและเงื่อนไขที่จะสอนพวกเธอ
ดังนั้นหลินอ้าวเทียนจึงแจกระเบิดมือให้พวกเธอ
เมื่อเห็นเฉินอาเมย์กับพวกกอดระเบิดมือที่แจกให้ไว้แน่น ดวงตาของพวกเธอเหม่อลอยว่างเปล่า
เมื่อมองไปยังสายตาสงสารของเหล่าทหารที่มองผู้หญิงเหล่านี้ ก็เห็นความดูแคลนซ่อนอยู่ลึก ๆ ในแววตาเหล่านั้น
หลินอ้าวเทียนรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้ ความบริสุทธิ์หมายถึงอะไรสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง
แม้แต่ในยุคสมัยใหม่ที่เปิดกว้าง ผู้หญิงที่ถูกล่วงละเมิดก็ยังยากจะก้าวข้ามเรื่องนี้ไปได้
บางทีหลังจากพวกเขาจากไปแล้ว ผู้หญิงน่าสงสารเหล่านี้อาจฆ่าตัวตายกันหมด
เขาช่วยชีวิตร่างกายของพวกเธอไว้ได้ แต่ยากจะช่วยจิตวิญญาณของพวกเธอ
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลินอ้าวเทียนก็เรียกทหารทุกคนมารวมกันต่อหน้าเฉินอาเมย์กับพวก