หน้าห้องน้ำหญิงชั้นสามของกองบังคับการเมืองเจียงเฉิง
หลินหว่านถือ นาฬิกาจับเวลาแบบกีฬาไว้ในมือ สายตาจับจ้องตัวเลขที่กำลังวิ่งบนหน้าจอ
“ซ่งเชียนเซี่ย คุณเข้าไปตั้งสี่นาทีสามสิบวินาทีแล้วนะ! แอบเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างในหรือไง?”
เสียงชักโครกดังมาจากในห้องน้ำ
ซ่งเชียนเซี่ยสะบัดหยดน้ำจากมือ ก่อนเดินเอื่อย ๆ ออกมา
“ตำรวจใหญ่หลิน เข้าห้องน้ำในเวลางานเป็นสิทธิขั้นพื้นฐานของคนทำงานนะคะ คุณถือนาฬิกาจับเวลามาดักรอหน้าห้องแบบนี้โรคจิตไปหน่อยไหม?”
หลินหว่านเก็บนาฬิกาจับเวลาใส่กระเป๋า
“ตอนนี้คุณเป็นผู้ต้องสงสัยที่ต้องถูกเฝ้าระวังเป็นพิเศษ จะคลาดสายตาแม้แต่นาทีเดียวก็ไม่ได้”
ซ่งเชียนเซี่ยถอนหายใจ พิงกำแพงทางเดินอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก
ตั้งแต่เซ็นสัญญาคำสัญญาบ้า ๆ นั่นเมื่อวาน เธอก็กลายเป็นเหมือนฝาแฝดติดตัวของคนทั้งหน่วยคดีอุกฉกรรจ์
กินข้าวก็มีคนยกจานมาให้ ตักน้ำก็มีคนยื่นแก้วให้
แม้แต่ตอนที่เธอเล่นเกมกวาดทุ่นระเบิดในคอมพิวเตอร์ที่โต๊ะทำงาน ผู้เฒ่าเจิ้งก็ยังยืนถือแก้วน้ำรักษาอุณหภูมิมองอยู่ข้างหลังตั้งนาน
ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง
ซ่งเชียนเซี่ยเพิ่งตักน้ำได้ครึ่งแก้ว พอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาของผู้เฒ่าเจิ้งที่ดูเมตตาแต่แฝงความระแวดระวัง ทำเอามือเธอสั่นจนเกือบทำแก้วหลุด
“ฉันแค่ตักน้ำอุ่นแก้วนึงเองค่ะ ไม่ต้องจ้องกันขนาดนี้ก็ได้มั้งคะ?”
ผู้เฒ่าเจิ้งยิ้มตาหยี “ตอนนี้คุณเป็นช้างที่ต้องได้รับการคุ้มครอง เอ๊ย ไม่ใช่สิ เป็นผู้ต้องสงสัยที่ต้องถูกตรวจสอบเป็นพิเศษ ถ้าคลาดสายตาไปสักนาที คนทั้งหน่วยก็ต้องเขียนรายงานตรวจสอบตัวเองกันหมด”
ซ่งเชียนเซี่ยถือแก้วน้ำกลับมาที่โต๊ะ เพิ่งนั่งลง เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก็ถูกเลื่อนออก