สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ใคร ๆ ก็เดาได้ไม่ยาก
ในป่ามีดวงตากว่าแปดสิบคู่แดงก่ำราวกับพร้อมจะพ่นไฟ
ทุกคนหันไปมองผู้บังคับบัญชาอย่างหลินอ้าวเทียน
หลินอ้าวเทียนมองหมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งกิโลเมตร ซึ่งมีตุ่นโดกว่าร้อยนายประจำการอยู่ แล้วขมวดคิ้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“ใช้มีด พยายามอย่ายิงปืน!”
ร้อยตรีหวังยิ่วไฉ่พยักหน้า ก่อนพาทหารหนึ่งหมู่ชักดาบปลายปืนออกมา แล้วคลานเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
“โยชิ!”
“จ่าสั่งไว้แล้วว่า เราจัดการสาวงามที่หนีมาคนนี้ได้ตามใจชอบ!”
“คืนนี้จะได้เล่นอะไรที่ไม่เหมือนเดิมสักที!”
“ให้คุณซาโต้เริ่มก่อน!”
ตุ่นโดหลายคนกดหญิงสาวไว้กับพื้นอย่างชำนาญ ให้ตุ่นโดที่มียศสูงสุดอย่างนายหมู่ได้เริ่มก่อน
ขณะที่พวกมันกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับความตื่นเต้น เงาดำหลายร่างก็พุ่งออกมาจากพงหญ้า
จับคู่กันเป็นสองคน อุดปาก แล้วลงมือด้วยมีด ทุกอย่างประสานกันอย่างลื่นไหลในคราวเดียว
เฉินอาเมย์ซึ่งนอนเปลือยกายอยู่บนพื้น มองเงาดำสิบกว่าร่างที่ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาที่เธอสิ้นหวังที่สุด
เสียงหนึ่งดังก้องเข้ามาในหูของเธอ ราวกับเสียงจากสวรรค์
“อย่ากลัว พวกเราคือกองทัพชาติ มาปราบตุ่นโด!”
บางทีเฉินอาเมย์อาจถูกกระทบกระเทือนใจอย่างหนัก เธอจึงไม่ตอบสนองต่อหลินอ้าวเทียนอยู่นาน
“ถอดเสื้อคลุมของตุ่นโดมาให้เธอสวม แล้วพาเธอไปด้วย เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” หลินอ้าวเทียนตัดสินใจทันที
หากกำลังพลเพียงน้อยนิดของพวกเขาถูกทหารราบชั้นยอดจากกองพลประจำการของตุ่นโดกว่าร้อยนายตามติดเข้าจริง ๆ
ต่อให้เขามีแผนที่จิ๋วอยู่ในสมอง ก็เกรงว่าจะหนีไม่พ้นโดยไม่ต้องเสียเลือดเสียเนื้ออย่างหนัก