อากาศในห้องใต้ดินอวลไปด้วยความอึมครึมอย่างอธิบายไม่ถูก
ซ่งเชียนเซี่ยออกแรงราวกับงัดช้างงัดม้า ในที่สุดก็ลากกล่องวัตถุพยานที่อัดแน่นไปด้วยของจุกจิกมาถึงจุดที่กำหนด
นางสะบัดแขนขาที่ปวดเมื่อย แอบด่าความฟิตของร่างเดิมในใจไปอีกนับร้อยตลบ
แขนขาลีบเล็กขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงจับโจรเลย แค่โจรวิ่งเร็วนิดเดียวแรงลมยังพัดนางปลิวได้
นางเพิ่งจะหามุมเงียบ ๆ ซุกตัวต่อ ทางเข้าห้องใต้ดินก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
กู้ถิงเชินสาวเท้าก้าวยาว ๆ กลับมา
จ้าวหมิง รองหัวหน้าหน่วย เดินตามหลังมาติด ๆ มือจรดปากกาเขียนอะไรบางอย่างฉับไว
อุณหภูมิทั้งห้องใต้ดินดูเหมือนจะลดวูบลงหลายองศา เพราะการมาถึงของชายผู้นี้
ทุกคนหยุดงานในมือโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ลมหายใจยังแผ่วเบา
“หน่วยเทคนิค อย่าดูแต่ภาพจากกล้องเมื่อคืน!”
เสียงของกู้ถิงเชินเฉียบขาดปราศจากน้ำเสียงอ้อมค้อม
“ดึงเทปบันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งเดือนที่ผ่านมาออกมาทั้งหมด เปิดดูทีละเฟรมให้ฉัน”
“ฉันอยากรู้ว่าหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มีใครเคยหยุดยืนหรือชะเง้อมองใต้กล้องวงจรปิดบ้าง ต่อให้แค่ก้มผูกเชือกรองเท้าก็ต้องรายงาน”
หัวหน้าหน่วยเทคนิคยืดอกตอบรับทันที
“ครับผู้กองกู้! ดำเนินการเดี๋ยวนี้ครับ!”
สายตาของกู้ถิงเชินกวาดไปอีกด้าน
“หน่วยตรวจร่องรอยวัตถุพยาน อย่าจ้องแต่ที่หน้าประตูกับรหัสล็อก”
“ซอกประตู แผ่นกรองท่อระบายอากาศ หรือแม้แต่การกระจายตัวของฝุ่นตรงมุมกำแพง เก็บตัวอย่างมาใหม่ทั้งหมด”
“ฉันไม่เชื่อว่าเงินสดหลายสิบล้านจะติดปีกบินหนีออกไปจากห้องลับได้”
เจ้าหน้าที่หน่วยตรวจร่องรอยวัตถุพยานรีบกลับไปทำงานพร้อมเครื่องมือ
ทันใดนั้นเขาก็หันไปทางจ้าวหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ไปแจ้งสาขาย่อย กักตัวพนักงานธนาคารทั้งหมด รวมถึงแม่บ้านและ รปภ. ไว้สอบปากคำ”
“เช็กเส้นทางการเงินย้อนหลังครึ่งปี บันทึกการติดต่อ และเคยคบหาผู้ต้องสงสัยต่างชาติหรือไม่”
“ก่อนเลิกงานวันนี้ ฉันอยากเห็นรายงานการตรวจสอบภูมิหลังของทุกคน”
จ้าวหมิงพยักหน้าแรง ๆ แล้วรีบหันหลังวิ่งออกไป
ซ่งเชียนเซี่ยยืนอยู่หลังเสาค้ำยันห่างออกไปไม่ไกล ฟังคำสั่งเป็นชุด ๆ อย่างนี้แล้ว ก็อดเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้
ความคิดเฉียบคม ตรงจุดสำคัญ ความสามารถในการปฏิบัติงานสูงลิ่ว
ผู้ชายที่ชื่อกู้ถิงเชินคนนี้ มีของจริงอยู่บ้าง
เทียบกับพวกตำรวจสากลที่เคยไล่ล่านางไปทั่วโลกเมื่อก่อน ทำได้แค่เห่าเอะอะโวยวาย เขาดูเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือยากยิ่งกว่า
แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของนาง
ตอนนี้นางก็แค่เด็กฝึกงานที่ขอไปวัน ๆ กินนอนสบายรอวันตาย
รีบสืบให้เสร็จเถอะ สืบเสร็จนางจะได้เลิกงานตรงเวลาไปโรงอาหารแย่งหมูแดงกิน
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้ารองเท้าส้นหนาก็ทะลายบรรยากาศเครียดขรึม
หลินหว่านถือเอกสารที่เพิ่งถ่ายสำเนามาสด ๆ ร้อน ๆ ฉีกยิ้มกว้างเดินเข้าไปหา
นางจงใจจัดคอปกเครื่องแบบให้เรียบร้อย พยายามแสดงภาพลักษณ์ที่เฉียบขาดที่สุด
“ผู้กองกู้คะ นี่คือสรุปบันทึกปากคำผู้เห็นเหตุการณ์ที่หนูเพิ่งเรียบเรียงเสร็จ เชิญท่านตรวจดูค่ะ”
น้ำเสียงของหลินหว่านอ่อนหวานกว่าตอนพูดกับซ่งเชียนเซี่ยกว่าแปดองศา
กู้ถิงเชินไม่แม้แต่จะเหลือบมองเอกสารในมือนาง
สายตาเขายังคงจับจ้องไปที่บริเวณห้องนิรภัยด้านหน้า
“มีเบาะแสจากผู้เห็นเหตุการณ์ที่มีประโยชน์หรือไม่”
รอยยิ้มของหลินหว่านแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนรีบตอบ
“ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสที่เห็นตัวผู้ต้องสงสัยโดยตรงค่ะ แต่ชาวบ้านรอบนอกให้ข้อมูลความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยบางประการ”
กู้ถิงเชินหันมามองนางเย็นชา
“เมื่อไม่มีประโยชน์ก็เก็บไว้ก่อน ตอนนี้จุดสำคัญคือภายในห้องนิรภัย”
หลินหว่านสะอึกกับคำพูดนี้ แต่ก็ไม่กล้าแสดงความไม่พอใจ
หางตาของนางเหลือบไปเห็นซ่งเชียนเซี่ยที่หลบอยู่หลังเสา ก้มหน้าก้มตาอู้งาน
ความคิดแสบสันต์พลันผุดวาบขึ้นในหัว
นางจะแสดงความรับผิดชอบต่อหน้าผู้กองกู้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือเหยียบไอ้ตัวถ่วงไร้ประโยชน์นี่
“ผู้กองกู้คะ จริง ๆ แล้วบันทึกปากคำรอบนอกเมื่อกี้ เป็นหน้าที่ของซ่งเชียนเซี่ย”
หลินหว่านจงใจเพิ่มระดับเสียง ดึงความสนใจของทุกคนมารวมที่จุดนั้น
“นางเป็นเด็กฝึกงานที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อปีนี้เอง ฝีมือการทำงานแย่เสียเหลือเกิน”
“แค่บันทึกปากคำยังทำไม่รู้เรื่อง เมื่อกี้หนูตรวจสมุดของนาง มีแต่รอยขีดเขียนเล่นทั้งเล่ม”
“คนแบบนี้ปล่อยให้อยู่ในสถานที่เกิดเหตุ มีแต่จะก่อความวุ่นวาย กระทบประสิทธิภาพการทำงานอย่างร้ายแรง”
จู่ ๆ ก็ถูกพาดพิง ซ่งเชียนเซี่ยแอบด่าคำหยาบในใจ
หลินหว่านคนนี้หมาบ้าหรือยังไง?
จับใครเจอก็กัดใครเพื่อสร้างตัวตน
นางแค่อยากอยู่อย่างเงียบ ๆ เป็นฉากหลัง ทำไมมันถึงยากอย่างนี้?
สายตาของกู้ถิงเชินเลื่อนตามแนวสายตาของหลินหว่าน ไปหยุดที่เด็กสาวในชุดเครื่องแบบใหญ่เกินตัวหนึ่งไซส์ซึ่งอยู่หลังเสาค้ำยัน
ซ่งเชียนเซี่ยก้มหัวลงทันที มือทั้งสองข้างบีบชายเสื้อ ทำท่าทางขี้ขลาดตาขาวเหมือนทำอะไรผิด
หัวไหล่ยังสอดประสานสั่นเทิ้มสองสามครั้ง
สวมบทบาทเป็นเด็กฝึกงานกระจอกงอกง่อยที่ถูกกลั่นแกล้งสารพัดแต่ไม่กล้าสวนกลับ ได้แนบเนียนสุด ๆ
กู้ถิงเชินจ้องมองนางอยู่สองวินาที
ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาด ๆ ตอนอยู่ตรงบันไดก่อนหน้านี้ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
เด็กสาวคนนี้ดูภายนอกเหมือนขี้ขลาด แต่ท่วงท่าการยืนและสภาพกล้ามเนื้อของนาง กลับไม่ใช่ลักษณะของคนที่อยู่ในภาวะตึงเครียดขั้นสูงสุดแม้แต่น้อย
ผ่อนคลายเกินไปแล้ว
ผ่อนคลายเสียจนเหมือนมาเที่ยวชม
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเด็กฝึกงาน
กู้ถิงเชินถอนสายตากลับ ไม่สนใจการยุแยงของหลินหว่านเลยแม้แต่น้อย
“ทำงานของตัวเองให้ดี ถ้ารู้สึกว่าคนไม่พอ ก็ไปทำงานแทนเอง”
เขาโยนทิ้งประโยคนี้ แล้วเดินตรงไปยังประตูห้องนิรภัยทันที
หลินหว่านยืนตะลึงอยู่ที่เดิม สีหน้าซีด ๆ แดง ๆ อับอายขายหน้าจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี
นางถลึงตาใส่ซ่งเชียนเซี่ยกราดหนึ่ง แล้วเดินกระแทกเท้าจากไป
ซ่งเชียนเซี่ยเห็นสัญญาณเตือนภัยคลี่คลาย ก็แอบถอนใจโล่งอก
นางเงยหน้าขึ้น สายตามองข้ามฝูงชนที่วุ่นวาย กลับไปตกอยู่ที่ประตูห้องนิรภัยบานมหึมา
ก่อนหน้านี้ยืนอยู่ข้างนอกห่างไปมองไม่ชัด
ตอนนี้อยู่ใกล้ขึ้น สองตาของนางที่ในชาติก่อนเทียบได้กับเครื่องสแกนมนุษย์ ก็เก็บรายละเอียดที่คนทั่วไปไม่มีวันสังเกตเห็นได้จำนวนมากในทันที
ประตูนี้ถูกขนานนามว่าเป็นประตูกันขโมยป้องกันแรงระเบิดระดับสุดยอดในตลาด
ผิวโลหะสีเทาเข้มสะท้อนประกายวาววามเย็นเฉียบ
รอบวงกบประตูเต็มไปด้วยเซ็นเซอร์อินฟราเรดและหัวตรวจจับสแกนชีวภาพเรียงรายแน่นขนัด
ดูผิวเผินเหมือนแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ไม่มีช่องโหว่
แต่ในสายตาของซ่งเชียนเซี่ย ไอ้นี่มันคุ้นเคยจนชวนให้หัวเราะ
นี่มันระบบรักษาความปลอดภัย “แพนโดรา รุ่นสอง” ล็อตที่ถูกคัดทิ้งจากตลาดมืดของเขตซีริลเมื่อสามปีก่อนไม่ใช่หรือไง?
ปีนั้นเจ้าประตูห่วยแตกนี่อวดอ้างว่าต้านทานจรวดนำวิถีได้ สุดท้ายถูกโปรแกรมเล็ก ๆ ที่นางเขียน
ใช้เวลาแค่ไม่ถึงสามสิบวินาที ระบบควบคุมส่วนกลางก็เป็นอัมพาตไปเลย
ซ้ำยังทำให้หุ้นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่ผลิตประตูนี่ดิ่งเหวติดฟลอร์อยู่สามวัน
ไม่นึกเลยว่าเศษเหล็กนี่จะถูกธนาคารกลางเมืองเจียงเฉิงเอามาเชิดชูเป็นของดี
ยังใช้โครงสร้างวงจรปิดทางฟิสิกส์ที่วงการแฮกเกอร์เขาเล่นกันจนเบื่อตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว
ซ่งเชียนเซี่ยเบ้ปาก แววตาฉายแววเย้ยหยัน
ประตูแบบนี้ ขอแค่รู้จุดเข้าใช้ลับทางฟิสิกส์ ก็ไม่ต้องใช้แม้แต่รหัส หลับตาทำได้สบาย
ดูท่าสามสิบล้านที่หายไปไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลย
นางพิงเสาค้ำยัน ดูพวกผู้เชี่ยวชาญเดินวนรอบประตูเป็นวงกลมด้วยความเบื่อหน่าย
ในหัวเริ่มคิดคำนวณเมนูอาหารกลางวันของโรงอาหารแล้ว
วันนี้เป็นวันพฤหัส ตามหลักควรมีซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน
ไม่รู้ว่าไปช้าจะยังแย่งเอาส่วนดี ๆ ได้ไหม
ในตอนที่นางกำลังใจล่องลอยอยู่นั่นเอง เสียงถกเถียงจากฝั่งผู้เชี่ยวชาญก็ยิ่งหลุดโลกมากขึ้นเรื่อย ๆ