เหนียนสื่อหลานแววตาระแวดระวังวาบผ่านมา: “หน้ามีสีหน้าสวยพอตัว เจ้าคิดว่าตัวเองจะได้โปรดเพราะหน้าตาแบบนี้หรือ ถึงได้กล้าข่มคนอื่นได้ตามใจขนาดนี้”
เจินหวน: “หม่อมฉันพลาดเองที่ละเลยต้อนรับอันต๋าอิน ไม่ได้คิดจะกดดันนางเลย”
เหนียนสื่อหลาน: “พลาดก็คือพลาด ผิดก็ต้องถูกลงโทษ”
อี้ซิวออกมาทำตัวเป็นคนดีจังหวะเหมาะ: “หว่านต๋าอินยังเด็ก ผ่านโลกน้อย ความผิดพลาดเล็กน้อยเป็นเรื่องธรรมดา องค์ฮ่องเต้ลงโทษไปแล้ว เชื่อว่านางคงได้บทเรียน เรื่องนี้พอแค่นี้ เฟยเหนียนอย่ายกขึ้นมาอีก”
เจินหวนคุกเข่าลงทันที ก้มหน้าจรดพื้น: “หม่อมฉันขอบคุณฮองเฮาที่เมตตา”
เหนียนสื่อหลานเลิกคิ้วเล็กน้อย: “ผิดก็ต้องลงโทษ ฮองเฮาใจดีเกินไป องค์ฮ่องเต้ถึงให้หม่อมฉันดูแลวัง หม่อมฉันจะทำใจทรยศความไว้วางใจได้อย่างไร”
อี้ซิว: “ผิดต้องลงโทษ แต่องค์ฮ่องเต้ลงโทษไปแล้ว เฟยเหนียนไม่พอใจคำตัดสินขององค์ฮ่องเต้หรือ”
เหนียนสื่อหลานมองคนที่นอนหมอบอยู่ด้วยหางตา เต็มไปด้วยความรังเกียจ: “องค์ฮ่องเต้ทรงตัดสินถูกต้อง หม่อมฉันยอมรับ แต่แค่เตือนสติหว่านต๋าอิน อย่าคิดว่ามีหน้าตาสวยก็ทำอะไรตามใจได้”
เจินหวน: “หม่อมฉันจำบทเรียนนี้ไว้แล้ว จะไม่กล้าทำอีก”
พูดจบ ก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้น โดดเด่นมากในห้องโถงที่เงียบสงัด
ทุกคนมองไป เห็นเซี่ยตงชุนในชุดส้มกำลังปิดปากหัวเราะไม่หยุด
เหนียนสื่อหลานที่ลงโทษเจินหวนไม่สำเร็จ หันเป้าไปที่เซี่ยตงชุนทันที สายตาคมกริบ: “เจ้าหัวเราะอะไร”
เซี่ยตงชุนยิ้มมุมปาก: “เฟยเหนียนอย่าเพิ่งโกรธ หม่อมฉันแค่คิดว่าคนใหม่บางคนในพวกเราตลกมาก เลยอดหัวเราะไม่ได้”
เจินหวนรู้สึกได้ถึงความไม่ดี แอบโกรธเซี่ยตงชุนใจแคบ แค่พูดความจริงสองสามประโยคก็ตามราวีไม่เลิก
เหนียนสื่อหลานที่ล้มเหลวในการฆ่าไก่ให้ลิงดูมีอารมณ์ขึ้นมา สายตากวาดมองคนใหม่: “ใครบ้างที่เจ้าว่าตลก”
เซี่ยตงชุนยิ้มหวานมองเจินหวนที่กำลังคุกเข่า: “เฟยเหนียนลองดูหว่านต๋าอินที่คุกเข่าอยู่สิ ปากบอกว่ารู้ผิด แต่กลับไม่เคารพกฎระเบียบเลย”
“ตั้งแต่เข้ามาจากนอกตำหนักจิ่งเหริน ก็ละเมิดกฎวังตลอด เห็นวังเป็นบ้านตัวเอง จะทำอะไรก็ทำ”
สายตาทุกคนจับอยู่ที่เจินหวน นางรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่ม งงว่าตัวเองผิดอะไรอีก
กุ้ยเหรินเฉา ฉินม่อ สังเกตละเอียด พอมีคำใบ้ ก็พ้นจากเงาเจินหวนชั่วคราว มองเห็นปัญหาได้ในไม่กี่ที
เฉา ฉินม่อ: “หว่านต๋าอินตำแหน่งต่ำสุด ทำไมมายืนอยู่ข้างหน้ากุ้ยเหรินกับฉางไจ้ได้”
พูดจบ เจินหวนหน้าซีด หนาวสะท้านขึ้นมาที่หลัง ยังไม่ทันตั้งตัว เสียงดุด่าเหนียนสื่อหลานก็ดังขึ้น
เหนียนสื่อหลาน: “แค่ต๋าอินคนหนึ่ง ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นี่คือที่ฮองเฮาว่ารู้สึกผิดหรือ”
อี้ซิวกำผ้าเช็ดหน้าแน่น แค้นเจินหวนที่ช่วยไม่ได้ และแค้นเซี่ยตงชุนที่ไม่มีสายตาพูดอะไรออกมาหมด
เจินหวนรู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ทำให้อี้ซิวลำบาก ถ้าไม่รีบแก้ตัว จะยิ่งมีศัตรูเพิ่มอีกคน
เจินหวนหมอบลง: “เป็นหม่อมฉันพลาดเอง พูดคุยกับพี่เหมยข้างนอกเพลิน เข้าเฝ้าตอนแรกไม่ทันระวัง เลยเดินเข้ามาอย่างนี้ ไม่ได้ตั้งใจลบหลู่ หม่อมฉันรู้สึกผิด ขอฮองเฮาโปรดอภัย”
เสิ่นเหมยจวงออกมาย่อเข่า: “ฮองเฮา จริงตามที่หว่านต๋าอินพูด พวกหม่อมฉันคุยกันข้างนอกสักพัก ตอนเข้ามาไม่ทันดูแถว หวนเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจ ทูลขอฮองเฮาโปรดผ่อนผัน”
เซี่ยตงชุนหัวเราะคิก: “ใจไม่มีองค์ฮ่องเต้ ดูหมิ่นราชวงศ์ ก็ไม่แปลกที่จะไม่แคร์กฎที่ราชวงศ์ตั้งไว้”
“ก่อนหน้ามีประตูเล็กที่ต้อนรับพระสนม ต่อมามีต๋าอินเรียกตัวเองว่าหม่อมฉัน ยืนอยู่ก่อนกุ้ยเหรินและฉางไจ้ ไม่รู้จักแบ่งแยกแมนจู มองโกล ฮั่น”
“คนใหม่ที่นี่หลายคน นอกจากพี่สาวของเจ้าแล้ว ดูคนใหม่คนอื่นสิ มีใครเหมือนพวกเจ้าบ้างที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
“มีคำกล่าวว่าคนแบบเดียวกันชอบคบหากัน เฉินกุ้ยเหรินคบกับหว่านต๋าอินเป็นพี่น้อง ก็ไร้ระเบียบเหมือนกัน การอบรมของตระกูลเจินและตระกูลเฉินดีนัก”
ฉีเฟยหลี่ จิ้งเหยียน ที่ไม่ค่อยฉลาด พูดเหมือนค้นพบความลับใหญ่: “ใช่สิ มาก่อนแมนจู มองโกล ตามด้วยฮั่น เป็นกฎที่บรรพบุรุษตั้งไว้ ทำไมเฉินกุ้ยเหรินยืนอยู่หน้าฟู่ชากุ้ยเหรินกับปั่วเอ่อร์จีจี๋เทอกุ้ยเหรินได้”
เสิ่นเหมยจวงหน้าซีดเผือด ที่บ้านนางเคร่งครัดกฎระเบียบที่สุด ไม่คิดว่าพึ่งเข้าวังจะละเมิดกฎวัง พาซื่อเสียงตระกูลเฉินเสียหาย
เสิ่นเหมยจวงขาอ่อน ทรุดตัวลงคุกเข่า พูดติด ๆ ขัด ๆ: “หม่อมฉันพึ่งเข้าวัง ไม่คุ้นเคยกฎวัง”
“แล้วก็ แล้วก็ ข้าหลวงที่พาพวกหม่อมฉันเข้ามาก็ไม่ได้ทักท้วง หม่อมฉันไม่ทันตั้งตัว ขอฮองเฮาเห็นใจ”
ก็อย่างว่า ไม่กลัวศัตรูที่เก่งอย่างเทพ กลัวแต่พวกเดียวกันที่โง่เหมือนหมู เจินหวนก่อนหน้านี้พยายามคิดว่าจะไม่ให้กระทบอี้ซิว
เสิ่นเหมยจวงพูดปุ๊บ ก็ดึงอี้ซิวออกมาปุ๊บ กลัวว่าไม่ได้ทำให้คนโกรธตาย
จริง ๆ ดังที่คาด พอมีโอกาส เหนียนสื่อหลานก็โจมตีอี้ซิวที่อยู่ข้างบน: “ที่แท้พวกนางไม่รู้กฎ ก็เพราะฮองเฮาปล่อยใจนี่เอง”
อี้ซิวแน่นอนว่าไม่ยอมรับเรื่องแบบนี้
เจียนชิวมองหน้าหนึ่งที ฮุ่ยชุนเข้าใจ คุกเข่าออกมา: “เป็นความผิดของบ่าว บ่าวไม่เคยเห็นคนใหม่ ไม่รู้จักคุณชายคุณหญิงชั่วคราว”
“ไม่คิดว่าจะมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงยืนผิดที่ บ่าวผิด ขอฮองเฮาลงโทษ”
อี้ซิวหน้าบึ้ง: “เจ้าทำงานหยาบ ไม่แก้ไขความผิดของพระสนมให้ทัน ตัดเงินเดือนหนึ่งเดือน”
ฮุ่ยชุน: “ขอบคุณฮองเฮาที่เมตตา”
อี้ซิวลงโทษแล้ว เหนียนสื่อหลานไม่กล้าขัดหน้านางเปิด ๆ มองคนคุกเข่าสองคนด้วยความรังเกียจ
เหนียนสื่อหลาน: “เห็นว่าเฉินกุ้ยเหรินผิดครั้งแรก ลงโทษห้ามออกนอกตำหนักสามเดือน คัดกฎวังหนึ่งร้อยรอบ หว่านต๋าอินไม่รู้จักแก้ไข ห้ามออกนอกตำหนักหนึ่งปี คัดกฎวังหนึ่งร้อยรอบ หวังว่าพวกเจ้าจะจำบทเรียนนี้ไว้ และรู้จักที่ต่ำที่สูง”
ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งปี แค่สามเดือน ก็พอให้ฮ่องเต้ลืมนางได้
ถ้าไม่มีโอกาสพิเศษ พอออกจากที่ห้าม เสิ่นเหมยจวงกับเจินหวนก็ถือว่าจบ
อี้ซิวหวังให้เจินหวนออกมาแย่งความรักจากเหนียนสื่อหลาน จะยอมให้นางถูกห้ามหนึ่งปีได้ยังไง
อี้ซิว: “น้องสาวทั้งสองพึ่งเข้าวัง ไม่คุ้นเคยกฎวัง ผิดพลาดบ้างเป็นเรื่องธรรมดา การลงโทษของเฟยเหนียนหนักเกินไป”
“ตามที่ข้าเห็น เปลี่ยนเป็นเฉินกุ้ยเหรินคัดกฎวังยี่สิบรอบ หว่านต๋าอินคัดห้าสิบรอบ ให้เวลาพวกนางปรับตัว”
เหนียนสื่อหลานอยากเหยียบพระสนมทุกคนให้จม เพื่อให้ตัวเองได้โปรดเพียงผู้เดียว
สายตาเฉียบคมกวาดไปมาสองคนที่คุกเข่า
เหนียนสื่อหลาน: “ฮองเฮาชอบลดเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก แต่หว่านต๋าอินไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ องค์ฮ่องเต้ลงโทษเจินหยวนเต้ากับหว่านต๋าอินด้วยตัวเอง ยังไม่เห็นนางใส่ใจ”
“เซี่ยฉางไจ้พูดไม่ผิด ใจไม่มีองค์ฮ่องเต้ ดูหมิ่นราชวงศ์ ก็ไม่แปลกที่จะไม่แคร์กฎที่ราชวงศ์ตั้งไว้ ไม่เช่นนั้นคนใหม่ตั้งหลายคน ทำไมคนอื่นไม่ผิด มีแต่พวกนางสองคนที่แก้ไม่หาย”