ซ่งเชียนเซี่ยสวมบุ้ยมือ แล้วหยิบตุ๊กตาผ้าที่ถูกเสียบเข็มเหล็กจนพรุนขึ้นมาทันที
เธอยกมันมาใกล้จมูกแล้วดม
หลินหว่านที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นแล้วคลื่นไส้จนแทบอาเจียน “เชียนเซี่ย อย่าเอามาใกล้ขนาดนั้นสิ สกปรกจะตาย!”
“พี่หลิน เลือดนี่เป็นของปลอมค่ะ” ซ่งเชียนเซี่ยโยนตุ๊กตากลับลงบนโต๊ะ
“เป็นสีแดงอุตสาหกรรม ผสมผงสนิมเหล็กลงไปนิดหน่อย ใช้ทำกลิ่นคาวเลือดปลอม ๆ ร้านออนไลน์ที่ขายอุปกรณ์ประกอบฉากสยองขวัญมีอยู่เต็มไปหมดค่ะ”
หลินหว่านรายงานต่อ
“ผู้กองกู้ ฉันเพิ่งไปสอบถามเพื่อนบ้านห้องข้าง ๆ มาค่ะ”
“เพื่อนบ้านบอกว่า ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมา สภาพจิตใจของหลี่นาไม่ค่อยดี”
“เธอมักกรีดร้องอยู่ในห้องกลางดึก ทุบทำลายข้าวของ แถมหลายครั้งเพื่อนบ้านยังได้ยินเธอตะโกนขอโทษอย่างบ้าคลั่งตอนดึก ๆ”
“เพื่อนบ้านแทบจะประสาทเสียเพราะเสียงของเธอแล้วค่ะ”
ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลภายนอก และไม่มีการใช้ยาควบคุม
กู้ถิงเชินยืนกอดอก กวาดตามองห้องนี้อย่างเย็นชา
“ตรวจสอบความสัมพันธ์ทางสังคมกับบันทึกการติดต่อของเธอ ถึงจะตัดเรื่องถูกควบคุมด้วยยาออกไปได้ แต่ก็มีคนลงมือกรีดข้อมือเธอแทนที่เธอจะทำเอง”
อาจารย์เจิ้งถือถุงหลักฐานเดินเข้ามา ข้างในมีโทรศัพท์สีชมพูเครื่องหนึ่ง
“พบโทรศัพท์ของผู้เสียชีวิตอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ผมเพิ่งตรวจดู ประวัติการแชตข้างในถูกล้างจนหมดแล้ว”
“แม้แต่ประวัติการโทรก็ถูกลบเกลี้ยง นี่ต้องเป็นเธอลบเองก่อนตาย หรือไม่ก็มีคนควบคุมโทรศัพท์ของเธอจากระยะไกล”
ซ่งเชียนเซี่ยชี้ไปยังโน้ตบุ๊กบนโต๊ะเขียนหนังสือในห้องนอน
“ผู้กองกู้ โทรศัพท์ถูกล้างไปแล้ว แต่เธอยังมีคอมพิวเตอร์อยู่นี่คะ”
“เสี่ยวหวังจากแผนกเทคนิคไม่อยู่ ให้ฉันลองกู้ข้อมูลดูได้ไหมคะ?”