ทั้งสองต่างรู้สึกว่ามีพิรุธ จึงตั้งใจฟังอย่างละเอียดขึ้น
แต่ฟังไปฟังมา กลับหาจุดที่พอจะเรียกว่าเป็นแผนร้ายไม่พบ
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมตั้งใจจะมอบเงินก้อนโตเพื่อเป็นการตอบแทน เสิ่นกุยจิ่นยืนอยู่ท่ามกลางลมและหิมะที่โหมกระหน่ำ เรือนผมดำยาวเปื้อนเกล็ดหิมะขาวพราว ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นกว่าปกติอยู่หลายส่วน ราวกับภาพลวงตา
「ไม่ต้องหรอก ข้ายินดีช่วยเจ้า เพราะคนในครอบครัวสั่งสอนข้าว่า เมื่อมีไม้บรรทัดอยู่ในมือ ก็พึงวัดความอยุติธรรมในโลกหล้า เมื่อมีภาระอยู่บนบ่า ก็พึงแบกรับความยากลำบากของผู้คน」
「แม้ข้าจะไม่คิดว่าตนเป็นคนดีอะไร แต่ถ้อยคำเหล่านี้ ข้าจดจำไว้ในใจเสมอ」
เด็กสาวเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเรียบเฉยว่า 「ข้ามอบของแทนตัวให้เจ้าแล้ว ในเมื่อเป็นห่วงอาการป่วยของบุตรสาว เช่นนั้นก็ออกเดินทางวันนี้เลยเถิด」
จากนั้นนางก็เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม
ทั้งสองรีบผละจากไป
เสิ่นอู๋ตู้ยืนนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเสิ่นหมิงจั๋วที่อยู่ข้างกาย
นางดูชะงักงันอย่างเห็นได้ชัด แววตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
「หมิงจั๋ว เจ้าคิดว่านางพูดจากใจจริงหรือไม่」
「ข้าคิดว่า...จริง」
ตอนนั้นเด็กสาวไม่ได้จงใจพูดจาเป็นแบบแผนเหมือนกำลังแสดงละคร ตรงกันข้าม น้ำเสียงของนางกลับเจือความเศร้าจาง ๆ
ช่างแตกต่างจากเสิ่นกุยจิ่นในยามปกติอย่างยิ่ง
นางมีหลายด้าน ทั้งบิดเบี้ยว โหดเหี้ยม ยึดติด พูดจาเสียดสี แสร้งทำตัวน่าสงสาร และตั้งแต่แรกเริ่มก็แสดงความเป็นปรปักษ์ต่อนางอย่างไม่ปิดบัง
มีเพียงด้านที่สุขุมเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้เท่านั้น ที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน
เสิ่นหมิงจั๋วจมอยู่ในห้วงความคิด
ทว่าไม่นาน นางก็ไม่มีเวลาคิดต่อ