ลมภูเขาพัดพาหิมะแรกโปรยปรายเข้าปะทะใบหน้า หมอกขาวราวผ้าโปร่งบางโอบคลุมยอดเขาชางหนานทั้งลูก
แท่นบูชาเสวียนจี้อันโอ่อ่าตระหง่านก่อขึ้นจากหินเขียว พื้นหินปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง กลางแท่นตั้งเสาหินสลักลายเมฆอยู่ต้นหนึ่ง
พวกเขาเพิ่งขึ้นมาถึงบนเขา ก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่พัดเข้ามาปะทะจนหนาวสั่น
เล่ากันในหมู่ชาวบ้านว่า นับจากวันที่หิมะแรกโปรยปราย ประตูเสวียนบนยอดเขาจะเปิดขึ้นภายใน 3 วัน หากไม่กราบไหว้ก่อน คำอธิษฐานขอพรทั้งหมดหลังจากนั้นย่อมไม่นับ
พวกเขามาถึงไม่เร็วไม่ช้า รอบด้านมีผู้คนไม่น้อยกำลังกราบไหว้กันอยู่แล้ว
ทั้งที่อยู่สูงจากพื้นดินหลายพันเมตร บนนี้กลับคึกคักยิ่งกว่าตีนเขาเสียอีก
“ไปกันเถอะ” ฮูหยินป๋อเอ่ยเตือน
สถานที่แห่งนี้แม้จะโอ่อ่าสง่างาม แต่ไม่เหมาะจะอยู่นาน
ทุกคนทยอยเดินขึ้นไป เอาปลายนิ้วจุ่มลงในร่องหินที่รองรับน้ำหิมะละลายเพื่อล้างมือ
น้ำเย็นเฉียบจนแทบกัดกระดูก ฮูหยินป๋ออดเหลือบมองบุตรสาวไม่ได้
นับตั้งแต่ขึ้นเขามา นางยิ้มแย้มอยู่ตลอด คราวนี้ก็ไม่บ่นงอแงเพราะความหนาว กลับล้างมืออย่างตั้งอกตั้งใจ
ฮูหยินป๋ออดยิ้มอย่างอ่อนโยนไม่ได้ “นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามา คงรู้สึกแปลกใหม่มากสินะ?”
เสิ่นกุยจิ่นพยักหน้าแรง ๆ
“เรื่องแบบนี้มีอะไรให้แปลกใหม่? ยังไม่สนุกเท่าไปเดินเล่นในบ่อนพนันเลย กุยจิ่น ข้าจะบอกเจ้าให้...”
“เสิ่นอู๋ตู้!” ฮูหยินป๋อทำสีหน้าเย็นชาอย่างสุดจะทน “อย่าพาน้องสาวเจ้าเสียคน! แล้วก่อนจะพูด รู้จักดูสถานที่เสียบ้างหรือไม่? ต่อหน้าประตูเสวียนของพระแม่เสวียนหมิง ใครอนุญาตให้เจ้าพูดจาโอหังเช่นนี้?”